Πίνοντας καφέ στό μπαλκόνι, βλέπω τό παιδί μου ν’ αφαιρείται καί νά μήν καταλαβαίνει τίποτα. Χτυπούσα παλαμάκια μπροστά στό πρόσωπό του, φώναζα καί αυτός ακίνητος σάν βαλσαμωμένος. Ταράχτηκα πολύ. Δέν ήξερα τί νά κάνω.
Όλοι κάποιες στιγμές αφαιρούμαστε, αλλά αυτός ήταν σάν αποσβολωμένος. Όλοι μου έλεγαν ότι δέν είναι τίποτα, αλλά εγώ ανησυχούσα. Μετά από λίγες ημέρες ήταν ή γιορτή τού παιδικού σταθμού, αποχαιρετιστήρια. Εκεί έπαθα ακόμη μεγαλύτερο σόκ…..
Διαβάστε τη συνέχεια στο https://balsamopsyxhs.gr/2026/03/07/όλα-ξεκίνησαν-τόν-ιούνιο-τού-2010/
