Διαβάστε αναλυτικά την επιστολή:
«Κύριε Πρόεδρε , κυρίες και κύριοι ,
από ένα κίνημα ελεύθερων ψυχών , ελεύθερα σκεπτόμενων ελλήνων , μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα μετά τις εκλογές του Μαΐου του 2012 εξελιχθήκαμε σε ένα κίνημα ανεξάρτητων ΄΄γραφικών΄΄ .
Και οι λόγοι ήταν απλοί :
1) Γιατί μέσα σε ελάχιστο χρόνο θα έπρεπε να συγκροτηθούν σε σώμα:
• άνθρωποι οι οποίοι θεωρούν ότι ο διαγωνισμός φωτογραφίας είναι εκφορά πολιτικού λόγου .
• άνθρωποι οι οποίοι , επειδή δεν μπορούν να αποδεχθούν την ανυπαρξία τους θα πρέπει σώνει και καλά να τους αποδεχτούμε εμείς .
• άνθρωποι οι οποίοι θεωρούν ότι η λειχία της κατουρημένης ποδιάς είναι συνώνυμη της πολιτικής υπακοής .
• άνθρωποι οι οποίοι , για δικούς τους λόγους μέχρι σήμερα , έχουν αναγάγει όλα τα troll του διαδικτύου , τα μιντιακά σκουπίδια και τους ιντερνετικούς πουθενάδες σε βασικούς μας πολιτικούς αντιπάλους .
και από την άλλη
• άνθρωποι οι οποίοι προσπαθούν να περπατούν στη κοινωνία με αξιοπρέπεια και όχι με ανεκδιήγητη κομπορρημοσύνη .
• άνθρωποι οι οποίοι προσπαθούν να εκφέρουν κατανοητό και δομημένο πολιτικό λόγο και όχι άναρθρες κραυγές , ως κεραμιδόγατες σε οίστρο .
• άνθρωποι οι οποίοι όταν προσπαθούν να αποτρέψουν πολιτικά και εθνικά επικίνδυνους τύπους απειλούνται με διαγραφές .
2) Γιατί προφανώς οι φωστήρες και οι εκλογομάγειρες της Συγγρού και Χαροκόπου απεδείχθησαν ανίκανοι , καθώς ο σχεδιασμός τους και οι ανύπαρκτες επί της ουσίας κόκκινες γραμμές τους , απέκλεισαν συναγωνιστές μας από την εκλογική διαδικασία του Μαΐου του 2014 .
3) Γιατί κάποιοι θεωρούν ότι διοίκηση και οργάνωση , στην εποχή του διαδικτύου , μπορούν να ασκούν μόνο όσοι συγχρωτίζονται στον ποδόγυρο της εξουσίας και όσοι έχουν καταστρέψει το συκώτι τους πίνοντας καφέδες στην προαναφερθείσα διεύθυνση .
4) Γιατί κάνατε προεκλογικό αγώνα με τις Συντονιστικές Επιτροπές των 4-5 ΄στελεχών΄ ή ψυχανεμισμένων μαϊδανών και τις λαϊκές συνελεύσεις του κανενός που προσπαθούσαν να προδικάσουν , για τους δικούς τους λόγους , τις συνεργασίες 5 μήνες πριν τις εκλογές .
5) Γιατί πολιτική ΔΕΝ είναι η τέχνη του εφικτού, είναι η τέχνη της δημιουργίας εναλλακτικών δρόμων και επιλογών. Η πολιτική χρειάζεται φαντασία και δημιουργική σκέψη, χρειάζεται δράση και συλλογικότητα. Κυρίως η πολιτική χρειάζεται να είναι εργαλείο της κοινωνίας για την επίτευξη ευημερίας και ευνομίας.
Όποτε η πολιτική ήταν δημιουργική και ευφάνταστη, η κοινωνία ευημερούσε. Αυτό έπρεπε να είναι και το ζητούμενο για τις εκλογές που πέρασαν . Τα δάκρυα των ανέργων αποδεικνύουν ότι η πολιτική στην χώρα μας έγινε ανάλγητη και επομένως αντιπαραγωγική και αντικοινωνική.
Αντί να λύνει προβλήματα, δημιουργεί. Αντί να εμπνέει νέα οράματα, καταστρέφει τα παλιά και θρυμματίζει τις ελπίδες των πολιτών που υποτίθεται υπηρετεί. Όλα αυτά στα πλαίσια του εφικτού. Το εφικτό έγινε μία άλλη λέξη για την μοιρολατρία, τον μονόδρομο σκέψης και δράσης. Η πολιτική περιορίστηκε στην διαχείριση των υπαρχόντων δομών και ως άλλος Προκρούστης όταν κάτι δεν χωράει στην αντίληψη του εφικτού, το κόβει. Διότι η πραγματική φτώχεια και πολιτική μιζέρια ξεκινά όταν ενστερνίζεσαι το περιορισμένο, το «εφικτό».
Αγαπητοί συναγωνιστές ,
Παρ’ ότι βαθιά πολιτικοποιημένος από τα παιδικά μου χρόνια , απέφευγα συνειδητά να ασχοληθώ ενεργά με την πολιτική για δύο λόγους :
1. Γιατί γνώριζα πολύ καλά την ποιότητα και την ψυχοσύνθεση , του μεγαλύτερου ποσοστού , αυτών που τους δίνονταν η ευκαιρία να αναρριχηθούν στην πολιτική πυραμίδα .
2. Γιατί η οικογενειακή μου ιστορία και διαδρομή με έχει διδάξει ότι τα προβλήματα , όποια κι αν είναι αυτά , λύνονται από καθημερινούς ανθρώπους που πιάνουν τη ζωή από τα μαλλιά και τη γονατίζουν , και όχι από ανύπαρκτους αγωνιστές της καρέκλας , μωροφιλόδοξους , κρατικοδίαιτους σκερβελέδες ή όπως έλεγε κι ένας φίλος από αυτούς ‘’τους κοντούς , με ύφος ψηλού ‘’.
Αυτά τα ανθρωποειδή κρατούν , περίτεχνα , ακόμη και σήμερα το υγιές κομμάτι της κοινωνίας μακριά από την πολιτική και τους πολιτικούς .
Προσπάθησα στη ζωή μου να είμαι , και είμαι , ρεαλιστής κι όχι αιθεροβάμων . Κι έτσι συνεχίζω να αντιμετωπίζω καταστάσεις και προτάσεις .
Ήθελα να πιστεύω ότι υπηρετώ ένα κίνημα πολιτών κι όχι μια παιδική χαρά η οποία εκφράζει πολιτικό λόγο ορμώμενο από κυνήγι μαγισσών , σύνδρομα καταδίωξης και αστυνομικά μυθιστορήματα .
Ήθελα να πιστεύω ότι υπηρετώ ένα κίνημα πολιτών που κλήθηκε να λύσει τα προβλήματα των πολιτών και όχι ένα μεγάλο πολιτικό γραφείο που αρκείται σε πανηγυράκια και φιέστες με τους συνήθης ύποπτους , γνωστούς γραφικούς και άλλους απίθανους ή ανύπαρκτους , προς εσωτερική κατανάλωση .
Ήθελα να πιστεύω ότι στη ζωή , κοινωνική και πολιτική , πρέπει να γκρεμίζουμε γέφυρες , πρέπει να βάζουμε κόκκινες γραμμές , πρέπει , επίσης , να κρατάμε πόρτες και αυτιά ανοιχτά .
Ήθελα να πιστεύω ότι υπηρετώντας το κίνημα υπηρετώ τον ελληνικό λαό , κάνοντας υπερήφανους εκτός από τους δικούς μου ανθρώπους κι εκείνους τους 2700 που με τίμησαν με τη ψήφο τους το Μάιο του ’12 και δεν υπηρετώ τη φιλοδοξία ή και τη ματαιοδοξία απίθανων τύπων .
Κύριε Πρόεδρε ,
Όταν τον Φεβρουάριο του 2012 συστρατεύθηκα με τους Ανεξάρτητους Έλληνες δεν δέχτηκα να διαπραγματευτώ την αξιοπρέπεια μου και την συνείδηση μου.
Και βέβαια δεν είμαι διατεθειμένος να αφήσω τον οποιονδήποτε , κάνοντας χρήση τακτικών ΄΄non paper ΄΄ ή του τύπου ΄΄ Άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα αλλιώς ΄΄ , να παίξει με την αξιοπρέπεια όλων όσων αφιέρωσαν τους εαυτούς τους στην κοινή προσπάθεια αποδέσμευσης από την μέγγενη των Μνημονίων και της Τρόικας.
Η παραίτηση μου από μέλος των Ανεξάρτητων Ελλήνων, δεν αποτελεί παραίτηση και υποχώρηση από τις αρχές και τις θέσεις μου. Ακριβώς το αντίθετο.
Σε ένα πλοίο , όμως , στο οποίο οι κυβερνήτες του ενώ βλέπουν τα βράχια κάνουν πρόσω αντί για ανάποδα , εγώ , δεν πρόκειται να παραμείνω αναλώσιμο προσωπικό .
Καλό ταξίδι σε όλους μας.»
