«Κατάγομαι ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη. Στὴν Κωνσταντινούπολη οἱ παπᾶδες δὲν ἔχουν μακριὰ γένια, δὲν φορᾶνε ράσα, δὲν φοροῦν κἂν σταυρούς. Φορᾶμε κοστούμια καὶ γραβάτες σὰν σύγχρονοι ἄνθρωποι. Φορᾶμε ἄμφια μόνο ὅταν πᾶμε νὰ ὑπηρετήσουμε. Σὲ ἄλλες περιπτώσεις, δὲν φορᾶμε ράσα… Αὐτὸ εἶναι τὸ εἶδος τῶν κληρικῶν ποὺ θέλω νὰ ἐπιστρέψει στὴν Ἐκκλησία μας»,τάδε ἔφη Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρος!
Λησμονεῖ βεβαίως ὁ κ. Ἐλπιδοφόρος ὅτι ἡ Κωνσταντινούπολη βρίσκεται στὴν Τουρκία, ἡ ὁποία ἀπαγορεύει στοὺς μὴ ἐπισκέπτες (παλαιότερα καὶ σὲ αὐτοὺς) κληρικοὺς νὰ κυκλοφοροῦν ἐνδεδυμένοι τὸ τιμημένο ράσο καὶ νὰ φέρουν διακριτικὰ ὀρθοδόξου κληρικοῦ.
Δεύτερο λάθος ποὺ κάνει ὁ κ. Ἐλπιδοφόρος στὴν ἀνωτέρω δήλωσή του, ἡ ὁποία ἔγινε σὲ μέσο κοινωνικῆς δικτύωσης- εἶναι ἡ φράση «θέλω νὰ… ἐπιστρέψει στὴν Ἐκκλησία μας»! Καὶ μάλιστα τὸ λάθος εἶναι διττό.
Τί θὰ πεῖ «θέλω»; Ποιός εἶναι αὐτὸς ποὺ θέλει καὶ ποῦ τὸ θέλει; Ποιός ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ «θέλει» στὴν Ἐκκλησία μας; Τὸ τσιφλίκι του εἶναι ἡ Ἐκκλησία καὶ «θέλει» ὁ κ. Ἐλπιδοφόρος; Καὶ ποιός τοῦ εἶπε ὅτι στὴν Ἐκκλησία γίνεται αὐτὸ ποὺ θέλει ὁ καθείς;
Ἐπίσης, μήπως μπορεῖ νὰ μᾶς πεῖ τί σημαίνει «νὰ ἐπιστρέψει στὴν Ἐκκλησία μας»; Πότε ἡ Ἐκκλησία εἶχε θεσπίσει τὸ κοστούμι καὶ τὴν γραβάτα καὶ μετὰ τὸ ἄλλαξε σὲ ράσο;;; Πόσο θράσος καὶ ἀνοησία πιά! Μᾶς θυμίζει τὴν κολοβὴ ἀλεποῦ τοῦ Αἰσώπου ποὺ ἤθελε νὰ περάσει τὴν κομμένη οὐρὰ ὡς φυσιολογικὸ σὲ ὅλες τὶς ἀλεποῦδες!
Ἕνα ἀκόμη… μαργαριτάρι τοῦ κ. Ἐλπιδοφόρου εἶναι ἡ φράση «Φορᾶμε κοστούμια καὶ γραβάτες σὰν σύγχρονοι ἄνθρωποι»! Τὸ τίμιο ράσο τοῦ Ὀρθοδόξου κληρικοῦ κ. Ἐλπιδοφόρε δὲν εἶναι παλιομοδίτικη ἐνδυμασία ποὺ θέλει ἐκσυγχρονισμό! Οὔτε ὁ ἱερέας εἶναι ἁπλὸς ἄνθρωπος. Ὅταν ἕνας ἄνδρας χειροτονεῖται, παύει πιὰ νὰ εἶναι ὁ Γιῶργος, ὁ Γιάννης κ.ο.κ. καὶ γίνεται ὁ π. Γεώργιος, ὁ π. Ἰωάννης, οὐσιαστικὰ καὶ ὄχι τυπικά!
Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας λένε ὅτι τὸ ἀνθρώπινο σῶμα τοῦ ἱερέως γίνεται ἱερὸ σὰν ἁγία Τράπεζα! Γι’ αὐτὸ καὶ ἔχουμε παραδείγματα, ὅπου χρησιμοποιεῖται τὸ σῶμα τοῦ ἱερέως σὲ ἔκτακτες περιπτώσεις γιὰ Ἁγ. Τράπεζα. Διαβάστε κ. Ἐλπιδοφόρε τὸν βίο τοῦ Ἁγ. Λουκιανοῦ! Δὲν εἶναι ἕνας ἁπλὸς ἄνθρωπος ὁ κληρικός, ποὺ θὲς ἐσὺ νὰ τὸν «ἐκσυγχρονίσεις»! Γι’ αὐτὸ καὶ ὅταν πεθάνει ὁ κληρικὸς καλύπτεται μὲ τὸν «ἀέρα», τὸ ἱερὸ κάλυμμα ποὺ καλύπτονται τὰ Ἅγια!
Καὶ κάτι τελευταῖο, γιατί ὅσο ἀσχολεῖται κανεὶς μὲ τέτοιους ἀνθρώπους μόνο διαφήμιση τοὺς προσφέρει καὶ ἀξία τους δίνει.
Λέγει ὁ Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής: «Διάκονοι πρέπει νὰ γίνονται ὅσοι νίκησαν τὰ πάθη. Πρεσβύτεροι ὅσοι ὑπέταξαν τοὺς λογισμούς. Ἐπίσκοποι ὅσοι ἔφτασαν στὴν θέωση»!!! Εἶναι κάπου ἐκεῖ κοντὰ ὁ κ. Ἐλπιδοφόρος ἢ μήπως ἡ ἀπόσταση ποὺ τὸν χωρίζει εἶναι ἄβυσσος;
Τοῦ Σωτήρη Μ. Τζούμα
