Η απόφαση των Ευρωπαίων να δώσουν στον Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ το χρίσμα του υποψηφίου προέδρου της Κομισιόν κατά τη σύνοδο κορυφής, αγνοώντας τις αντιρρήσεις του Ντ.Κάμερον σχολιάζεται εκτενώς στην Ευρώπη.
Ο Έλμαρ Μπροκ, ευρωβουλευτής από το 1980 και επικεφαλής της επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, δεν συμμερίζεται την εκτίμηση του βρετανού πρωθυπουργού Κάμερον ο οποίος, σχολιάζοντας τον διορισμό Γιούνκερ, έκανε λόγο για μια «κακή μέρα» για την Ευρώπη.
Όπως υποστήριξε ο γερμανός πολιτικός μιλώντας στην γερμανική ραδιοφωνία DLF: «Όχι, δεν το βλέπω έτσι επειδή για πρώτη φορά φροντίσαμε μέσω των ευρωεκλογών να αποφασίσει ο πολίτης ποιος θα είναι επικεφαλής της ευρωπαϊκής εκτελεστικής εξουσίας, ποιος θα γίνει πρόεδρος της Κομισιόν.
Πρόκειται για μια αξιοσημείωτη νέα αρχή, το γεγονός ότι απαλλάσσουμε την Κομισιόν αυτή από την παρασκηνιακή της πολιτική και πως την αφήνουμε στην κρίση του ψηφοφόρου. Γι΄ αυτό και πιστεύω ότι το 2019 ο προεκλογικός αγώνας θα είναι πολύ πιο έντονος. Φέρνουμε την Ευρώπη κοντά στους πολίτες και αυτό, πιστεύω, είναι αποφασιστικής σημασίας».
Η γερμανική Stuttgarter Zeitung επισημαίνει ότι με την στάση που τήρησε η Βρετανία κατά τη σύνοδο «έσπασε» μια αρχή. Την αρχή που θέλει την Ευρώπη να επιδιώκει συναινέσεις. «Ωστόσο η συμπόνια με τη Βρετανία έχει και όρια. Όποιος διαρκώς γκρινιάζει, περιθωριοποιείται και χάνει την επιρροή του. Στο παιγνίδι εξουσίας και επιρροής, η Μέρκελ απέκτησε σε ευρωπαϊκό επίπεδο έναν νέο αντίπαλο, στα αριστερά της. Πρόκειται για τον Ματέο Ρέντσι. Με τον ιταλό πρωθυπουργό επέστρεψε στην ευρωπαϊκή πολιτική η τεστοστερόνη. Η μονοκρατορία της Μέρκελ αποτελεί παρελθόν. Τόσο στις Βρυξέλλες όσο και στο Βερολίνο κυβερνούν πολιτικοί συνασπισμοί Χριστιανοδημοκρατών και Σοσιαλδημοκρατών και αυτό οδηγεί αναγκαστικά σε συμβιβασμούς. Ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, ως άνθρωπος των ισορροπιών, ίσως να μην είναι και τόσο κακή επιλογή για το αξίωμα του προέδρου της Κομισιόν», αποφαίνεται η γερμανική εφημερίδα.
Ορόσημο η απόφαση υπέρ του Γιούνκερ
Για το ίδιο θέμα η Neue Zürcher Zeitung υποστηρίζει ότι η καγκελάριος Μέρκελ «υποτίμησε την δυναμική της ιδέας για τον ορισμό κυρίως υποψηφίων» στις ευρωεκλογές. «Αυτό είχε ως συνέπεια, η διαμάχη για τον πρόεδρο της Κομισιόν να μπλοκάρει για εβδομάδες την ΕΕ. Ταυτόχρονα η κατηγορηματική απόρριψη της υποψηφιότητας Γιούνκερ από τη Βρετανία, την οδήγησε στο περιθώριο. Η καγκελάριος δεν είχε τη δύναμη να επιβάλει έναν αποδεκτό από όλους πρόεδρο της Κομισιόν. Και επειδή η Γαλλία είναι απασχολημένη με τον εαυτό της, η Βρετανία… βουλιάζει στην „ευρωφοβία“ της, είναι αναγκαίο να αναλάβουν οι Γερμανοί ηγετικό ρόλο. Ακόμη και εάν οι μικρές χώρες δεν θέλουν να το ακούν, ο ρόλος των τριών μεγάλων χωρών είναι καθοριστικός. Η ΕΕ διαθέτει τόση πολυφωνία που χωρίς έναν διατεταγμένο πλουραλισμό πέφτει εύκολα στο χάος», εκτιμά η ελβετική εφημερίδα.
«Ορόσημο» χαρακτηρίζει την απόφαση τους Ευρωπαϊκού Συμβουλίου υπέρ του Γιούνκερ η βελγική De Standaard και διευκρινίζει: «Με το χρίσμα προς τον Γιούνκερ διαθέτουμε μια ηγετική προσωπικότητα, η οποία λίγο ή πολύ εξελέγη για να αναλάβει αυτό το αξίωμα. Εξελέγη από ανθρώπους, οι οποίοι είναι επίσης εκλεγμένοι. Όχι πίσω, στο παρασκήνιο, αλλά μπροστά. Ο Γιούνκερ δεν είναι το νέο πρόσωπο της Ευρώπης, το οποίο θα μπορούσε να εμπνεύσει τους „ευρωκριτικούς“ πολίτες, καθώς συνδέεται στενά με την διαπλοκή των Βρυξελλών. Ο Γιούνκερ οφείλει πολλά στην Μέρκελ και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Υπό την έννοια αυτή δεν θα έχει περισσότερη ευχέρεια κινήσεων από ό,τι θα είχε μια μαριονέτα των ευρωπαίων ηγετών», υποστηρίζει η De Standaard
Ο Κάμερον απομονώθηκε
Η βρετανική Independent επισημαίνει ότι «η υποψηφιότητα του Γιούνκερ δεν προκάλεσε ενθουσιασμό ούτε καν στους ευρωκράτες. Ο Γιούνκερ είναι το ζωντανό σύμβολο όλων αυτών που η ΕΕ αφήνει πίσω της και τα οποία δεν συνάδουν με την εποχή μας. Ακόμη και η Άγκελα Μέρκελ δεν είναι εντυπωσιασμένη με την διαχείριση της κρίσης από τον Γιούνκερ. Ωστόσο, ο Ντέιβιντ Κάμερον με μια εντελώς λανθασμένη εκτίμηση, μετέτρεψε την αδιαφορία και την αποστροφή σε ομόφωνη στήριξη των υπολοίπων προς τον Γιούνκερ. Έτσι απομονώθηκε. Ο μόνος που τον στήριξε ήταν ο ούγγρος ομόλογός του Βίκτορ Όρμπαν. Εάν, λοιπόν, πίσω από αυτές τις εμπνεύσεις υπάρχει κάποια στρατηγική, αυτή δεν κατέστη ορατή», αποφαίνεται η βρετανική εφημερίδα.
Πηγή: Deutsche Welle
Σύνταξη: Κ. Μπετινάκης
