Στο πέρασμα των διακοσίων ετών γράφτηκαν και ειπώθηκαν πολλά και θα ειπωθούν ακόμη περισσότερα για τα ιστορικά γεγονότα της επανάστασης του 1821. Η επανάσταση, αυτό το πανηγύρι των καταπιεσμένων, είναι η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι. Οι περισσότεροι από τους ιστορικούς συγκλίνουν ότι ο αγώνας αυτός ήταν καθαρά εθνικός. Ήταν αγώνας πίστεως και ελευθερίας, που γιγάντωσε το πνεύμα και πύργωσε τις ψυχές των Ελλήνων για τη θυσία, την πατρίδα και το Γένος. Δεν ανδραγάθησε το 21 μια τάξη, μια κατηγορία ανθρώπων αλλά άνθρωποι όλων των τάξεων και κατηγοριών, κινούμενοι όλοι από το κοινό ιδανικό της ελευθερίας και της εθνικής αντίστασης, για του Χριστού την πίστη την Αγία και της πατρίδος την ελευθερία. Ήταν μια σύνθεση όλων των Eλλήνων σε πανελλήνια κλίμακα, του:<< Έλληνος το στόμα φίμωτρο δεν ανέχεται>>.
Σε ένα εξαιρετικό στιχούργημά του ο Κ. Παλαμάς που αφιερώ– νεται στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και στην ημέρα του ξεσηκω– μού της πατρίδας μας λέγει χαρακτηριστικά: <<Σβήνουν δυο νύχτες, και δυο αυγές προβάλλουν στον αγέρα. Δυο λευτεριές που σμίγουνε μέσα στην ίδια μέρα. Δυο λευτεριές ματόβρεχτες, παιδιά μεγάλου κόπου,
η λευτεριά του Έλληνα κι η λευτεριά του ανθρώπου>>. Κάθε σπιθαμή γης είναι ποτισμένη με το αίμα των επαναστατημέ– νων Ελλήνων: Βαλτέτσι, Τριπολιτσά, Δερβενάκια, Αράχωβα, Φάληρο, Μεσολόγγι, Μανιάκι, Σούλι ,Αλαμάνα, Νάουσα, φάληρο, Δραγατσάνι, Γραβιά, Χίος, Ψαρά, Αρκάδι είναι μερικές από τις τοποθεσίες που μαζί με την γενναία καρδιά του Έλληνα έλαμψε το γιαταγάνι και βρόντηξε το καριοφίλι, όπως και το κανόνι και το μπουρλότο στη θάλασσα, σε ιστορικές ναυμαχίες.
Πολλοί παράγοντες συνέτειναν, ώστε να επιτύχει τελικά η επανάσταση στην Πελοπόννησο, τη Στερεά και τα νησιά.
1ος– παράγων είναι: η συμμετοχή του λαού ήταν καθολική. Η πα– νεθνική ρήξη με τον κυρίαρχο Tούρκο, αν και από διαφορετικές αφετηρίες και πρόσωπα ήταν αιματηρή και οριστική.
2ος– Οι επαναστάτες απέκτησαν από την αρχή υπεροχή στη θάλασ– σα αχρηστεύοντας τον Τουρκικό στόλο και τις πηγές ανεφοδια– σμού, λόγω της εξαιρετικής ναυτοσύνης των Ελλήνων, βοηθούντος και του Αλή Πασά με την αποστασία του.
3ος-Υπήρξαν στη διάθεση των επαναστατών διαθέσιμες στρατιωτικές δυνάμεις αποτελούμενες κυρίως από εμπειροπόλεμους Μανιάτες και Σουλιώτες, ως και μεμονωμένες ομάδες κλεφτών και αρματολών εμπειροπόλεμες και καθοδηγούμενες από ικανούς οπλαρχηγούς.
4ος– Οι επαναστατημένοι πληθυσμοί βρέθηκαν με κατάλληλες ηγεσίες, είτε τοπικές, είτε αυτές που ανέδειξε ο πόλεμος και μπόρεσαν να διαχειριστούν τις τυχόν αντιξοότητες ενός επταετούς σκληρού και αιματηρού αγώνα.
5ος– Σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα του αγώνα παρατηρείται μια αθρόα προσέλευση αγωνιστών Ελλήνων και ξένων (Φιλελλήνων) από το εξωτερικό, που είτε πολέμησαν ως απλοί στρατιώτες, είτε ως διανοούμενοι, που έθεσαν τις βάσεις των πολιτικών στόχων της επανάστασης και γενικά βοήθησαν και υπερκάλυψαν τις ανάγκες σε διοικητικό προσωπικό και την εφαρμογή του νομικού πλαισίου του νέου κράτους. Δηλαδή την έκαναν ευρωπαϊκή υπόθεση και αντικεί– μενο διαμάχης και ενδιαφέροντος από τις τότε μεγάλες δυνάμεις της εποχής, την Αγγλία, Γαλλία και τη Ρωσία. Το γεγονός αυτό βοήθησε την επανάσταση όταν κινδύνεψε, να επέμβουν οι τρεις κυρίως δυνάμεις και να την διασώσουν, αν και οι Έλληνες επαναστάτες είχαν πετύχει τον αρχικό τους σκοπό, μια ελεύθερη πατρίδα. Περισσότερες από 120 προεπαναστατικές αιματηρές τοπικές εξεγέρσεις σημειώθηκαν κατά την περίοδο των 400 χρόνων σκλαβιάς, άλλες υποκινούμενες από τους ξένους, ή προδομένες από τις τότε Μεγάλες Δυνάμεις ή και από τους τοπικούς ηγεμόνες, συνήθως ανεπιτυχώς, ποτίζοντας με ποτάμια αίματος το δένδρο της ελευθερίας. Άνοιξη, την εποχή που συμβολικά ανοίγει η φύση και η διάθεση για πανηγυρικό ξεσηκωμό: »Ακόμα ετούτη την άνοιξη, τούτο το καλοκαίρι, ώσπου να ΄ρθει ο Μόσχοβας, να φέρει το σεφέρι…» Έμπνευση και συγκίνηση αποτελεί ο ύμνος στην ελευθερία του Διονύση Σολωμού: <<Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή, σε γνωρίζω από την όψη που με βια μετράει τη γη…Από τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά… άλλοι οιμέ! Στη συμφορά σου, όπου εχαίροντο πολύ, σύρε να΄βρης τα παιδιά σου, σύρε ελέγαν οι σκληροί…>> Μόνο το παιδομάζωμα μας στοίχισε στο Έθνος μας 1.000.000 Γενίτσαρους, οι δε σφαγές, ο εξαναγκασμός εγκατάστασης στη Δύση, οι εξαφανίσεις, τα χαρέμια και τα σκλαβοπάζαρα υπολογίζονται στα χρόνια της σκλαβιάς σε 12 εκατομμύρια θύματα Έλληνες και Ελληνίδες. Eγκληματικός ήταν και ο ρόλος μερίδας των Αλβανών ειδικά από την φυλή των Γκέκηδων(Β. Αλβανία) οι οποίοι είτε εξισλαμισθέντες από τους Τούρκους ως Τουρκοαλβανοί, είτε ως μισθοφόροι προέβαιναν σε εγκλήματα ειδικά στην επαναστατη– μένη Πελοπόννησο με απίστευτη αγριότητα. Και θα πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα σήμερα από την στρατιωτική ιεραρχία η συμμετοχή τους σε ένοπλα σχήματα στον Ελληνικό Στρατό. Ήταν η εποχή που όλα τ΄άσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά.
Όλοι αυτοί οι ήρωες που συμμετείχαν στο αγώνα, οι απλοί μαχητές, οι αρχηγοί, οι διανοούμενοι, ο απλός λαός, μέσα από την ζωή τους και τους αγώνες τους, άφησαν <χρυσή παρακαταθήκη> και για μας, αλλά και για τις γενιές που έρχονται. Πως μπορούν να ξεχαστούν τα μεστά και σοφά λόγια του Κολοκοτρώνη στην Πνύκα μπροστά σε μαθητές γυμνασίου που περιέγραψε την κοινωνική διάσταση της επανάστασης λέγοντας ότι:<<Πριν από όλα φυλάξετε στην ψυχήν σας την πίστην σας και την πατρίδα σας… Η επανάσταση η ειδική μας δεν ομοιάζει με καμίαν απ΄όσες γίνονται εις την Ευρώπην. Οι επαναστάσεις της Ευρώπης εναντίον των διοικήσεών των είναι εμφύλιος πόλεμος. Ο δικός μας πόλεμος ήταν ο πλέον δίκαιος: ήταν Εθνικός. Ήταν έθνος με έθνος>>Ομοίως ο Μακρυγιάννης έδωσε με το δικό του στίγμα πως πρέπει να ενεργούμε ως λαός: << Είμαστε στο εμείς κι όχι στο εγώ. Και εις το εξής να μάθωμεν γνώση, αν θέλωμεν να φτειάσωμεν χωριόν, να ζήσωμεν όλοι μαζί>>.
Και ο Δημ. Υψηλάντης ύστερα από τους ηρωισμούς, τις διχόνοιες και τις απογοητεύσεις που ένιωσε και σχολιάζοντας τον ρόλο των ξένων είπε αγανακτισμένος:<<Έχουμε πάρα πολύ ακριβά αγορασμένη την ελευθερία μας, ώστε να μην την αφήσουμε να σκλαβωθεί χειρότερα>>.Πως μπορούμε να ξεχάσουμε την προσφορά στον αγώνα της Μπουμπουλίνας, της Μαντώ Mαυρο– γένους που έδωσαν τα πάντα για την επιτυχία της επανάστασης, των Σουλιωτισσών στο Σούλι ,αλλά και κάθε Ελληνίδα που συνέδραμε στον αγώνα δίπλα στον πολεμιστή σύζυγο, τον αδελφό, τον πατέρα.
Πολλές είναι οι ιστορικές αφηγήσεις πολύ σημαντικών λογίων και ιστορικών της προεπαναστατικής εποχής, αλλά και μετά την επανάσταση που μέσα από τα γεγονότα μας δίδουν μια αρκετά ακριβή εικόνα για τις συνθήκες που επικρατούσαν τότε πριν αρχίσει η επανάσταση. Έτσι μετά τον Ζαμπέλιο και τον Παπαρρηγόπουλο, μια πολύ ακριβή εικόνα μας δίνει η μεταφρασμένη γαλλόγλωσση ιστορία της Νεότερης Ελλάδος από τον Ιακωβάκη Ρίζο Νερουλό (1778-1850). Με γλαφυρό τρόπο μας αναφέρει τα γεγονότα: <<Το ξέσπασμα της επανάστασης και η απελευθέρωση των Ελλήνων ήταν προδιαγεγραμμένα να συμβούν από την στιγμή που ο τελευταίος αυτοκράτορας έπεσε μαχόμενος στα τείχη της Κωνσταντινουπό– λεως. Η συνέργεια παραγόντων, αλλά και πράξεων των μεγάλων αυτών ανδρών όπως του τελευταίου αυτοκράτορα Κων/νου Παλαιολόγου του ΙΑ΄συνετέλεσαν ότι από εκεί και στο εξής η Θεία Πρόνοια θα φρόντιζε κατά τους Πατριάρχες και δεσποτάδες που (πρόδωσαν τον αγώνα της άμυνας της Πόλης στους Τούρκους), για την ιστορική συνέχεια. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν μια αυτοκρατορία καθαρά κατακτητική, εχθρός του χριστιανισμού, εχθρός της ελευθερίας, της παιδείας και της προόδου που άρχισε να εκφυλίζεται όταν έπαψε να κατακτά(οι Τούρκοι ξέρουν μόνο να πολεμούν να ληστεύουν να σκοτώνουν και όχι να εργάζονται).
Σε μια αυτοκρατορία που βασιλεύει η διαφθορά και δεν υφίσταται κανένας σεβασμός για τα ανθρώπινα δικαιώματα……Όταν τα νικηφόρα στρατεύματα των Οθωμανών κατέληξαν να εξαπλωθούν σε όλα τα σημεία της Ελλάδος, ένας μεγάλος αριθμός μορφωμένων Ελλήνων και τα υπολείμματα των ευγενών της αυτοκρατορίας, ως και οι απόγονοι των πλουσίων υποτελών της Βενετίας υποχρεώνο– νται να εκπατριστούν και να καταφύγουν στη Δύση. Αυτοί οι Βυζαντινοί λόγιοι συνετέλεσαν σε μεγάλο βαθμό στην ευρωπαική Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό. Άλλοι πάλι ζώντας στις αυλές των ευγενών ήταν εθισμένοι στην τέχνη της υποκρισίας και στην υποταγή παραδόθηκαν στους Τούρκους. Όλοι αυτοί ως αποζημίωση έλαβαν τον τίτλο του κοτζάμπαση ή του προεστού και ήταν επιφορτισμένοι να συλλέγουν τους φόρους που επιβάλλονταν στους συμπολίτες τους. Άλλοι πάλι ως παιδιά της φύσης και ως ανεξάρτητοι άνθρωποι αποσύρονταν πάνω στα όρη αναπνέοντας τον αέρα της ελευθερίας και ζώντας κάτω από το φως του φεγγαριού περιμένοντας το ξύπνημα του αγώνα και γινόντουσαν αμαρτωλοί και κλέφτες και ήταν σε συνεχή πόλεμο με τους κατακτητές μαθαίνοντας όσο μπορούσαν καλύτερα την χρήση των όπλων και του πολέμου μέσα στα μπαϊράκια τους>>.Γιατί του: Έλληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει. Χαρακτηριστικό το κλέφτικο δημοτικό τραγούδι <<Του Βασίλη>>: Βασίλη κάτσε φρόνιμα, να γίνεις νοικοκύρης, για να αποκτήσεις πρόβατα ζευγάρια και αγελάδες…Μάνα μου εγώ δεν κάθομαι να γίνω νοικοκύρης…Θέλω να γίνω κλέφτης στα βουνά, ψηλά στα κορφοβούνια, να πάρω δίπλα τα βουνά, να περπατήσω λόγγους, να βρω λημέρια των κλεφτών, γιατάκια καπετάνων….κ.λ.π. Επειδή στα κλέφτικα λημέρια δεν υπήρχαν γραμματικοί και καλαμαράδες, για να συγγράψουν αυτά τα τραγούδια, αλλά κλέφτες αγράμματοι, αγρότες, κτηνοτρόφοι, άνθρωποι της παράδοσης και του μύθου, χάθηκαν τα περισσότερα δημοτικο-λαϊκά τραγούδια εκείνης της σπουδαίας για την Ελλάδα και τον πολιτισμό της εποχής. Όλοι αυτοί οι ποιητάδες και οι μούσες είχαν κουρνιάξει στις σπηλιές τους, τρομαγμένες από τους πολλούς κρότους των όπλων, την όψη των σπαθιών και το πολύ αίμα στην γη που αγαπούσαν. Ναι! Αυτό το δημοτικό τραγούδι που ύμνησε τον άνδρα, τον ήρωα, την γυναίκα, την μάνα, το χωριό, την φύση και έδωσε χαρά, δύναμη και ορμή σε όσους το άκουσαν και βγήκαν να πολεμήσουν τραγουδώντας τους στίχους του την ώρα του αγώνα και της μάχης, σώμα με σώμα.Ο ιστορικός Νερουλός μιλά ως Έλληνας και ως αυτόπτης μάρτυρας των προεπαναστατικών ιστορικών διαδικασιών και γνωρίζει εκ των έσω τον οθωμανικό μηχανισμό μια και έχει διατελέσει πρωθυπουρ– γός των Οσποδάρων(ηγεμόνας) Ελλήνων της Βλαχίας και της Μολδαβίας).
Σε αντίθεση με τους Τούρκους που ήταν επιστήμονες στην στρατιωτική οργάνωση και την διοίκηση, ένα μέρος των Βυζαντινών αυτοκρατόρων δεν διέθεταν παρά μονάχα τίτλους, αντί για όπλα, φατριασμούς και σκευωρίες αντί για στρατεύματα, οργανωτές λιτανειών αντί για στρατηγούς, πολυάριθμα μοναστήρια αντί για φρούρια….δεν ήσαν παρά ανδρείκελα που νόμιζαν ότι κατήγαν νίκες και πραγματοποιούσαν κατακτήσεις κάθε φορά που εξαγόραζαν ειρήνη θυσιάζοντας μια κάποια πόλη, ένα ύστατο απομεινάρι της αποθνήσκουσας αυτοκρατορίας τους…
Ένας άλλος ιστορικός και λόγιος ο Ιρλανδός Τέιμς Έμερσον (1804-1869) μας λέγει: << πως η κατάκτηση από τους Οθωμανούς λειτούργησε ως παράγοντας ενεργοποίησης των ικανοτήτων και των φιλοδοξιών των Ελλήνων και τους αφύπνισε από τον παρατεταμένο λήθαργο στον οποίο τους είχε ρίξει ο Βυζαντινός μεσαίωνας, βοηθούντων και των 500.000 ρασοφόρων που γυρόφερναν άπραγοι στην Πόλη, που μαζί με τον αισχρό τουρκολάτρη πατριάρχη Γεννάδιο, έκαναν μυστικές συνομιλίες με τον σουλτάνο, για να παραδώσουν την Πόλη και καμία βοήθεια δεν προσέφεραν στους γενναίους υπερασπιστές της βασιλεύουσας που εμάχοντο στα τείχη με τον αυτοκράτορα Κων/νο Παλαιολόγο. Οι Έλληνες είναι ο λαός που ένεκα της πνευματικής υπεροχής του, εξελληνίζει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο της αυτοκρατορίες των κατακτητών του. Η κολακεία των Ελλήνων είναι η ίδια και στα Ρωμαικά Φόρουμ και στο Φανάρι….Οι Φαναριώτες αποτελούν σε πολλές περιπτώσεις τους πραγματικούς κυβερνήτες των επαρχιών, ενώ οι εκπρόσωποι των τουρκικών αρχών, μόλις που ήταν κάτι περισσότερο από έμμισθοι πράκτορές τους…>>.Για το μεγαλύτερο κομμάτι του κλήρου εκείνης της εποχής, οι ιστορικοί Δούκας και Αλ. Διομήδης δίνουν την χαριστική βολή γράφοντας χαρακτηριστικά: <<Ο κλήρος αντί να ωθεί τους ράθυμους Βυζαντινούς προς παρασκευήν, να τους τονώνουν ψυχικώς δια ν΄ανταπεξέλθουν κατά της λυσσώδους επιθετικής μανίας των Τούρκων στην πολιορκία της Κων /λεως το 1453 τους εσυνήθιζον να ελπίζουν μόνον εις τον Θεόν ουδέν δε οι ίδιοι να ενεργούν δια την σωτηρίαν των >>.Ο επίσης ιστορικός Π. Καρολίδης χαρακτηρίζει το Γεννάδιο Τουρκολάτρη, δημαγωγό και φιλότουρκο. Επαναλάμβανε ο Γεννάδιος λέγοντας: << Αν και μιλώ Ελληνικά ποτέ δεν θα πω ότι είμαι Έλληνας επειδή δεν πιστεύω αυτά που πίστευαν άλλοτε οι Έλληνες. Αν με ρωτήσει κάποιος τι είμαι θα αποκριθώ. Χριστιανός!>>. Το μεγαλύτερο μέρος του κλήρου κατά τις τραγικές εκείνες στιγμές όχι μόνο δεν συνέδραμε στον αγώνα για την άμυνα της Πόλεως, αλλά διαλαλούσε πως η κατάκτησή της από τους Τούρκους ήταν σωτήρια τιμωρία και καλόδεκτο καθαρτήριο για τα αμαρτήματα των πολιτών!!! Και όπως γράφει ο Μάριος Πλωρίτης: <<Έχουν το θράσος μερικοί να μας σερβίρουν το παραμύθι της σωτηρίας μας από τον κλήρο, εκτός από λίγες εξαιρέσεις. Πότε; Στην Άλωση; Στην Τουρκοκρατία; Στο Εικοσιένα; Στη Χιτλερική Κατοχή ή στην Απριλιανή δικτατορία;>>.
ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
«Έξω μαυροφόρα απελπισιά, πικρής σκλαβιάς χειροπιαστό σκοτάδι και μέσα στη θολόκτιστη εκκλησιά, στην εκκλησιά που παίρνει κάθε βράδυ, την όψη του σχολειού…εκεί η ψυχή πικρό- τερο αγροικά….εκεί βλέπει τι έχασε, τι έχει, τι της πρέπει…». Μας λέγει παραστατικά ο Ιωάννης Πολέμης στο έργο του<<αλάβα– στρα>>.
Τα προνόμια που πέτυχαν ορισμένοι Έλληνες κληρικοί με επικεφαλής ελάχιστους ηρωικούς Πατριάρχες μπορούν να αξιώνουν την ευγνωμοσύνη του Έθνους των Ελλήνων που δεν άφησαν να σβήσει η ετοιμοθάνατη σπίθα των ελληνικών γραμμάτων και υπήρξαν το όχημα χάρη στο οποίο κληροδοτήθηκε στους δύσμοιρους Έλληνες η γλώσσα των πατέρων τους. Βέβαια δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε την <<διφορούμενη προσωπικό- τητα>> του πατριάρχη Γεννάδιου, ο οποίος κατά τον καθηγητή της ιστορίας Απ. Βακαλόπουλο, στη διάρκεια της πολιορκίας κατευθύνει από το κελλί του του με φανατισμό και μαχητικότητα τους αγώνες εναντίον των ενωτικών επιτείνοντας έτσι την σύγχυση και την αναστάτωση μέσα στην Κων/λη; Και βέβαια ο σουλτάνος βλέποντας την διάσταση από το μίσος μεταξύ ενωτικών και ανθενωτικών της ορθοδόξου Ανατολικής εκκλησίας και της Δυτικής επιλέγει το Γεννάδιο, ώστε να μην υπάρξει καμία συνεννόηση μεταξύ των εκκλησιών και επομένως καμία βοήθεια από την Δύση. Βέβαια καλλιεργήθηκε και καλλιεργείται μια τάση να παρουσιάσει τον Άμβωνα ότι πρόσφερε εθνικές υπηρεσίες στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Θα μπορούσε να προσφέρει πολλά αλλά δεν πρόσφερε. Είναι τόσο αποκαρδιωτική και αποδεικτική αυτή η φτώχεια της προσφοράς, που ενώ θα μπορούσε ο κλήρος να χρησιμοποιήσει τον Άμβωνα για την αφύπνιση των σκλαβωμένων, και να μην διαρκούσε η σκλαβιά 400 χρόνια, ασχολούνταν και περιστρέφονταν γύρω από τις αγοραπωλησίες πατριαρχικών και επισκοπικών θρόνων και να λένε το γνωστό στοίχο: <<πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θάναι…>>. Αν το Πατριαρχείο και οι δεσποτάδες κρατιόντουσαν στο ύψος των περιστάσεων και δεν ήταν φιλοτομαριστές και ενδιαφερόντουσαν πραγματικά για την ορθοδοξία, η τύχη των σκλαβωμένων θα ήταν διαφορετική. Και για το γεγονός αυτό σήμερα κανένας καλόπιστος δεν αμφιβάλλει. Θα πρέπει κάποτε να επανεξετασθεί και αντικειμε– νικά να επανεκτιμηθεί αν η ζημιά από το τούρκικο φακιόλι ή τη λατινική καλύπτρα είναι λιγότερη. Τι έκαναν οι ρασοφόροι για να μην εξισλαμιστούν τα χωριά της Ηπείρου, γιατί δεν άντεχαν από τους φόρους που έβαζαν οι προύχοντες και οι κληρικοί για να μπορούν να κάνουν αγοραπωλησίες εκκλησιαστικών θρόνων; Τι έκαναν για το τρομερό αφανιστικό σύστημα του Γενιτσαρισμού και πόσα Ελληνόπουλα των σκλαβωμένων ραγιάδων χάθηκαν για πάντα; Το παιδομάζωμα αφάνισε το καλύτερο άνθος της νεολαίας μας εκείνους τους σκοτεινούς χρόνους και ολόκληρα χωριά ερήμωσαν από τα καλύτερα, δραστικότερα και εξυπνότερα Ελληνόπουλα που εντάχθηκαν στα φονικότατα τάγματα των Γενιτσάρων, ή στα χαρέμια των πασάδων και των μπέηδων. Και όπως μας λέει ο Κ. Παπαρηγόπουλος, για την αγοραπωλησία των εκκλησιαστικών αξιωμάτων, από ανάξιους Πατριάρχες και Δεσποτάδες, έρχεται και ο Γιάννης Κορδάτος στο Α΄ τόμο της Νεοελληνικής Πολιτικής Ιστορίας να μας πει μεταξύ των άλλων ότι: ύστερα από την κατάκτηση μαζεύτηκε μια συμμορία καλοθρεμέ– νων και χρυσοφορεμένων καλογέρων και μετέβαλε το Πατριαρχικό αξίωμα σε χρηματιστήριο αξιωμάτων. Καθότι ο αγάς υπεδείκνυε του ιερείς, ο πασάς τους Μητροπολίτες, το δοβλέτι τους Πατριάρχες. Δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε τα ονόματα του Κερκυραίου Αλεξίου Ραρτούρου, του πατριάρχη Αλεξανδρείας Μελετίου Πηγά, του Πελοποννησίου Μάξιμου, του Κοσμά του Αιτωλού, του Ηλία Μηνιάτη από την Κεφαλονιά και του Νικηφόρου Θεοτόκη, που σε ορισμένες περιόδους της Τουρκοκρατίας κόσμησαν και λάμπρυναν τον άμβωνα, τίμησαν το ράσο τους και είχαν τεράστια κηρυγματική επιτυχία στους υποτελείς Έλληνες. Όπως και απλοί ρασοφόροι στα αξιώματα, απόδειξαν πως ξέρουν να πεθαίνουν <<Για του Χριστού την Πίστη την Αγία>>με προεξάρχοντες τους: Αθ. Διάκο, τον Παπαφλέσσα, τον Ησαία Σαλώνων κ.ά.
Κατά συνέπεια η ύπαρξη βασικά του λαϊκού κλήρου και ορισμένες εξαιρέσεις παρείχαν στο υπόδουλο Έθνος την εκπαίδευση της νεολαίας. Ήδη από τον 17ο αιώνα ο Μανουήλ Γεδεών στο βιβλίο του << Ιστορία των του Χριστού πενήτων >> μας δίνει πολύτιμα στοιχεία και αναφέρει ότι σε ομαλές καταστάσεις ουδέποτε η οθωμανική εξουσία εμπόδισε την διδασκαλία (εις την εν νάρθηξι και κελλίοις) των εκκλησιών και των μοναστηριών. Έτσι στις 12 Φεβρουαρίου 1593 ο πατριάρχης Ιερεμίας Β΄ ο Τρανός, δίνει εντολή στους επισκόπους να οργανώσουν σχολεία στις επαρχίες τους με δικά τους έξοδα. Από τότε η εκπαίδευση ήταν συνδεδεμένη με την εκκλησία. Και επειδή η οργάνωση σχολείων απαιτεί κτίρια και δασκάλους, τα πρώτα χρόνια ίδρυσής τους, ως κτίρια είναι οι νάρθηκες των εκκλησιών με δασκάλους τους παπάδες και τους καλόγερους. Ήταν τα πρώτα μικρά ενοριακά ή <<κοινά>> σχολεία που αργότερα εξελίχθηκαν σε αλληλοδιδακτικά. Πολύ αργότερα στα μεγάλα αστικά κέντρα του υπόδουλου Ελληνισμού και στα νησιά με δωρεές πλουσίων εμπόρων, αναπτύχθηκαν ονομαστά σχολεία και πλαισιώθηκαν από μεγάλους δασκάλους και λόγιους όπως: ο Ματθαίος Καμαριώτης, ο Μιχαήλ Ερμόδωρος, ο Παχώμιος Ρουσάνος κ.ά.
Σε πολλές όμως επαρχίες και σε καταστάσεις ανώμαλες που κάθε πασάς έκανε ότι ήθελε τους υπηκόους του, δεν μπορούμε να μιλάμε για ελεύθερη παιδεία. Όπως στο τέλος του 16ου αιώνα που στην Αίγυπτο ο τοπικός πασάς έκοψε τη γλώσσα σε 30.000 Έλληνες γιατί μιλούσαν <<ρωμέικα>>. Το 1849 ο Γεώργιος Μαυροκορδάτος θα υποστηρίξει ότ:ι <<η προ ημών νεολαία εδιδάσκετο λαθραίως εν υπογείοις και εν οπαίς της γης τον τύραννον διαφεύγουσα>>. Ομοίως το 1863 ο Κωνσταντίνος Φρεαρίτης αναφέρει ότι:<< από τα Κρυφά Σχολειά εξήλθαν οι πολυπληθείς εκείνοι της πίστεως και της πατρίδας μεγαλομάρτυρες>>.Χαρακτηριστικό είναι το ποίημα του Ιωάν. Πολέμη για το κρυφό Σχολειό, από το έργο του:αλάβαστρα, Μη σκιάζεστε στα σκότη, της λευτεριάς σαν της αυγής το φεγγο– βόλο αστέρι, της νύχτας το ξημέρωμα θα φέρει…
Aπό τους κόλπους της εκκλησίας εκπηδούν προσωπικότητες που πρωτοστάτησαν στην υπεράσπιση των ελευθέρων ιδεών και έγιναν φορείς των ιδεολογικών ρευμάτων της εποχής τους. Εδώ έχουμε τον Μεθόδιο Ανθρακίτη που δίδαξε πρώτος θετικές επιστήμες, δηλ. γεωμετρία, άλγεβρα και τριγωνομετρία στην Καστοριά, την Σιάτιστα και τα Γιάννενα. Αν και θεοσεβής αναγκάσθηκε από το ιερατείο σε καθαίρεση και η διδασκαλία του αφορίστηκε με πολύ άσχημες εκφράσεις για ιερωμένους, γιατί ήταν κληρικός <<άθεος και νεωτεριστής>> με τα μαθήματα που δίδασκε με το νέο του επιστημονικό πνεύμα και τις καινοφανείς ιδέες του, έφερε την Νεοελληνική Αναγέννηση στη χώρα μας στους δύσκολους αυτούς χρόνους. Επίσης ο Ευγένιος Βούλγαρης που κατηγορήθηκε και αυτός ως άθεος από το ιερατείο, επειδή δίδασκε φυσικές επιστήμες, ο προαναφερθείς Νικηφόρος Θεοτόκης, όπως και οι κληρικοί Νεόφυτος Δούκας, Άνθιμος Γαζής, Νεόφυτος Βάμβας, Θεόκλητος Φαρμακίδης, ο ιατρός Αδαμάντιος Κοραής κ.ά. διευθύνουν σχολεία και γίνονται αξιόλογοι συγγραφείς πολλών έργων για εκκλησιαστικά ζητήματα και όχι μόνο. Επίσης ο Νίκος Μηλιώρης στο βιβλίο του <<οι κρυπτοχριστιανοί>>γράφει: Κρυφοί λαικοί παπάδες ήταν ακόμη δερβίσηδες-ιεραπόστολοι μυστικοί- που περιοδεύανε στο κέντρα των κρυπτοχριστιανών και τελούσαν τα χριστιανικά μυστήρια. Όλοι αυτοί ήσαν συνήθως απεσταλμένοι κάποιων μοναστηριών κυρίως του Πόντου με θανάσιμους πολλές φορές κινδύνους για τη ζωή τους, που μπαίνανε στα χωριά των κρυπτοχριστιανών σαν κήρυκες του Μωάμεθ και το βράδυ λειτουργούσαν μέσα σε κατακόμβες τη Θεία λατρεία του Ιησού και πολλοί από αυτούς αναγνωρίζονταν και τελείωναν την ζωή τους με μαρτυρικό θάνατο.
Όπως κάθε χρόνο που γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου 1821 έτσι και φέτος που γιορτάζουμε τα 200 χρόνια της Παλιγγενεσίας μας, υπάρχει μια προσπάθεια κάποιων προοδευτικών να ξαναγράψουν την Ιστορία. Και βέβαια διακαής πόθος και στόχος όλων αυτών των διανοουμένων και αρθρογράφων είναι το Κρυφό Σχολειό. Το χαρακτηρίζουν μύθο και το χλευάζουν. Ο Αγγέλου που πιστεύει ότι το Κρυφό Σχολειό <<ήταν ένας μύθος και δημιουργήθηκε μετεπα—ναστατικά για να ενισχυθεί ο αλυτρωτισμός και η Μεγάλη Ιδέα>>. Προφανώς είναι ανιστόρητοι ή εμπαθείς ή και τα δυο μαζί. Πιστεύω ότι οι στόχοι τους είναι δύο. Πρώτον να υποβαθμίσουν τον πατριωτικό ρόλο μέρους της εκκλησίας και δεύτερον να εξωραίσουν την οθωμανική αυτοκρατορία και να την παρουσιάσουν φιλελεύθερη και ανεκτική. Στην πρώτη περίπτωση έχουμε τη μαρτυρία του Γερμανού ρωμαιοκαθολικού πάστορα Γκέρλαχ της Γερμανικής πρεσβείας της Κων/λης το 1575. <<Πουθενά στην Ελλάδα δεν ευδοκιμεί η μελέτη, κάποια κοινά σχολεία που υπάρχουν, διδάσκονται μόνο τα αγόρια από την Οκτώηχο και το Ψαλτήρι από δασκάλους ιερείς και μοναχούς, που ούτε και οι ίδιοι δεν κατανοούν το νόημα των κειμένων…>>
Στην δεύτερη περίπτωση καταθέτει την μαρτυρία του ο καθαιρεθείς και στραγγαλισθείς αξιόλογος Πατριάρχης Κων/λεως Κύριλλος Λούκαρης με μόρφωση και ικανότητες το 1636.<<Οι Έλληνες δεν είχαν μαθήματα, δηλ. σχολεία, διότι ήσαν υπόδουλοι. Έχασαν το κράτος τους και λόγω εχθρικής καταπίεσης δεν μπορούν να μορφωθούν, με αποτέλεσμα να τους ειρωνεύονται οι Δυτικοί χριστιανοί…>> Επίσης ο Χρυσανθόπουλος Φώτιος υπασπιστής του Κολοκοτρώνη στον Α΄ τόμο των απομνημονευμάτων του γράφει: <<Την παιδεία επί Τουρκοκρατίας την είχαν στα χέρια τους οι απλοί ιερείς και όλα αυτά ( εγίνοντο εν τω σκότει και προφυλακτά από τουςΤούρκους).
Γενικά ο υπόδουλος Ελληνισμός δεν βυθίστηκε ποτέ σε πνευματική νάρκωση ή αδράνεια. Το πνευματικό σκοτάδι της δου– λείας αληθεύει μόνο για ένα μέρος του λαού και ειδικά τις γυναίκες. Η δίψα για μάθηση έμεινε πάντα έντονη και η λαϊκή ψυχή δεν έπαυσε ποτέ να είναι αστείρευτη πηγή δημιουργίας. Στα μέσα του 18ου αιώνα που χαλάρωσαν λίγο τα μέτρα καταπίεσης και ελέγχου των Τούρκων, λόγω πίεσης από τους ομόθρησκους μας Ρώσους, βλέπουμε τον ιεροδιδάσκαλο Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό να δημιουργεί τουλάχιστον 200 σχολεία, γιατί κατά πως έλεγε: Αγρίεψαν οι άνθρωποι και ο τόπος, χάνεται η γλώσσα και τα ήθη μας από τους αθρόους εξισλαμισμούς. Η παιδεία που δίδασκε ήταν παραδοσιακή και θεοκεντρική.
Κατά συνέπεια, οφείλουμε να τονίσουμε ότι έστω και με την απομυθοποίηση του Κρυφού Σχολειού δεν μειώνεται η αξία της Εκ- κλησίας, καθότι <<εσώθημεν έστω και από ένα κομμάτι της εκκλησίας>>. Κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει το ρόλο της στα χρόνια της Τουρκοκρατίας και όπως γράφει ο Γάλλος πρόξενος Πουκεβίλ: <<Στα 400 χρόνια σκλαβιάς, οι Τούρκοι θανάτωσαν 11 Πατριάρχες και 100 επισκόπους. Σε 6.000 ανέρχονται οι θανατωθέντες απλοί λειτουργοί της εκκλησίας. Οι δάσκαλοι των παιδιών ήταν ιερείς και καλόγεροι. Μέχρι τον 16ο και στις αρχές του 17ου αιώνα, τα κοινά σχολεία λειτουργούσαν σε νάρθηκες εκκλησιών και κελιά μοναχών>>. Όλοι παραδεχόμαστε ότι η Εκκλησία ήταν αρωγός της παιδείας και του έθνους. Μάλιστα σε πολλά μέρη, όπως στη Κύπρο ακόμη και σήμερα αποκαλούν τον ιερέα <<δάσκαλε>>. Γενικά αν τα Πατριαρχεία και ο Κλήρος υποστήριζαν κάποτε την παιδεία, την υποστήριζαν για σκοπούς ιδιοτελείς. Ήθελαν μια παιδεία συντηρητική και καθυστερημένη, ριζωμένη τυφλά στην παράδοση. Δεν ανεχόντουσαν τις καινοφανείς ιδέες, την πνευματική αναγέννηση και την ανακαίνιση της παραδόσεως. Δεν τους συνέφερε η αφύπνιση. Για αυτό χτυπούσαν φανατικά με αφορισμούς και καθαιρέσεις τους νεωτεριστές και τους πραγματικά μορφωμένους.
Για όλους αυτούς τους ιστορικούς, τους λόγιους και τους ανθρώπους του πνεύματος, η επανάσταση του 1821 και η μετέπειτα ίδρυση του ελληνικού κράτους ήταν η επιστροφή των Ελλήνων στο προσκήνιο της ιστορίας. Ήταν μια απόδοση δικαιοσύνης σύμφωνα με τους νόμους της ανθρωπίνης φύσης ή του Θεού, μια απόρροια της εξέλιξης των ευρωπαικών πραγμάτων, με τον Ζαμπέλιο και τον Παπαρρηγόπουλο να τονίζουν στα ιστορικά κείμενα τους, ότι:<< το 1821 συνιστά απλώς την αρχή και όχι το τέλος της διαδικασίας των Ελλήνων στο ρόλο του πρωταγωνιστή της ιστορίας, που θα ολοκληρωνόταν με τον ελληνισμό να κυβερνά πάλι την ανατολή>>
Αξιοσημείωτο είναι το ιστορικό αρχείο της επανάστασης του 1821 της συλλογής Βλαχογιάννη. Ένας μοναχικός και ανιδιοτελής πατριώτης κατάφερε να διασώσει πολύτιμα έγγραφα και τεκμήρια της εθνικής μας ιστορίας από δημοπρασία του αρχείου που έκανε το Δημόσιο τότε και αποτελούν την φωτεινή πλευρά του φεγγαριού. Υπάρχει και η άλλη όψη του σκοτεινού φεγγαριού καθότι 200 χρόνια από την επανάσταση, οι ιστορικοί μας και οι σύγχρονοι λόγιοι έχουν αγνοήσει το μεγαλύτερο μέρος του ιστορι– κού αρχειακού υλικού. Μνήμες, γνώσεις, απόψεις, σκέψεις και επιστολές πρωταγωνιστών, τόσο στο αρχείο αυτό, όσο και σε βιβλιοθήκες, μουσεία και πρεσβείες του εξωτερικού, εκεί που ήκμασαν φωτεινές και πλούσιες παροικίες Ελλήνων εκείνους τους χρόνους παραμένουν ανεκμετάλλευτες στο σκοτάδι του χρόνου.
Αν και έχει φθάσει το πλήρωμα του χρόνου να αξιολογηθούν αυτά τα στοιχεία και να ξαναγραφτεί η μέχρι σήμερα αποσπασματική ιστορία μας και να δώσουμε χρώμα, πίστη, ακρίβεια και πραγματική αλήθεια σε ένα έθνος που έκανε πράξη της ιστορικές λέξεις: ανά- σταση, επ-ανάσταση, παλι-γγενεσία και να γίνει αναγωγή στο ένδοξο παρελθόν, στην χαμένη βασιλεία της Κωνσταντινούπολης και στο ένδοξο ελληνικό γένος που <<αναγεννάται εκ της τέφρας του>> και από τα κόκκαλα των Ελλήνων τα ιερά μετά από ένα τεράστιο διάστημα ύπνωσης και αδράνειας και να συνδέσουμε την αρχαία ιστορία μας με το Βυζάντιο την Ορθοδοξία και τα νεότερα. Ασχολούμαστε με ιδέες θολοκουλτουριάρηδων και οργάνων της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων που θέλουν να αλλάξουν το ρου στη ιστορίας μας.
Αυτοί οι επικίνδυνοι ανθέλληνες, αυτός ο εσμός, που δεν ξέρουμε από που αποζημιώνονται για ψεύτικες και χωρίς αποδείξεις ιστορικές αναλήθειες, αυτοχαρακτηρίζονται ιστορικοί, ψαρεύουν σε θολά νερά και έχουν δυστυχώς καταλάβει δημόσιες θέσεις, περνώντας τις ύποπτες σκέψεις τους στη νεολαία μας.
Εκτός από αυτούς, υπάρχουν και θεωρίες από τον μαρξισμό με αρκετούς συγγραφείς, όπως ο Γ. Σκληρός, αλλά και Νίκος Σβορώνος και εν μέρει ο Κ.Θ. Δημαράς μας λέγουν ότι οι κινητήριες δυνάμεις του 1821 στάθηκαν η αγροτιά και το προλεταριάτο, που αγωνιζόταν συνεχώς ενάντια στην ντόπια ολιγαρχία και τους ξένους συμμάχους.
Η αύξηση των εμπορικών συναλλαγών τον 18ο αιώνα δημιούργησαν μια αστική τάξη μορφωμένων και λογίων που αφυπνίστηκαν από τις ιδέες της Φιλικής Εταιρείας του διαφωτισμού της Δύσης και την Γαλλική επανάσταση και έφεραν στην προεπαναστατική Ελλάδα τον Νεοελληνικό Διαφωτισμό, με φυσικό επακόλουθο την εξέγερση των Ελλήνων.
Γενικά η επανάσταση του 1821 τα τελευταία χρόνια έγινε συνειδητή προσπάθεια να παραποιηθεί από μια συγκεκριμένη μερίδα ιδεολογικά τοποθετημένη<< επιστημόνων όπως οι ίδιοι αυτοπροσδιορίζονται>>. Έγινε και γίνεται συστηματική προσπάθεια να διαστρεβλωθεί η ιστορική πραγματικότητα που οδήγησε στη μεγάλη εθνεγερσία του Έθνους. Καθότι κάποια ιδιωτικά κανάλια και τις εφημερίδες, τους δημοσιογράφους και μέρος των ιστορικών και πανεπιστημιακών ελέγχουν τα σκοτεινά κυκλώματα της Παγκόσμιας Μασωνίας, τον Ρόταρη και των Λάϊονς και πιθανόν τις εκλογές.
Με πείσμα χιλίων καρδιναλίων μας λένε:
_ Η επανάσταση του 1821 ήταν ταξική και συνέχεια της Γαλλικής.
_Η φυγή των Ελλήνων στα βουνά από κλέφτες και αρματολούς έγινε για λόγους φοροαποφυγής.
_ Το ξεκίνημα της επανάστασης δεν ευλογήθηκε από τον
Παλαιών Πατρών Γερμανό. Στην προκειμένη περίπτωση η αλήθεια είναι ότι: <<σύρθηκε από τον φλογερό Παπαφλέσσα σε φοβερό αντίλογο να ευλογήσει την επανάσταση, γιατί φοβήθηκε μην κηρυχθεί και χάσει το κεφάλι του, αποκαλώντας τον Παπαφλέσσα: άρπαγα, απατεώνα και εξωλέστατον>>.
_ Ο Γεώργιος Καραισκάκης ήταν Αλβανός και μπαϊσέξουαλ.
_ Ο Γεώργιος Καστριώτης ήταν Αλβανός.
_ Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ήταν ξεβράκωτος χασάπης Αλβανός.
_ Οι Σπετσιώτες και οι Υδραίοι ήταν απόγονοι Αλβανών και όχι Έλ– ληνες.
_ Η σφαγή των 30 χιλιάδων δύσμοιρων Ελλήνων στη Σμύρνη το 1922 ήταν συνωστισμός, όπου οι Σμυρνιοί μαζεύτηκαν στην προκυμαία γιατί ήθελαν να πάνε διακοπές.
_ Ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν ιμπεριαλιστής και σφαγέας και όχι φορέας του αρχαίου Ελληνικού πνεύματος.
_ Προσπαθούν να πείσουν ότι οι Έλληνες δεν ξεσηκώθηκαν όλοι εναντίον της Οθωμανικής αυτοκρατορίας , για του Χριστού την πίστη την Αγία και της πατρίδας την ελευθερία, αλλά εναντίον των μεγαλοτσιφλικάδων. Αυτά και τόσα άλλα προκλητικά, ίσως και χειρότερα που καταντούν τουλάχιστον αστεία και απαξιώνουν τις θυσίες των προγόνων ηρώων και νεομαρτύρων και μολύνουν τις ψυχές των Ελληνοπαίδων στα σχολεία, τα γυμνάσια και τα πανεπιστήμια.
Όλοι αυτοί είναι φαντάσματα και φθάνουν σε θράσος να διεκδικούν και την εξουσία, ή να είναι και στην εξουσία! Καθότι ως καταληψίες της εξουσίας, αδυνατούν να εκφραστούν στην Ελληνική και αγνοούν παντελώς την Αρχαία, Βυζαντινή και Νέα Ελληνική Γραμματεία. Είναι παγκόσμιοι πολίτες, που έτυχε να γεννηθούν στην Ελλάδα και βέβαια η Ελληνικότητα δεν τους λέει τίποτα. Είναι οι ιμάντες της Τουρκικής προπαγάνδας στα θολοκουλτουριάρικα έντυπα, τα μέσα ενημέρωσης, ως και μέρος των πανεπιστημίων.
Είναι αυτοί που αποδομούν συστηματικά και δηλητηριάζουν σκόπιμα το μεγαλείο της Ιστορίας μας με υλιστικές και πουριτανικές θέσεις. Είναι αυτοί που ως Ψευτοέλληνες σπιλώνουν τον πατριωτισμό και την αγάπη προς την πατρίδα με υποκριτικές κορώνες για φασισμό και μεσαιωνισμό. Είναι αυτοί που ως μεσάζοντες στους ξένους, βυθίζουν τη χώρα στην αποτυχία και την ανυποληψία. Είναι οι σκοτεινές δυνάμεις που δημιουργούν συνεχώς<<γενίτσαρους>> για να μπορούν να εφαρμόσουν το δόγμα του μισέλληνα Κίσινγκερ: <<Θέλεις να εξουθενώσεις ένα έθνος, διέφθαρέ του την γλώσσα, την ιστορία, τα ήθη και τα έθιμα…>>!!! Τέτοια ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ θέλουν να γιορτάσουν μαζί μας με την σημαία χωρίς σταυρό, με λόγο χωρίς Ελληνικά και με τα νάματα της παγκοσμιοποίησης ως ένα νέο όραμα του Ελληνισμού, χωρίς ρίζα περιφερόμενοι ως νομάδες απάτριδων. Είναι αυτές οι ορδές των <<αναρχικών>> που εμποτισμένοι από την υλιστική φιλοσοφία φωνάζουν: <<Στο διάολο η οικογένεια, στο διάολο και η πατρίς, η Ελλάδα να πεθάνει, να ζήσουμε εμείς…>>Στόχος της εξουσίας είναι να αναδείξει μια γενιά πλήρως υποταγμένη, με φρόνημα δουλικό στην αποδοχή μόνο της αξίας του χρήματος. Και αυτό είναι το ιδανικό του άγριου καπιταλισμού, γεννήματος της θλιβερής προτεσταντικής ηθικής, που έχει στόχο την διάλυση της οικογενείας, την αμαύρωση θρησκευτικών τελετών και συμβόλων, ανδριάντων, προτομών, που έδωσαν τα πάντα για να είναι αυτοί οι <<αναρχικοί>> σήμερα ελεύθεροι, να διαδηλώνουν, να καταστρέ– φουν με το θράσος της ατιμωρησίας και να φαίνονται ότι κάνουν επανάσταση, χωρίς ουσιαστικά να τους ενοχλεί κανείς, γιατί το σύστημα εξουσίας όπως προανέφερα, τους χρειάζεται. Δεν είναι δυνατόν ένας τόσο σημαντικός εορτασμός για το Ελληνικό Έθνος να το απαρτίζει μια επιτροπή γεμάτη από εθνομηδενιστές. Όλοι αυτοί οι πολιτικοί απόγονοι των απάτριδων κοτζαμπάσηδων που ήταν κατά της Επανάστασης και θέλησαν να καπελώσουν τον αγνό αγώνα των Ελλήνων. Είναι οι οπαδοί της μικρής και εντίμου Ελλάδος. ΟΧΙ στην κίβδηλη Επιτροπή <<Ελλάδα 2021>>. Έχουμε καταντήσει εμείς οι Νεοέλληνες που τους ανεχόμαστε ξεβράσματα και ναυαγοί της θάλασσας, που ακόμη και δύο-τρία κυματάκια φτάνουν για να πνιγούμε. Και όπως είπε ο μεγάλος Καποδίστριας για τα πολιτικά φαντάσματα της εποχής του:<<Οι άνθρωποι ούτοι ουδέ φάντασμα κυβερνήσεως δύνανται να συστήσωσιν>>.
Και βέβαια όποιος πολίτης, καθηγητής ή δάσκαλος δεν ανήκει στην συγκεκριμένη ιδεολογική σχολή και σκέψη και τολμήσει να εκ- φράσει δική του πατριωτική άποψη βαπτίζεται: οπισθοδρομικός, αναχρονιστής, φασίστας και προπηλακίζεται ή στοχοποιείται.
Τώρα τελευταία βλέπουμε και ένα ζωντάνεμα των ιδεών του Φαλμεράϊερ(Γερμανού ιστορικού) με τους λίβελλους που έχει γράψει σχετικά με την καταγωγή των Νεοελλήνων. Αυτή η σχολή σκέψης μέσα από τα φώτα της δημοσιότητας της κρατικής επιτροπής για τα 200 χρόνια και την (σχετική αφίσα που κυκλοφόρησε) θέλει να εξαφανίσει το Βυζάντιο από την Ελληνική Ιστορία. Έτσι από την αρχαιότητα πηγαίνουν κατευθείαν στο 1821 εξαφανίζοντας με μια μονοκονδυλιά, την Αλεξανδρινή εποχή και τον Βυζαντινό Ελληνισμό.
Αυτό πιστεύω οφείλεται σε δύο λόγους: Πρώτον θέλουν να εξαφανίσουν την Ορθοδοξία κατά την βυζαντινή περίοδο . Και δεύτερο να μην αποδεικνύεται η συνέχεια του Ελληνισμού. Δεν νομίζουμε να μην χωρούσε ο Μέγας Αλέξανδρος από το κάδρο της ιστορίας. Σίγουρα η απουσία αυτή μας βάζει σε σκέψεις. Πρέσπες είναι αυτές και η ιστορία της Μακεδονίας δεν βοηθά να καταπιούμε αυτό το κακούργημα. Ετυχώς που το Μονομελές Εφετείο Θεσσαλο– νίκης με την αριθ. 117/2021 απόφαση για δεύτερη φορά έβαλε φρένο σε αυτούς (τους Σκοπιανούς)που ονειρεύονται μακεδονική μειονότητα εντός Ελλάδος με την συμπαράσταση εθνομηδενιστών από το κόμμα της δήθεν αριστεράς, ως και μελών γνωστών ΜΚΟ. Ένα πράγμα όμως είναι γεγονός:<<Όσες αφίσες και αν φτιάξει η απίστευτη αυτή επιτροπή για το 1821 για τα μάτια του κόσμου, η ιστορία έχει γραφτεί και μάλιστα με πολύ αίμα>>.Και πάντα με τον ποιητή να φωνάζει στα χρόνια που πέρασαν και έρχονται: <<Χίλιες φορές θάνατοι, πατέρες τουρκομάχοι, σεις που τον Μάρτη κάματε, μια τέτοια σχολή νάχει!>>.
Και όπως χαρακτηριστικά γράφει ο σύγχρονος <<λόγιος>> δάσκαλος Δ. Νατσιός: <<Φέτος με τα 200 χρόνια που γιορτάζουμε από την ευλογημένη επανάσταση του 1821, είναι μια λαμπρή ευκαιρία να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα, να αρωματίσουμε τους μαθητές μας με την ευωδία των ηρώων….Αν και φαρμακώθηκε η ψυχή τους από τους εγκλεισμούς, τις απειλές, τις απαγορεύσεις, τους θανάτους και την οικονομική φρίκη….θα ήταν θεραπευτική μια διδασκαλία που να στηρίζεται σε κείμενα βιωματικά, που αναδεικνύουν το πνευματικό περιεχόμενο της επετείου. Σε ένα όντως Υπουργείο Παιδείας, που θα έπρεπε να είχε ετοιμάσει ένα ανθολόγιο-αφιέρωμα στο βίο και την πολιτεία των ελευθερωτών μας. Όπως η αφίσα και τα λόγια του Κολοκοτρώνη στα Δερβενάκια. Η αφίσα και τα λόγια του Καραϊσκάκη στην Αράχωβα. Του Ρήγα η αφίσα και οι στοχασμοί για τον θούριο στη ελευθερία…κ.ά. Έτσι θα αναδείξουμε στους μικρούς μας μαθητές ότι ο αγώνας ήταν εθνικός. Να διδάξουμε τι σημαίνει Έλληνας πολιτικός>>. Ήδη στην Ρωσία ένα εκατομμύριο παιδιά ζωγραφίζουν για την Ελληνική επανάσταση και εμείς καταστρέφουμε τις αφίσες έστω και γκράφιτι των ηρώων του 1821 και καταπατούμε και ξεσκίζουμε την εικόνα της Παναγίας. Αυτός ο τόπος δεν μπορεί να αναστηθεί, γιατί μετά τον Καποδίστρια καταντήσαμε, κατά τον Μακρυγιάννη τα <<κοπέλια των ξένων…>>.
Με πατριωτικά λόγια γράφει ο Μακρυγιάννης στα απομνή– μονευματά του:<< Με αίμα και με δάκρυα προς την Υπέρμαχο Στρατηγό του Γένους Θεοτόκο, βγήκαμε εις την κοινωνία του κόσμου. Για αυτό η επανάσταση του 1821 είναι Αγία, είναι η πιο πνευματική επανάσταση που έγινε στον κόσμο. Είναι αγιασμένη>>
Η επανάσταση του 1821 και τα 200 χρόνια που γιορτάζουμε από τότε, αλλά και όσα χρόνια αν παρέλθουν είναι το μεγαλύτερο εθνικό γεγονός της νεότερης Ελλάδος και περικλείει με ανάγλυφο τρόπο την ιστορία του ενδοξότατου Ελληνικού Έθνους. Θα παραμείνει πάντα φωτισμένη και φωτίζουσα με το ανέσπερο φως του θαυμασμού. Θα παραμείνει για τους απανταχού Έλληνες <<εορτή εορτών και πανήγυρη πανηγύρεων>>.Η ένδοξη και υπερήφανη Ελλάδα που χειραγώγησε τον κόσμο, διαδίδοντας το άσβεστο φως του πολιτισμού και της προόδου και υπήρξε το φως του πνεύματος και του λόγου, έχει πέσει σε ένα βαθύ σκότος δουλείας και ταπείνωσης. Θα ζήσει όμως η Ελλάδα και θα βγει νικήτρια στηριζόμενη όχι σε ενέργειες προσώπων, ομάδων ή παρα– τάξεων, αλλά σε μια καθολική πανεθνική προσπάθεια. Να κάνουμε πράξη για την πατρίδα μας την ρήση του Ν. Καζαντζάκη: << Να αγαπάς την ευθύνη. Να λες, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γη. Αν δεν σωθεί, εγώ θα φταίω!>>. Την εθνική ομοφωνία κανείς δεν μπορεί να καταλύσει. Ο καθένας για όλους και όλοι οι Έλληνες για την Ελλάδα. Κοινά είναι τα πεπρωμένα. Όλοι μαζί για την Νέα Εθνική Παλιγγενεσία. Τέρμα η Πανδημία της παρακμής. όπως μας λέγει και ο Παλαμάς: <<Όλα πάνε, μια στάλα έχει μείνει, η πίστη: του Χριστού και της μάνας η πίστη! Αυτή η στάλα της πίστης όμως μας δίνει τεράστια δύναμη! Αυτή η σταγόνα θα γίνει ρυάκι, θα γίνει χείμαρρος, θα γίνει ποταμός, θα γίνει θάλασσα, θα γίνει ωκεανός! Κι η Ελλάδα ξανά θα αναστηθεί! Η Ελλάδα θα ελευθερωθεί, πραγματι– κά τη φορά αυτή…>>. Οι αναθυμιάσεις της διαστροφής, της μπόχας, της παιδεραστίας και γενικά η κοινωνική σήψη και η ανομία του ψευτο-ρωμαίϊκου δεν αρμόζουν με το Ελληνικό είναι!
ΤΟ ΤΑΜΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ
Πρόκειται για την ανέγερση ενός μεγαλοπρεπούς ναού στην Αθήνα, εκπλήρωση της <<υπόσχεσης προς τον Θεό>> του Κολοκο– τρώνη και των άλλων ηρώων της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας που είχε ψηφίσει το 1829 και η Δ΄ Εθνοσυνέλευση στο Άργος.
Είδη πέρασαν 200 χρόνια, μέχρι πότε η Ελλάδα θα αναμένει στην πρωτεύουσά της μεγαλοπρεπή Ναό αφιερωμένο στον Σωτήρα Χριστό, περιβαλλόμενο από μνημεία προς τιμήν όσων συνέβαλαν, Ελλήνων – Φιλελλήνων, στην Εθνική Παλιγγενεσία;
Όλοι οι ομόδοξοι λαοί έχουν εκπληρώσει το Τάμα των, εμείς όμως με τη συνθήκη της Λοζάνης έμμεσα καταργήσαμε και αναγνωρίσαμε de facto μωαμεθανική θρησκευτική μειονότητα σε όλη την Ελλάδα, με την πραγματοποίηση μωαμεθανικών τεμενών. Έτσι ενώ το δικό μας Τάμα συνεχώς αναβάλλεται με αστείες δικαιολογίες ότι: <<κάποιοι δρούνε και σκέπτονται, ως κατάλοιπα της χούντας>> περιέργως κατασκευάζεται με περίσσιο θράσος τέμενος για τους Αγαρηνούς σε δημόσια έκταση του πολεμικού Ναυτικού στην Ελληνική πρωτεύουσα και μάλιστα με χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων, που δεν τους ρώτησε κανείς αν το θέλουν. Έτσι για μία ακόμη φορά το Ισλάμ έρχεται για να μείνει. Οι πολιτικοί νάνοι και αρλεκίνοι είναι ανίκανοι να σηκώσουν το βάρος της ιστορίας μας. <<Τότε όταν το Ισλάμ αφάνιζε και ξεκλήριζε το Γένος, μιλούσαν οι καρδιές, τώρα μιλούν τα πουγκιά, τα χρήματα και τα συμφέροντα>>. Τα κόκκαλα των ηρώων του 21 έχουν αρχίσει επικίνδυνα να τρίζουν. Ντροπή μας! Πρέπει να καταλάβουμε κά– ποτε ότι θέλει γερά και στιβαρά χέρια ο Ελληνισμός.
Αλήθεια τι είδους πανηγυρισμούς θα έχουμε με την επέτειο των 200 χρόνων από την Εθνική Παλιγγενεσία, ενώ συνεχίζεται η ανάλγητη <<οδύσσεια>> της άρνησης τόσο από την πατρίδα, όσο και από την εκκλησία της μη πραγματοποίησης του Τάματος του Έθνους, προς τιμή των αγωνιστών του 1821; Δυστυχώς μέσα στην πατρίδα μας και την δημοκρατία μας θα υπάρχουν και ανιστόρητοι ιστορικοί, ιδιοτελείς δημοσιογράφοι που εκούσια ή ακούσια θα εξακολουθήσουν να δαιμονίζονται και να καταφέρονται εναντίον του Τάματος του Έθνους, καθότι κόλλησε η βελόνα τους στα <<κατάλοιπα της χούντας και σε όλα τα εμετικά αποκυήματα της νοσηρής φαντασίας τους>>.
Αν και βρέθηκε η έκταση για την ανέγερση του Τάματος, ως και η ιδιωτική χρηματοδότηση με δωρεά 15 εκατομμυρίων ευρώ, αλλά και η συνέχιση της λειτουργίας του πάλι με δωρεές, η απόφαση εκ- κλησίας και πολιτείας καθυστερεί χωρίς κάποιο σοβαρό λόγο. Με την πραγματοποίηση του Πανελληνίου Ιερού προσκυνήματος του Τάματος του Έθνους, θα ενθαρρυνθεί και θα αναζωογονηθεί το κατατρεγμένο ηθικό σθένος των Ελλήνων. Θα επιστρέψουμε στις ρίζες μας και θα δώσουν νόημα και σημασία οι στίχοι του ποιητού μας Γ. Βερίτη: <<Όπως έδωσες, θα δώσεις, θα ζητήσουν, ως ζητείς, θα γενείς και πάλι φώτων και πολιτισμού κοιτίς>>.
Αγαπητοί πατριώτες, των 120 εκατομμυρίων Ελλήνων την καταγωγή στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο, ας φανούμε αντάξιοι απόγονοι εκείνων των ηρώων του 21 που θυσίασαν τα πάντα για μια ελεύθερη πατρίδα και παρέσχον σε γενεές γενεών το ωραιότερο παράδειγμα της αγάπης προς την πατρίδα, την θρησκεία και την ελευθερία. Το αθάνατο παράδειγμά τους να μας εμπνέει όλους και να μας ενδυναμώνει στους δύσκολους καιρούς που περνάει η πατρίδα μας.
Ευγνωμοσύνη, τιμή και δόξα σε όλους αυτούς τους μπροστάρηδες ήρωες του 1821 που συνετέλεσαν με τον αγώνα, την πίστη και την ζωή τους στην ανάσταση του Γένους μας και να πούμε ένα νέο ιστορικό<< όχι>> στην νέα τουρκοκρατία που μας ετοιμάζουν οι ισχυροί της γης, με τους άκρως επικίνδυνους πολιτικούς μας ιδίως της μεταπολίτευσης με μερικούς από αυτούς να αναφωνούν και να επαναλαμβάνουν :<<δεν διεκδικούμε απολύτως τίποτε, διαπραγ– ματευόμαστε όμως τα πάντα>>! Και βέβαια ο φίλος μας το φίδι, ο κουμπάρος, ο ειδεχθέστατος σουλτάνος σχιζοφρενής <<Χίτλερ>> Ερντογάν και στελέχη της κυβέρνησης του, μας απειλούν με την βίαιη αναθεώρηση όλων των συνθηκών, και ειδικότερα αυτών της Λοζάνης(1923), του Μοντρέ(1936) και των Παρισίων(1947), που καθορίζουν λεπτομερώς τόσο την εδαφική έκταση της Ελλάδος, όσο και τους κανόνες ναυσιπλοίας στο Αιγαίο. Άρχισαν τώρα τελευταία με το θάρρος(θράσος) που έχουν πάρει από τους φίλους Ευρωπαί– ους να γίνονται απρόβλεπτοι και επικίνδυνοι για την ειρήνη.
Το βρόμικο σχέδιό τους είναι να μειωθεί η ελληνική επήρεια στο Αιγαίο υπέρ της Τουρκίας που πρέπει: << να πάρει το μισό Αιγαίο από τον 25ο παράλληλο και πέρα με τον έλεγχο όλων των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου λόγω και της δημιουργίας Κουρδικού Κράτους, αλλά και για να φτειάξουν την γαλάζια πατρίδα...>>.Με το θράσος και τη φόρα που έχουν πάρει είναι έτοιμοι για τα πάντα, απομένει μόνο το τελεσίγραφο, ως άλλη Ιταλία του 1940. Σύμφωνα πάντα με τα λεγόμενά τους και τα ΓερμανοΝΑΤΟικά think tank(δεξαμενές σκέψεις). Οι προαναφερό– μενες συνθήκες είναι το εμπόδιο…και ότι το Αιγαίο σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, δεν είναι μια θαλάσσια νησιώτικη περιοχή. Είναι ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ. Δηλαδή η θαλάσσια αυτή περιοχή περιλαμβάνει ΝΗΣΙΑ με ότι συνεπάγεται αυτό από το διεθνές Δίκαιο και δίνει τεράστια πλεονεκτήματα στην ελληνική πλευρά. << Το Ψευτορωμαίϊκο>> με κάποιους πιθανόν πολιτικούς μας, όμως και το ΕΛΙΑΜΕΠ, με τις διερευνητικές πολυετείς συνομιλίες(τι είχα Γιάννη, τι είχα πάντα) προσπαθούν εντέχνως να αποδομήσουν αυτό το πλεονέκτημα, επειδή το θέλει ο ΓερμανοΝΑΤΟτουρκικός κυρίως και ο ΤουρκοΝΑΤΟικός δευτερευόντως παράγων που πίσω τους κρύβονται επιμελώς οι Αμερικανοί…που θέλουν πολιτικούς οσφυοκάμπτες της Μέρκελ και του Σόρος>>. Όλοι οι ανωτέρω φιλοτουρκικοί παράγοντες, αφού τους ενίσχυσαν τεχνολογικά, ώστε να κατασκευάζουν οτιδήποτε πολεμικό υλικό, τους βοηθούν διπλωματικά και τους άφησαν να απλωθούν σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο: Κύπρος, Συρία, Λιβυή, Καύκασος, νοιώθουν στο πετσί τους την Τούρκικη μπότα και τώρα θέλουν να δημιουργήσουν την «Γαλάζια πατρίδα» σε βάρος της Ελλάδος και να μοιρασθούμε τα τεράστια κοιτάσματα υδρογον– ανθράκων που ανακαλύφθηκαν τώρα τελευταία στην υφαλοκρη– πίδα μας και την ΑΟΖ. Ήδη έχουν στρατιωτική παρουσία σε 13 χώρες σήμερα. Βοηθούντος και του υπερπληθυσμού τους που είναι τώρα άνω των 80 εκατομμυρίων, άρχισαν να απειλούν τους πάντες. Λόγω του Σωβινισμού τους ως άλλος Χίτλερ το 1939, πιστεύουν ότι έχει έλθει πάλι η εποχή του Μωάμεθ, που από τον 12ο μέχρι τον 16ο αιώνα δημιούργησαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία, στα άλλοτε εδάφη της πρώην Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ερχόμενοι ως νομάδες από το Τουρκεστάν και την Μογγολία. Ποιος λοιπόν θα τους σταματήσει; Μήπως ένας νέος μπροστάρης Κολοκοτρώνης ή ένας φωτισμένος και άξιος Καποδίστριας, που εκείνες τις δύσκολες στιγμές του νεοσύστατου Έθνους πάντα έλεγε: <<Η νίκη θα είναι δική μας, αν βασιλεύση εις την καρδίαν μας μόνο το αίσθημα το Ελληνικό. Ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης>>.Τέλος όλοι οι παράγοντες και ιδίως οι πολιτικοί μας θα πρέπει να καταλάβουν ότι η εξωτερική πολιτική είναι το δυσκολότερο παιγνίδι εξουσίας. Θέλει σωστή εθνική στρατηγική, που να στηρίζεται στο απόλυτο εθνικό συμφέρον. Δεν πρέπει να αφήσουμε να μας χρησιμοποιήσουν οι Μεγάλες Δυνάμεις, εν όψη της καταιγίδας που ίσως ξεσπάσει στη γειτονιά μας. Πάσει θυσία ουδέτερη εξωτερική πολιτική, όπως έκαναν και οι Τούρκοι τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Θέλει όραμα, συμμαχίες, αποφασιστικότητα για δράση, κόκκινες γραμμές, εθνικές επιδιώξεις, από τις οποίες ποτέ δεν υποχωρούμε με όποια κυβέρνηση και να έχουμε και πάντα να διεκδικούμε παλιά Ελληνικά εδάφη, εκεί που άκμασε και μεγαλούργησε ο Ελληνισμός. Διαφορετικά ο Μεγάλος Θεός της Ελλάδος να βάλει το χέρι του. Ωραία μας τα λέγει ο Οδυσσέας Ελύτης στο: <<πρόσω ήρεμα>>…Με ένα μελτέμι γερό, γεννημένο στην Τήνο, που να΄ρθει με την ευχή της Παναγίας και να καθαρίσει τον τόπο από όλων των λογιών της Τουρκιάς και της γηραιάς Ευρώπης τα απομεινάρια.-
ΜΑΡΤΙΟΣ 2021
