Από το 1982 έως το 2013, μπήκαν στη χώρα 82,27 δισεκ. ευρώ συνολικά. ΜΟΠ (Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα 1982-1988) 3,44 δισεκ. ευρώ, το πακέτο Ντελόρ (1989 – 1993) 9,63 δισεκ. ευρώ, το πακέτο Σαντέρ (1994 – 1999) 18,72 δισεκ. ευρώ, το Γ’ ΚΠΣ (2000 – 2006) 26,18 δισεκ. Ευρώ και με το ΕΣΠΑ (2007 – 20013) 24,3 δισεκ. ευρώ.
Υποτίθεται ότι τα κονδύλια αυτά θα επέφεραν εκσυγχρονισμό της ελληνικής οικονομίας και αύξηση της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας. Αντί γι’ αυτό ανδρώθηκε το κομματικό κράτος και η κομματική πελατεία, καθώς και τα νέα «τζάκια».
Στα ποσά αυτά δεν συμπεριλαμβάνονται οι αγροτικές επιδοτήσεις, καθώς και τα 234 δις ευρώ της τρόϊκας, με τα οποία εξοφλήθηκαν παλαιότερα δάνεια.
Αναρωτιέμαι ποιο άλλο πολιτικό σύστημα στον κόσμο θα ήταν τόσο μεγάλη χοάνη εξαφάνισης τόσων δυσθεώρητων κονδυλίων, για μια μικρή χώρα, εκτός από την μεταπολιτευτική «καλύτερη δημοκρατία» που γνώρισε η χώρα (σύμφωνα με την προπαγάνδα του συστήματος).
Όσα πολιτικά πρόσωπα και αν αλλάξουμε τίποτα δεν γίνεται. Απαιτείται το ταχύτερο αλλαγή του πολιτεύματος, με ένα άλλο πραγματικά δημοκρατικό πολίτευμα, όπου ο λαός θα έχει άμεσο έλεγχο πάνω στις αποφάσεις που λαμβάνονται, όπως συμβαίνει σε πολλά πολιτισμένα και ανεπτυγμένα κράτη.
