Αλλά τώρα, μια νέα έρευνα έρχεται να προσθέσει ακόμα μία σύνδεση των αυξημένων επιπέδων κορτιζόλης στο αίμα (της “ορμόνης του στρες”) με την απώλεια βραχυπρόθεσμης μνήμης στους μεγαλύτερης ηλικίας ανθρώπους.
Συγκεκριμένα, επιστήμονες από το πανεπιστήμιο της Αϊόβα των ΗΠΑ, υποστηρίζουν ότι αν και η περιστασιακή, σύντομη αύξηση της κορτιζόλης είναι σημαντική στην επιβίωση του ανθρώπου, αφού τον κάνει να είναι σε εγρήγορση σε μια επικίνδυνη κατάσταση, εντούτοις η υψηλή τιμή της “ορμόνης του στρες” για μεγάλα χρονικά διαστήματα, μπορεί να έχει αρνητικές επιπτώσεις στον οργανισμό, όπως προβλήματα πέψης, αυξημένο άγχος, αύξηση σωματικού βάρους και υψηλή πίεση στο αίμα.
Για τις ανάγκες της έρευνας των επιπτώσεων του στρες στην μνήμη, οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν ποντίκια-πειραματόζωα ηλικίας 21 μηνών, ηλικία που βιολογικά αντιστοιχεί στα 65 χρόνια ζωής στον άνθρωπο, και ποντίκια ηλικίας 4 μηνών (αντιστοιχία 20 ετών στον άνθρωπο).
Σε έναν λαβύρινθο σχήματος “Τ” τα ποντίκια έπρεπε να θυμηθούν την σωστή διαδρομή για να φτάσουν σε τροφή κάθε φορά που περνούσαν τον λαβύρινθο, κάτι που επαναλαμβανόταν μετά από πάροδο 30, 60 και 120 δευτερολέπτων κάθε φορά.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα μεγαλύτερης ηλικία ποντίκια, τα οποία είχαν αυξημένα επίπεδα κορτιζόλης, επέλεξαν την σωστή διαδρομή στο 58% των περιπτώσεων, ενώ εκείνα με νορμάλ επίπεδα της “ορμόνης του στρες” την επέλεγαν στο 80% των περιπτώσεων.
Επίσης, όταν εξέτασαν δείγματα ιστών από τον προμετωπιαίο λοβό των ποντικιών, διαπίστωσαν ότι εκείνα που απέτυχαν περισσότερες φορές στο τεστ, είχαν κατά 20% λιγότερες σε αριθμό συνάψεις συγκριτικά με τα υπόλοιπα ποντίκια. Αυτό δείχνει ότι η απώλεια βραχυπρόθεσμης μνήμης εξηγείται από το γεγονός ότι η κορτιζόλη εμποδίζει την ανάπτυξη νέων συνάψεων σε αυτή την περιοχή του εγκεφάλου.
Τα αποτελέσματα της έρευνας δημοσιεύθηκαν στην επιθεώρηση Journal of Neuroscience.
