Με αφορμή το σχόλιο ενός φίλου που έγραψε ότι σήμερα χρειαζόμαστε έναν Σόλωνα ή έναν Κλεισθένη, νομίζω ότι θα πρέπει να δούμε το θέμα από άλλη σκοπιά.
Σήμερα, ο καθένας από εμάς είναι απείρως πιο ικανός από
τους τότε Σόλωνα και Κλεισθένη. Το πρόβλημα δεν είναι να βρεθούν αυτά τα άτομα. Σήμερα, το μέγεθος των κοινωνιών και οι συσχετισμοί ισχύος έχουν αλλάξει και είναι λάθος να σκεφτόμαστε έτσι όπως σκέφτονταν εκείνοι πριν 2.500 χρόνια.
Σήμερα, η δύναμη είναι στους παραγωγούς χρήματος και τους κατόχους ΜΜΕ. Χωρίς τη στήριξη αυτών των δύο, τίποτα απολύτως δεν μπορεί να γίνει πουθενά στον πλανήτη.
Όλος ο κόσμος στον πλανήτη βρίσκεται σε μια ιδιόμορφη σκλαβιά που δεν μπορεί να την καταλάβει. Ο κόσμος αισθάνεται σήμερα ελεύθερος μόνο αν μπορεί να ικανοποιεί το ένστικτο της ανωτερότητας – επιβολής μέσω της καταναλωτικής επίδειξης.
Επομένως, όχι μόνο ο Σόλωνας και ο Κλεισθένης να εμφανίζονταν (γύρω μας είναι πολλοί τέτοιοι), αλλά ο ίδιος ο Χριστός να εμφανιζόταν, καμία σημασία δεν θα τους δίναμε αν δεν είχαν οικονομική δύναμη και προβολή από τα ΜΜΕ. Αντίθετα, διάφορες μαριονέτες – φελλοί που έχουν οικονομική στήριξη και προβολή από τα ΜΜΕ γίνονται οι εξουσιαστές μας, εκτελώντας φυσικά εντολές αυτών που τους χρηματοδοτούν και τους προβάλλουν. Αυτό ακριβώς δεν μπορούμε να καταλάβουμε και τα βάζουμε με τις μαριονέτες και όχι με αυτόν που τις κινεί και είναι αθέατος. Το πρόβλημα λοιπόν είναι το ίδιο το ισχύον σύστημα.
Το πρόβλημα αυτό περιορίζεται σημαντικά μόνο σε πιο μικρές κοινωνικές οντότητες, όπου οι πάντες γνωρίζονται μεταξύ τους και κανείς φελλός δεν μπορεί να επιβληθεί, όσο και αν στηρίζεται έξωθεν. Εξάλλου οι τότε ικανοί Σόλωνας και Κλεισθένης, σε τέτοια μικρή κοινωνία έδρασαν, όπου οι υπόλοιποι γνώριζαν την πραγματική και όχι την ψεύτικη ικανότητά τους.
Αν θέλουμε λοιπόν στο μέλλον να αναζητήσουμε το πνεύμα της πραγματικής δημοκρατίας, θα πρέπει να το αναζητήσουμε, είτε σε μικρές κοινωνικής οντότητες είτε σε μεγάλες μεν, αλλά με τη βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογικής εξέλιξης.
