Συνήθως, μετά από ένα ισχαιμικό επεισόδιο χορηγείται στους ασθενείς μια φαρμακευτική αγωγή για την ήπια αραίωση του αίματος, όπως η χορήγηση χαμηλής δόσης ασπιρίνης. Αλλά η ασπιρίνη από μόνη της δεν είναι αρκετή για να προστατεύσει τους ασθενείς από μελλοντικά εγκεφαλικά επεισόδια, ειδικά όταν αυτοί πάσχουν και από κολπική μαρμαρυγή. Αυτοί οι ασθενείς χρειάζονται ένα πιο ισχυρό αντιπηκτικό για την πρόληψη θρόμβων που μπορεί να οδηγήσουν σε νέα εγκεφαλικά προβλήματα.
Η κολπική μαρμαρυγή μπορεί να είναι δύσκολο να ανιχνευθεί. Τα επεισόδια που προκαλεί είναι συνήθως σποραδικά, “έρχονται και φεύγουν” απρόβλεπτα και διαρκούν από μερικά λεπτά ή ημέρες μέχρι και έναν χρόνο. Μερικοί άνθρωποι παρουσιάζουν συμπτώματα ακανόνιστων καρδιακών παλμών, δύσπνοιας και ζάλης. Αλλά πολλοί δεν βιώνουν καθόλου συμπτώματα.
Οι ασθενείς, μετά το εγκεφαλικό επεισόδιο, παρακολουθούνται με ειδικό μηχάνημα ηλεκτροκαρδιογραφικής καταγραφής της λειτουργίας της καρδιάς (Holter) για περίοδο 24 ωρών, για να αποκλειστεί η πιθανότητα κολπικής μαρμαρυγής. Αλλά οι δύο νέες έρευνες, που δημοσιεύθηκαν στην επιθεώρηση New England Journal of Medicine, υποδεικνύουν ότι μερικοί ασθενείς μπορεί να χρειαστεί να παρακολουθείται η καρδιακή τους λειτουργία για πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, για να εντοπιστούν τυχόν μη φυσιολογικοί παλμοί της καρδιάς που “φανερώνουν” κολπική μαρμαρυγή.
Η πρώτη έρευνα έγινε από το Καναδικό Δίκτυο Εγκεφαλικών Επεισοδίων και έδειξε ότι η κολπική μαρμαρυγή διαγιγνώσκεται πέντε φορές πιο συχνά στους ασθενείς που φοράνε το Holter για διάστημα 30 ημερών μετά από ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο, συγκριτικά με εκείνους που το φοράνε για την κλασική περίοδο των 24 ωρών.
Η δεύτερη έρευνα, της οποίας ηγήθηκαν Ιταλοί επιστήμονες και διεξήχθη σε κλινικές στις ΗΠΑ και άλλες χώρες, έδειξε ότι το ένα τρίτο των ασθενών που είχαν υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο για άγνωστη αιτία, υπέστησαν τουλάχιστον μία φορά κολπική μαρμαρυγή μέσα στα επόμενα τρία χρόνια της ζωής τους, διάστημα κατά το οποίο την υγεία τους παρακολουθούσαν από κοντά οι ερευνητές.
Και στις δύο έρευνες, ένα από τα συμπεράσματα ήταν ότι οι μεγαλύτερες περίοδοι παρακολούθησης των ασθενών μετά από ένα ισχαιμικό εγκεφαλικό οδήγησαν τους γιατρούς να χορηγήσουν σε σημαντικά περισσότερους ασθενείς αντιπηκτικά για να μειώσουν τον κίνδυνο νέου εγκεφαλικού επεισοδίου.
