Όταν θα έρθει η ώρα που θα σταθείς μπροστά στην εκκλησιά, με τη στολή ξεσκισμένη, με το όπλο στην πλάτη περασμένο χιαστή, με τη μούρη σκονισμένη, τα χέρια λερωμένα, τότε θα ξέρεις ότι έχεις ήδη κάνει το καθήκον σου.
Λίγο πριν κάνεις τον σταυρό σου, θα πεις ένα ευχαριστώ, γιατί κατάφερες και ‘ φθασες ως εδώ και την ώρα που το δεξί χέρι θα ακουμπάει το μέτωπο, εκεί το εκατοστό δευτερολέπτου πριν το “Άγιος Ο Θεός…” , μόνο μια σκέψη θα περάσει από το μυαλό σου “Θέε μου δώσε μου λίγη ακόμα δύναμη, είναι κοντά η λεφτεριά της πατρίδας…”
Εσύ φίλε μου είσαι ο πραγματικός πατριώτης, γιατί το μόνο που θες είναι η ελεύθερη Ελλάδα, για την οικογένεια σου, για τους Έλληνες…
(ΥΓ οι ετερόδοξοι Έλληνες, στη θέση της εκκλησίας ας βάλουν τους δικούς τους ναούς, στη θέση της κίνησης του σταυρού τα δικά τους νεύματα και ας κρατήσουν την τελευταία παράγραφο, γιατί στο τέλος αυτό που θα μετράει είναι να υπάρχει Ελλάδα για να δοξάζουμε όλοι εμείς τον/τους Θεούς που πιστεύουμε. ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΛΑΔΑ ΟΜΩΣ… )
Ζαχαρίας Μυτιληνιός
