Στην πορεία απέκτησε ιδιαίτερη σημασία να αποδειχθεί πως δεν συντάχθηκε ισολογισμόςεκκαθάρισης της Τράπεζας Ανατολής και ότι ένας τέτοιος ισολογισμός δεν είχε δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Ειδικότερα, ο ισολογισμός εκκαθάρισης, εάν υπήρχε, θα έπρεπε να είχε δημοσιευθεί στο Δελτίο Ανωνύμων Εταιρειών της εποχής.
Σε προηγούμενα άρθρα είχαμε αναλύσει τη σημαντικότητα της δημοσίευσης του τελικού ισολογισμού της εκκαθάρισης της Τράπεζας Ανατολής (βλ. “Η Εθνική Τράπεζα πρέπει να δημοσιεύσει σε ΦΕΚ τον ισολογισμό εκκαθάρισης της Τράπεζας Ανατολής” – http://banquedorient.org/web/?p=2553), αλλά και το γεγονός ότι η δημοσίευση αυτή ήταν υποχρεωτική για να ολοκληρωθεί η εκκαθάριση (βλ. “Η νομοθεσία από το 1936 κυνηγάει την Εθνική Τράπεζα” – http://banquedorient.org/web/?p=2730).
Η νομότυπη δημοσίευση του Ισολογισμού Εκκαθάρισης είναι κρίσιμη για την παραγραφή των αξιώσεων των κατόχων μετοχών της απορροφούμενης Τράπεζας Ανατολής. Μια τέτοια δημοσίευση θα σηματοδοτούσε τη λήξη της διαδικασίας της εκκαθάρισης και την απαρχή του χρόνου παραγραφής. Εάν δεν υπήρχε, αυτό θα σήμαινε, σύμφωνα με την πλειοψηφία των νομικών εκτός Εθνικής Τράπεζας, ότι το παιχνίδι της παραγραφής για την ΕΤΕ στην υπόθεση της Τράπεζας Ανατολής είναι χαμένο(http://banquedorient.org/web/?p=3834). Τελικά, μετά από 80 χρόνια η ΕΤΕ ομολόγησε από μόνη της ότι δεν υπάρχει Ισολογισμός Εκκαθάρισης της Τράπεζας Ανατολής σε ΦΕΚ (http://banquedorient.org/web/?p=3226).
ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ “ΑΝΑΣΚΑΦΕΣ” ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΣΟΛΟΓΙΣΜΟ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗΣ
Οι πρώτες ανασκαφές στη σκόνη, για να διαπιστωθεί η ύπαρξη ή μη ενός ισολογισμού εκκαθάρισης στο Δελτίο Ανωνύμων Εταιρειών, ξεκίνησαν από βιβλιοθήκες που διέθεταν αποσπασματικά τεύχη της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως. Όμως, είναι ευκολότερο να βεβαιώσεις ότι κάτι υπάρχει, από το να επιβεβαιώσεις πως δεν υπάρχει. Αναζητώντας μια πλήρη σειρά τευχών της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως, δοκίμασα την τύχη μου στη βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων. Δυστυχώς, τα μικροφίλμ που ήταν διαθέσιμα, δεν βρίσκονταν στην απαιτούμενη σειρά, αφού είχαν ανακατευτεί λόγω της ανακατασκευής του ξύλινου πατώματος του πρώτου ορόφου της Βουλής και ήταν αδύνατον να βρεθούν άμεσα τα συγκεκριμένα έτη που ζητούσα.
Βγαίνοντας από τη βουλή, βρήκα στο διαδίκτυο ότι πλήρες αντίγραφο των ίδιων μικροφίλμ υπήρχε στο πρώην Δημόσιο Καπνεργοστάσιο, όπου στεγάζεται και η Μπενάκειος Βιβλιοθήκη. Πραγματικά, το επίπεδο των παρεχόμενων υπηρεσιών στο τμήμα των μικροφίλμ ήταν υψηλό, παρά την αυστηρότητα των λιγοστών υπαλλήλων. Εκεί έμαθα να χειρίζομαι τη συσκευή απεικόνισης, μια και έμεινα αρκετές ημέρες ερευνώντας τα Δελτία Ανωνύμων Εταιρειών συνεχόμενων ετών. Τότε βεβαιώθηκα για πρώτη φορά, ότι δεν έγινε δημοσίευση έστω μίας λογιστικής κατάστασης, που να αφορά την Τράπεζα Ανατολής στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, πόσο μάλλον του ισολογισμού εκκαθάρισης.
Όταν ξεκίνησαν οι δικαστικές ενέργειες κατά της ΕΤΕ από τους μετόχους, επισκέφθηκα και πάλι το τμήμα των μικροφίλμ, μετά από μερικά χρόνια, όχι μόνο για να ελέγξω και πάλι την απουσία του ισολογισμού εκκαθάρισης, αλλά για να συλλέξω επιπλέον πληροφορίες που θα μπορούσαν να έχουν δημοσιευτεί, όπως για παράδειγμα ανακοινώσεις των εκκαθαριστών και ίσως η πιθανή απόλυση τους. Η ίδια υπάλληλος, αυτή τη φορά χαμογελαστή, με κοίταξε σαν να ήμουν “εξωγήινος” και με διαβεβαίωσε ότι τα Δελτία Ανωνύμων Εταιρειών που είχα “λιώσει”, δεν υπήρχαν και δεν είχαν μικροφωτογραφηθεί ποτέ! Δηλαδή δεν υπήρξαν ποτέ.
Στην έκπληξη και στις διαμαρτυρίες μου, με κατεύθυνε στην Μπενάκειο Βιβλιοθήκη μέσα στο ίδιο κτίριο, όπου με διαβεβαίωσε πως υπήρχαν όλα τα ΦΕΚ σε έντυπη μορφή. Ξεκίνησα τον έλεγχο των τεράστιων βιβλίων, σελίδα προς σελίδα, μέχρι που έφτασα στο 1935. Τότε πληροφορήθηκα ότι τα έτη 1935 έως 1937 δεν ήταν διαθέσιμα, όσο κι αν έψαχναν οι πολύ ευγενικοί υπάλληλοι στη βιβλιοθήκη. Συνέχισα όμως μετά το 1937 και βρήκα αρκετά στοιχεία, διαφορετικού είδους, τα οποία ήταν απαραίτητα για τις νομικές κινήσεις.
Σε συζήτηση με φίλο μέτοχο εκείνη την εποχή, τον κ. Ιωάννη Τσεσμετζόγλου, με ενημέρωσε ότι εκτός από μικροφίλμ, είχε βρει στη δική του έρευνα ότι η βιβλιοθήκη της Βουλής διαθέτει τα ΦΕΚ και σε έντυπη μορφή. Μαζί επισκεφθήκαμε την ίδια υπάλληλο που με είχε εξυπηρετήσει στην πρώτη απόπειρα με τα μικροφίλμ στη Βουλή, η οποία με θυμήθηκε και προσπάθησε να μας βοηθήσει όσο μπορούσε. Όμως πλέον τα μικροφίλμ δεν υπήρχαν καν. Δεν ήταν η σειρά που ήταν μπερδεμένη πλέον. Το πρόβλημα ήταν ότι δεν είχαν μικροφωτογραφηθεί ποτέ, “ασθένεια” που έχει πλήξει και το Ιστορικό Αρχείο της Εθνικής Τράπεζας, στο οποίο τα μικροφίλμ του Αρχείου της Τράπεζας Ανατολής “έπαψαν” να έχουν δημιουργηθεί…
Όμως, ήμασταν τυχεροί, γιατί τα ΦΕΚ υπήρχαν σε έντυπη μορφή στον πάνω όροφο, στη Βιβλιοθήκη της Βουλής. Και εκεί οι υπάλληλοι ήταν εξυπηρετικότατοι, αλλά υπήρχε ένα μικρό πρόβλημα. Δεν υπήρχαν τα Δελτία Ανωνύμων Εταιρειών για τα έτη 1936-1937. Υπήρχαν διαθέσιμα όλα τα ΦΕΚ πριν και μετά από αυτά τα έτη.
Παρά το γεγονός ότι στη συνέχεια η Εθνική Τράπεζα παραδέχθηκε από μόνη της τη μη δημοσίευση ισολογισμού εκκαθάρισης της Τράπεζας Ανατολής, η ύπαρξη των Δελτίων Ανωνύμων Εταιρειών κρίθηκε σημαντική και έτσι ο κ. Τσεσμετζόγλου παρήγγειλε, εκ μέρους των μετόχων, πλήρη αντίγραφα του συγκεκριμένου τεύχους της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως για ολόκληρη τη δεκαετία 1930-1940. Τότε διαπιστώθηκε ότι εκτός της δημοσίευσης της σύμβασης συγχώνευσης των δύο τραπεζών στο τέλος του 1932, με την οποία ξεκίνησε η ειδική εκκαθάριση της Τράπεζας Ανατολής, ώστε να πληρωθούν οι μέτοχοι για την περιουσία της τράπεζας τους, δεν υπήρξε οποιαδήποτε άλλη δημοσίευση που να αφορά την εκκαθάριση. Ούτε φυσικά ενημέρωση για τη λήξη της. Ούτε μία λέξη…
Μάλιστα, στη παραγγελία σημειώθηκε ότι μας ενδιέφερε η συλλογή όλων των Δελτίων Ανωνύμων Εταιρειών, από όλες τις διαθέσιμες πηγές: Εθνικό Τυπογραφείο, Βουλή των Ελλήνων, Μπενάκειος Βιβλιοθήκη κλπ. Έχοντας ένα πλήρες αντίγραφο και προχωρώντας σε έρευνα και για τη σύμβαση συγχώνευσης, διαπιστώσαμε ότι η σύμβαση εξαγοράς της Τράπεζας Ανατολής από την Εθνική Τράπεζα, είχε σκιστεί από το βιβλίο των ΦΕΚ.
ΕΙΚΟΝΑ 1:
Φωτογράφηση των βιβλιοδετημένων Δελτίων Ανωνύμων Εταιρειών από το προσωπικό της Βουλής, όπου φαίνεται η απουσία του ΦΕΚ
με τη σύμβαση συγχώνευσης, το οποίο εμφανώς έχει αφαιρεθεί. Αριστερά η σελίδα 1580 και δεξιά η σελίδα 1597.
Στη συνέχεια βέβαια έγινε έρευνα για αυτό το τεύχος, το οποίο βρέθηκε σε κλειστή συλλογή της βουλής, η οποία δεν είναι προσβάσιμη στο κοινό. Όμως, παρά το γεγονός ότι βρέθηκε το ΦΕΚ, η πρωτότυπη σύμβαση συγχώνευσης εξαφανίστηκε και πλέον δεν υπάρχει ούτε στην Εθνική Τράπεζα, ούτε στο αρχείο της Τράπεζας Ανατολής, ούτε στο Συμβολαιογραφικό Σύλλογο Αθηνών στον οποίο έχει μεταφερθεί το αρχείο του ενός συμβολαιογράφου που επικύρωσε τη σύμβαση, αλλά ούτε στη συμβολαιογράφο που “κληρονόμησε” το αρχείο του έτερου συμβολαιογράφου (βλ. “Η ΕΤΕ έχασε και τη σύμβαση συγχώνευσης της Τράπεζας Ανατολής” – http://banquedorient.org/web/?p=3547).
Η ΕΤΕ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΤΟΥ “ΙΣΟΛΟΓΙΣΜΟΥ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗΣ” ΣΕ ΓΑΛΛΟΦΩΝΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ
Ενώ λοιπόν τα στοιχεία άρχισαν να εξαφανίζονται, θα ήθελα να πιστεύω με τη βοήθεια του χρόνου και μόνο, η Εθνική Τράπεζα ενόψει μίας δικαστικής διαμάχης στη Ρόδο, εντόπισε αυτό που νόμιζε ότι είναι ο “Ισολογισμός Εκκαθάρισης της Τράπεζας Ανατολής”, δημοσιευμένος στη γαλλόφωνη εφημερίδα του Καΐρου La Bourse Égyptienne.
Στην πρώτη εκδίκαση της υπόθεσης το καλοκαίρι του 2012, ζητήθηκε αναβολή από την Εθνική Τράπεζα με κάθε τρόπο, ενώ τρεις εβδομάδες νωρίτερα διέρρευσε η πληροφορία ότι ο μοναδικός μάρτυρας εκ μέρους της ΕΤΕ θα αντιμετώπιζε ένα αιφνίδιο πρόβλημα υγείας την ημέρα της δικασίμου μετά από είκοσι ημέρες. Πραγματικά, ο μάρτυρας απουσίαζε λόγω ενός αιφνίδιου οικογενειακού προβλήματος υγείας, και μετά από μάχη η νομική ομάδα της Εθνικής Τράπεζας, έλαβε την αναβολή που τόσο πολύ επιθυμούσε.
Στις 7 Νοεμβρίου 2013, η υπόθεση δικάστηκε στη Ρόδο. Ανάμεσα στα έγγραφα στα οποία στηριζόταν η Εθνική Τράπεζα, από την αρχή της δικαστικής διερεύνησης, ήταν και το τεύχος της La Bourse Égyptienne της 18ης Οκτωβρίου 1937 που φιλοξενούσε τον “Ισολογισμό Εκκαθάρισης”, όπως τον βάφτιζε η ίδια.
ΕΙΚΟΝΑ 2 ΕΙΚΟΝΑ 3
Το αντίγραφο της La Bourse Égyptienne όπως προσκομίστηκε από την Εθνική Τράπεζα στο δικαστήριο της Ρόδου.
Αριστερά το εξώφυλλο και δεξιά η λογιστική κατάσταση της εκκαθάρισης.
Από την πρώτη στιγμή που έλαβα αντίγραφο αυτής της εφημερίδας, κάτι δεν δεν μου άρεσε. Ίσως ήταν η περιέργεια ενός ανθρώπου που στα νιάτα του ένοιωθε σαν στο σπίτι του, όποτε υπήρχε η μυρωδιά του μελανιού ενός τυπογραφείου. Η γραμματοσειρά ήταν διαφορετική στην πλευρά του ισολογισμού, οι αλλοιώσεις εκτύπωσης στο χαρτί δεν συνέχιζαν έως τη δεξιά πλευρά, οι πιέσεις βιβλιοδεσίας λόγω της κόλλας που χρησιμοποιούσαν εκείνη την εποχή, και κάποιες φορές δημιουργούσε εξογκώματα, δεν ήταν ομοιόμορφες, ενώ σε μεγάλη ανάλυση τα προβλήματα αυξάνονταν. Ίσως μελλοντικά και μετά τη λήξη των δικαστικών ενεργειών, να είναι δυνατόν να αναλύσω με περισσότερα στοιχεία τα πρώτα σημάδια, που έδειχναν ότι κάτι δεν πάει καλά.
Παράλληλα, όταν θες να ελέγξεις ένα έγγραφο, είναι πολύ καλή ιδέα να ανατρέξεις τόσο στην πηγή του, όσο και σε άλλες τοποθεσίες που μπορεί να υπάρχει. Ξεκίνησα από τις μεγαλύτερες αμερικανικές βιβλιοθήκες, οι οποίες συνήθως έχουν τεράστιες συλλογές του παγκόσμιου τύπου. Δεκάδες βιβλιοθήκες με ενημέρωσαν ότι δεν διαθέτουν αντίγραφο της εφημερίδας για αυτή την ημερομηνία, ενώ διέθεταν ολόκληρες σειρές για άλλες περιόδους. Ανάμεσα σε αυτές, η βιβλιοθήκη του Stanford University, αλλά και η περιβόητη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου. Κάποιες από αυτές τις βιβλιοθήκες τις επισκέφθηκα προσωπικά και διαπίστωσα ότι έλειπαν συνεχόμενα έτη της La Bourse Égyptienne, κυρίως γύρω στο 1937.
Επόμενος σταθμός ήταν το παγκόσμιο κέντρο εφημερίδων, το “International Coalition on Newspapers” (ICON), το οποίο έχει δημιουργηθεί από το Center for Research Libraries σε συνεργασία με τις κορυφαίες βιβλιοθήκες στον κόσμο. Το κέντρο συλλέγει και αποθηκεύει γνήσια τεύχη εφημερίδων, όπως και αντίγραφα τους, από όλες τις επίσημες και διασταυρωμένες πηγές. Μετά, προχωράει στη δημιουργία μικροφίλμ, τα οποία διανείμει στις βιβλιοθήκες, μέσα από ένα πρόγραμμα που ονομάζεται Foreign Newspaper Microfilm Project (FNMP). Κατά την έρευνα στο http://icon.crl.edu/search.php βλέπουμε ότι η εφημερίδα La Bourse Égyptienne δεν είναι διαθέσιμη για τα έτη 1934-1942.
Αντίθετα, υπάρχει μια πολύ ενδιαφέρουσα αναφορά. Το διεθνές κέντρο ICON, η πηγή τύπου των μεγαλύτερων και σημαντικότερων βιβλιοθηκών παγκοσμίως, αναφέρει ότι η εφημερίδα κατά την περίοδο 1929-1955 κυκλοφορούσε κάθε μέρα, εκτός Κυριακής. Μετά το 1955 και μέχρι το τέλος της κυκλοφορίας της, εκδιδόταν ημερησίως εκτός Παρασκευής. Ιστορικά, η πληροφορία αυτή συμφωνεί με την πολιτική ζωή της Αιγύπτου. Από το 1953 έως το 1954, η Αίγυπτος είχε τον πρώτο της πρόεδρο, τον Συνταγματάρχη Μωχάμετ Ναγκίμπ, ο οποίος ανήκε στην ομάδα που ανέτρεψε τον βασιλιά Φαρούκ και έθεσε το τέλος της άμεσης δυτικής επιρροής στην Αίγυπτο. Βέβαια και αυτός ανατράπηκε με πραξικόπημα από τον Γκαμάλ Άμπντελ Νάσερ και έμεινε σε κατ’ οίκον περιορισμό για 18 χρόνια, ενώ η χώρα μεταστράφηκε προς το Ανατολικό μπλοκ και απέκτησε σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση.
ΕΙΚΟΝΑ 4: Η εφημερίδα La Bourse Égyptienne κυκλοφορούσε κάθε ημέρα, εκτός Κυριακής, έως το 1955.
Η Αίγυπτος το 1953 άλλαξε το πολίτευμα της σε δημοκρατία ισλαμικού τύπου, με συνέπεια να αλλάξουν σταδιακά οι επίσημες αργίες του κράτους. Ενώ λοιπόν μέχρι το 1955, η επίσημη αργία ήταν η δυτικοευρωπαϊκή Κυριακή, από εκεί και πέρα η αργία της εβδομάδας έγινε η Παρασκευή, που είναι η ημέρα αργίας των μουσουλμάνων.
Κατά συνέπεια, είναι απόλυτα λογική και ιστορικά αποδεκτή η αναφορά του διεθνούς κέντρου εφημερίδων ICON για την κυκλοφορία της εφημερίδας. Αυτό σημαίνει ότι σε ένα έτος 52 εβδομάδων, θα έπρεπε να λείπουν 52 τεύχη και η εφημερίδα να έχει μέγιστο 313 τευχών στις 365 ημέρες, ακόμη κι αν εκδιδόταν σε όλες τις άλλες αργίες του κράτους. Η 18η Οκτωβρίου 1937, ημέρα έκδοσης της εφημερίδας που προσκόμισε η ΕΤΕ, είναι η 291η ημέρα του έτους. Αν εξαιρούσαμε τις Κυριακές, το τεύχος αυτό θα ήταν το 249ο τεύχος του 1937.
Και όμως, το συγκεκριμένο φύλλο που προσκόμισε η Εθνική Τράπεζα στο δικαστήριο έγραφε πάνω αριστερά ότι ήταν το 291ο του έτους, που σημαίνει ότι αυτή η αξιοθαύμαστη γαλλική εφημερίδα εκδιδόταν πρωτοχρονιά, εθνικές εορτές, αργίες και φυσικά και τις Κυριακές. Ακατάπαυστη δουλειά από αυτούς τους ακούραστους εκδότες…
Η ΕΘΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ
Αφού λοιπόν το τεύχος της εφημερίδας δεν υπήρχε στις υπόλοιπες βιβλιοθήκες, κατέφυγα στην πηγή που ανέφερε η ίδια η Εθνική Τράπεζα, στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας. Στην αρχή έκανα μια απλή αίτηση παροχής αντιγράφου, αλλά η απάντηση αργούσε χαρακτηριστικά. Έτσι αποφάσισα να κάνω μια επίσκεψη. Την πρώτη φορά το πολύ ευγενικό προσωπικό αποδείχθηκε λίγο αρνητικό να με εξυπηρετήσει. Τη δεύτερη φορά επέστρεψα με γαλλόφωνο δικηγόρο, που ήταν μισός Γάλλος και μισός Αμερικανός, ενώ είχε διατελέσει και πεζοναύτης. Αυτή τη φορά με εξυπηρέτησαν λιγότερο ευγενικά, αλλά με εξυπηρέτησαν. Μπορεί να μην με άφησαν να δω το “πρωτότυπο”, όμως εξέτασα για αρκετή ώρα το μικροφίλμ.
ΕΙΚΟΝΑ 5
ΕΙΚΟΝΑ 7
Φωτογραφίες από την επίσκεψη στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας.
Έχοντας δουλέψει στον επαρχιακό τύπο για κάποιο καιρό και εντρυφώντας στη διαδικασία λειτουργίας των τυπογραφείων, πάντα με ενδιέφεραν οι καταστάσεις όπου οι ανώνυμες εταιρείες ανά την Ελλάδα, προσπαθώντας να ικανοποιήσουν τις διατυπώσεις δημοσιότητας που όριζε μέχρι πρόσφατα ο νόμος, έκαναν “θαύματα”.
Για παράδειγμα, φρόντιζαν να γίνουν αναδημοσιεύσεις τευχών εφημερίδων σε αργίες, με την ύλη της προηγούμενης ημέρας, απλά και μόνο για να συμπεριλάβουν κάποιον ισολογισμό, χωρίς φυσικά να κυκλοφορεί η εφημερίδα στο κοινό. Σε άλλες καταστάσεις, το τυπογραφείο αφαιρούσε ένα τετρασέλιδο από παλαιότερη εφημερίδα που υπήρχε ακόμη σε ρυζόχαρτο και στο μοντάζ έκοβαν τις μικρές αγγελίες και έβαζαν έναν ισολογισμό ανώνυμης εταιρείας. Το νέο “γνήσιο” τετρασέλιδο τυπωνόταν σε μερικά τεύχη μόνο και μόνο για τις ανάγκες της εταιρείας και δεν το έβλεπε ποτέ μάτι αναγνώστη.
Έχοντας ακούσει και μάθει αρκετά από τα κόλπα που χρησιμοποιούν οι εταιρείες, ήθελα να μάθω την πηγή που έδωσε το συγκεκριμένο τεύχος της εφημερίδας στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας. Η όλη επικοινωνία με το προσωπικό της εφημερίδας ξεκίνησε αρκετό καιρό πριν, ωστόσο θα παρουσιάσω μόνο το πλέον πρόσφατο μέρος της.
ΕΙΚΟΝΑ 8: Ένα από τα πολλαπλά emails προς την Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας στο οποίο ρωτούσα την προέλευση της εφημερίδας, στις 16 Ιουνίου 2014.
Σε μετάφραση, η επιστολή μου αναφέρει:
Σας γράφω για ένα αντίγραφο που σας ζήτησα στο παρελθόν. Το αντίγραφο ήταν της εφημερίδας La Bourse Egyptienne (έκδοση Καΐρου) της 18/10/1937 (για τη συγκεκριμένη ημερομηνία, όλες οι σελίδες της εφημερίδας).
Οι πληροφορίες για αυτό το τεύχος της εφημερίδας είναι:
Αριθμός πελάτη: CLI-062462
DEV-1206-009847
Τμήμα: Imprimés Tolbiac
Πριν από μερικούς μήνες απευθύνθηκα στον εκπρόσωπο δικηγόρο μου, κ. Axxxx Hxxxxxxx, για να λάβει αντίγραφα της παραπάνω εφημερίδας. Δυστυχώς, υπάρχουν ενδείξεις ότι το αντίγραφο που διατηρείτε στα αρχεία σας δεν είναι αυθεντικό και έχει παραποιηθεί για να περιέχει πληροφορίες που δεν είχαν συμπεριληφθεί στην αρχική έκδοση του τεύχους της 18/10/1937.
Δεδομένου ότι, αυτό το αντίγραφο της La Bourse Egyptienne της 18/10/1937 θα χρησιμοποιηθεί σε ένα δικαστήριο, θα ήθελα να ζητήσω τις ακόλουθες πληροφορίες:
- α) Από ποια πηγή πήρατε αυτό το συγκεκριμένο αντίγραφο της La Bourse Egyptienne της 18/10/1937, δεδομένου ότι το Κέντρο Έρευνας Βιβλιοθηκών (CRL) δεν το κατέχει. Μήπως το έχετε λάβει από την εκδοτική εταιρεία ή από δωρεά;
- β) Ποια είναι τα ακριβή στοιχεία επικοινωνίας του νομικού τμήματος σας;
Αν πιστεύετε και μπορείτε να αποδείξετε, πέρα από κάθε αμφιβολία, ότι το συγκεκριμένο τεύχος της εφημερίδας είναι πραγματικό και όχι πλαστό, θα πρέπει να ζητήσω ένα αντίγραφο, με έγγραφο από την υπηρεσία σας που να επαληθεύει τη γνησιότητά του.
Χαιρετισμούς,
Δρ Ελευθέριος Ρήνος”
Δυστυχώς το σημείο αυτό θα παραλείψω αναγκαστικά κάποια στοιχεία, γιατί δεν αποτελούν ακόμη μέρος δικογραφίας και δεν θα ήθελα να γνωρίζει η Εθνική Τράπεζα από τώρα την ύπαρξη τους. Θα παρουσιάσω όμως την απάντηση των υπευθύνων βιβλιοθηκονόμων της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας στο παραπάνω αίτημα μου.
ΕΙΚΟΝΑ 9: Η απάντηση της Εθνικής Βιβλιοθήκη της Γαλλίας για την προέλευση του τεύχους της La Bourse Égyptienne της 18ης Οκτωβρίου 1937.
Σε μετάφραση, η επίσημη απάντηση λέει:
Όσον αφορά την προέλευση τευχών της περιοδικής έκδοσης “La Bourse égyptienne” του 1937, η κάρτα index για τον τίτλο αυτό στον κατάλογο των ξένων εφημερίδων που υποβλήθηκαν στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας δείχνει μόνο “Don Suez» (δωρεά Suez) για τα έτη 1934-1939, χωρίς καμία περαιτέρω πληροφορία. Τα τεύχη που έχουμε συμβουλευτεί δεν αναφέρουν καμία ημερομηνία, ούτε πηγή.
Με εκτίμηση,
Για το SINDBAD,
Elisa Ghennam”
ΠΑΛΙ ΚΑΛΑ ΠΟΥ Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΔΕΝ ΕΓΡΑΦΕ ΟΤΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΗΤΑΝ Ο ΛΙΟΝΕΛ ΜΕΣΙ
Απαντήσεις όπως η παραπάνω, αλλά και η δικαστική χρήση εγγράφων που δεν μπορούν να βεβαιωθούν για τη γνησιότητα τους, δείχνουν μια ερασιτεχνική αντιμετώπιση της υπόθεσης. Είναι βέβαιο, ότι η νομική ομάδα της Εθνικής Τράπεζας ελπίζει σε μια απόφαση του δικαστηρίου που να δέχεται την παραγραφή των αξιώσεων των μετόχων, αφού πάνω σε αυτό έχει βασίσει όλη την άμυνα της (βλ. “Χαμένο το παιχνίδι της παραγραφής για την ΕΤΕ στην υπόθεση της Τράπεζας Ανατολής” – http://banquedorient.org/web/?p=3834).
Αν το δικαστήριο δεν κάνει δεκτή την ομολογουμένως αόριστη ένσταση της ΕΤΕ περί παραγραφής και αποφασίσει τελεσίδικα ότι η εκκαθάριση της Τράπεζας Ανατολής δεν έχει ολοκληρωθεί, τότε θα βρεθούμε όλοι αντιμέτωποι με μια νέα κατάσταση, στην οποία θα έχει δημιουργηθεί σημαντική νομολογία, αλλά και νέες συνθήκες ευνομίας για το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Οι εκπρόσωποι του τραπεζικού συστήματος ίσως θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι έχουν περάσει οι εποχές που τα προβλήματα τα έβαζαν “κάτω από το χαλάκι” και απλά κυνηγούσαν τον κόσμο μέχρι να ματώσει. Όπως έχουν περάσει και οι εποχές που οι αθρόες προσλήψεις τέκνων ισχυρών πολιτικών και νομικών παραγόντων της χώρας, που στελέχωναν τα άδεια γραφεία του τετάρτου ορόφου της Αιόλου, έλυναν τα προβλήματα.
Όταν έχεις δανειστεί δισεκατομμύρια πάνω στις πλάτες των Ελλήνων πολιτών και επιχειρείς να πάρεις την περιουσία από τη μικρή και μεσαία τάξη, βυθίζοντας ομάδες πολιτών στη φτώχεια και την ανέχεια, θα πρέπει να μάθεις να λογοδοτείς για τις πράξεις σου και να εγκαταλείψεις την αλαζονεία του ισχυρού. Επειδή για κάποιους ανθρώπους, η διερεύνηση της υπόθεσης αυτής δεν γίνεται για τα χρήματα και ποτέ δεν μας έχει απασχολήσει η αξία κάθε μετοχής, θα μας αρκούσε να παραδεχθεί η Εθνική Τράπεζα την απάτη που διέπραξε και να τιμωρηθεί από τις αρμόδιες κρατικές αρχές με τα πρόστιμα που της ταιριάζουν για τη συνεχιζόμενη συγκάλυψη του σκανδάλου και την αποσιώπηση των νομικών κινδύνων στους ισολογισμούς της. Και ας αξίζει τελικά η κάθε μετοχή έστω και 1 ευρώ.
Στο πλαίσιο αυτό, η χρήση του συγκεκριμένου τεύχους της εφημερίδας, σε αίθουσα του δικαστηρίου, χωρίς καν να έχει μεταφραστεί από τα γαλλικά στα ελληνικά, και δίχως να έχει σφραγιστεί σαν γνήσιο αντίγραφο, δείχνει αυτήν ακριβώς την αλαζονεία. Με ένα αποδεικτικό στοιχείο που δικονομικά είναι παντελώς απαράδεκτο, η νομική ομάδα της Εθνικής Τράπεζας προσπαθεί να αποδείξει ότι ολοκλήρωσε την εκκαθάριση της Τράπεζας Ανατολής, έστω και παράνομα, για να σωθεί μέσω της παραγραφής.
Πριν λάβω την απάντηση της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας, επισκέφθηκα το Ιστορικό Αρχείο της Εθνικής Τράπεζας, στο οποίο εργάζονται ικανοί επιστήμονες της βιβλιοθηκονομίας, που ωστόσο είναι φυσικό να ακολουθούν εντολές και να προασπίζουν τα συμφέροντα της τράπεζας. Κρατώντας στα χέρια μου ένα άλλο φύλλο εφημερίδας, ζήτησα από τον τότε προϊστάμενο του Ιστορικού Αρχείο και μάρτυρα της Εθνικής Τράπεζας στις δικαστικές αίθουσες, να μου δώσει ένα αντίγραφο συγκεκριμένης σελίδας της La Bourse Égyptienne της 18ης Οκτωβρίου 1937, το οποίο φυσικά θα θεωρούσε για τη γνησιότητα του. Φυσικά, ως επιστήμονας αρνήθηκε να κάνει κάτι τέτοιο, αφού δεν είχε πρόσβαση στο πρωτότυπο. Το ίδιο έπραξαν και όσοι επιμελήθηκαν την παροχή αντιγράφων, δίνοντας μου βέβαια μια φωτοτυπία από το αντίγραφο των σελίδων της εφημερίδας που διέθεταν, χωρίς όμως να μπορούν να βεβαιώσουν τη γνησιότητα τους.
Αντίθετα, η νομική υπηρεσία της Εθνικής Τράπεζας χρησιμοποίησε το εν λόγω αντίγραφο στις δικαστικές αίθουσες και ίσως να είναι ιστορικά ορθό κάποια στιγμή να δημοσιοποιήσω όλα τα στοιχεία της έρευνας μου μέχρι την Αίγυπτο. Αν τελικά είναι τόσο εύκολο να “φτιάξει” κάποιος ιστορία, μέσα από τη χρήση εφημερίδων, ίσως να πρέπει να στείλω στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας ένα τεύχος του Έθνους του 1993 που να λέει ότι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης προκήρυξε εκλογές και τη θέση του πήρε ο Λιονέλ Μέσι, μέγας πολιτικός από τη Ρόδο… Και αυτό το τεύχος εφημερίδας, ο κ. Σουέζ θα τη δωρίσει, χωρίς λοιπά στοιχεία…
ΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΠΗΡΑΝ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΝ ΝΑ ΕΝΟΧΛΟΥΝ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΝΑΤΟΛΗΣ
ΕΙΚΟΝΑ 10:
Το πρακτικό δανεισμού της La Bourse
Égyptienne της 18ης Οκτωβρίου 1937.
Μέχρι σήμερα η θέση της Εθνικής Τράπεζας είναι ότι διέθετε μόλις ένα αντίγραφο της La Bourse Égyptienne της 18ης Οκτωβρίου, ωστόσο το έχασε όταν ο υπεύθυνος που το χρεώθηκε το προσκόμισε στον Ελεγκτή της Οικονομικής Εφορίας.
Μάλιστα, συντάχθηκε και πρακτικό δανεισμού την 2.12.1938, σύμφωνα με το οποίο “το έτερον φύλλο της Εφημερίδος La Bourse Egyptienne αρ. 291 18 Οκτωβρίου 1937 παρεδόθη κατόπιν προφορικής συνεννοήσεως μου μετά του Διευθυντή του Λογιστηρίου κ. Γ. Δημακόπουλου και του κ. Μπογδάνου εις τον Ελεγκτήν της Οικονομικής Εφορίας κ. Γουβέλην ελθόντα όπως ελέγξη τας φορολογικάς υποχρεώσεις της Τραπέζης της Ανατολής κ όπως λάβη γνώσιν του τελικού αποτελέσματος της Εκκαθαρίσεως της άνω τραπέζης”.
Η Εθνική Τράπεζα λοιπόν στο τέλος του 1938 και ενώ οι μέτοχοι περίμεναν να ενημερωθούν, έχασε το μοναδικό τεύχος της εφημερίδας που διέθετε, όπως υποστηρίζει μετά βεβαιότητας σήμερα. Όμως το πρακτικό δανεισμού που συντάχθηκε στο πόδι και όχι σε επίσημο έγγραφο της τράπεζας, μιλάει για το “έτερον φύλλο”, πράγμα που σημαίνει πως υπήρχε και δεύτερο… Πως χάνονται όλα τα έγγραφα κάποιες φορές…
Ακόμη όμως και αυτή η δημοσίευση στη La Bourse Egyptienne δεν αποτελεί πανάκεια για την Εθνική Τράπεζα. Είναι μόνο ένα πυροτέχνημα για να κλείσει το στόμα σε απλούς ανθρώπους, τον καιρό που στην Ελλάδα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού δεν ήξερε καν να διαβάζει και να γράφει. Για εκείνη την περίοδο, η δημοσίευση αυτή ήταν “επιστημονικού επιπέδου”. Φανταστείτε να ζούσε το 1930, ο γνωστός πατρινός επενδυτής με τα ψεύτικα “ομόλογα”, θα του ανήκε η Ευρώπη και μέρος της Αμερικής.
Ένα από τα πολλά αιτήματα της Ζ’ Οικονομικής Εφορίας Αθηνών αναφορικά με την αξία των μετοχών
της Τράπεζας Ανατολής, για να υπολογίσει το φόρο κληρονομιάς, αυτή τη φορά της Ερατούς Π. Καλλιγά,
την 27η Νοεμβρίου 1940.
Το Υπουργείο Οικονομικών όμως και οι οικονομικές αρχές της χώρες, μπορούσαν να διακρίνουν και τη δεκαετία του 1930 τι ήταν ισολογισμός εκκαθάρισης και πότε τελείωνε η εκκαθάριση, σύμφωνα με το νόμο. Για αυτό συνέχισαν να στέλνουν αιτήματα πληροφόρησης προς την Εθνική Τράπεζα και μετά το δανεισμό της εφημερίδας. Μέχρι που ξέσπασε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και το μόνο που δεν ενδιέφερε τους Έλληνες ήταν τα οικονομικά της Εθνικής Τράπεζας. Ενδιέφερε όμως την Κατοχική Κυβέρνηση και την Εθνική Τράπεζα, σε μια ιστορία που θα αναλύσουμε σύντομα.
Ο “ΙΣΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗΣ” ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΙΣΟΛΟΓΙΣΜΟΣ
Η σελίδα της La Bourse Égyptienne που έχει υποβάλει στο δικαστήριο η Εθνική Τράπεζα και την οποία βαφτίζει στις προτάσεις της σαν “Τελικό ισολογισμό της Ειδικής Εκκαθαρίσεως της Τράπεζας της Ανατολής” δεν είναι καν ισολογισμός.
ΕΙΚΟΝΑ 13:
Εσωτερικό ανυπόγραφο έγγραφο της Εθνικής Τράπεζας,
στο οποίο βασίστηκε η δημοσίευση στη γαλλόφωνη
εφημερίδα της Αιγύπτου.
Η Εθνική Τράπεζα με τη χρήση της εφημερίδας προσπαθεί να αποπροσανατολίσει το δικαστήριο δείχνοντας την 8η Εξαμηνιαία κατάσταση λογιστικού της εκκαθάρισης της 28ης Δεκεμβρίου 1936, η οποία στο κάτω τμήμα της φέρει μια μεγέθους 15 γραμμών οριζόντια καταχώρηση με τον τίτλο “Τελική Κατάστασις της Εκκαθαρίσεως της Τραπέζης της Ανατολής της 28 Δεκεμβρίου 1936”, την οποία από ότι φαίνεται επιμελήθηκε η Εθνική Τράπεζα για να εμφανίσει ως τετελεσμένη μια εκκαθάριση που δεν τελείωσε.
Η αντιπαραβολή είναι ξεκάθαρη. Στο πάνω μέρος του εγγράφου βρίσκεται απλά η Εξαμηνιαία Λογιστική Κατάσταση (ισολογισμός) της 28 Δεκεμβρίου 1936, η οποία δεν τιτλοφορείται “τελευταία”. Αυτή είναι μια από τις εξαμηνιαίες καταστάσεις λογιστικού που είχαν δημοσιευθεί και η συγκεκριμένη δεν έχει δημοσιευτεί καν σε Ελληνική εφημερίδα.
Στο κάτω μέρος της, υπάρχει ένα οριζόντιο τμήμα μερικών εκατοστών που χαρακτηρίζεται σαν “τελική κατάσταση εκκαθαρίσεως”. Αυτό το δεύτερο τμήμα δεν φέρει τον χαρακτηρισμό “λογιστικό”, σε αντίθεση με το πρώτο, επομένως δεν μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι είναι ισολογισμός. Ακόμη και ο νόμος εκείνης της εποχής (άρθρο 43 του Νόμου 2190/1920 όπως ίσχυε τότε) περιγράφει τα στοιχεία που πρέπει να διαθέτει ένα έγγραφο για να χαρακτηριστεί ως ισολογισμός, στοιχεία που δεν διαθέτει ούτε στο ελάχιστο το τμήμα έγγραφου που επικαλείται η Εθνική Τράπεζα.
Εκτός της σελίδας της La Bourse Égyptienne που αντιστοιχεί στην 8η Εξαμηνιαία Λογιστική Κατάσταση της 28 Δεκεμβρίου 1936, η νομική ομάδα της ΕΤΕ προσκομίζει το ίδιο έγγραφο και στη μη δημοσιευμένη μορφή του, ενώ δεν εμφανίζει έστω και μία λογιστική κατάσταση που να είναι ενυπόγραφη.
Αυτό το έγγραφο είναι καθαρά ένα εσωτερικό έγγραφο, που μονομερώς δημιούργησε η Εθνική Τράπεζα. Ακόμη και στο εσωτερικό αυτό έγγραφο δεν υπάρχει έστω μια υπογραφή, και φυσικά ούτε καν τα ονόματα των εκκαθαριστών. Και όμως χρησιμοποιήθηκε στο δικαστήριο!
ΕΙΚΟΝΑ 14:
Η μονομερής απόλυση των ειδικών εκκαθαριστών,
χωρίς στις προηγούμενες σελίδες των πρακτικών
να υπάρχει η ολοκλήρωση των τιμών ρευστοποίησης
της περιουσίας της Τράπεζας Ανατολής.
Οι εκκαθαριστές συνέχισαν να πληρώνονται και μετά
την απόλυση τους και μετά την υποτιθέμενη λήξη
της εκκαθάρισης, μέσα στο 1938!
Ως παγκόσμια πρωτοτυπία, η Εθνική Τράπεζα προσπαθεί να μας πείσει ότι θα μπορούσε να υπογράψει έναν Ισολογισμό Εκκαθάρισης, ή οποιοδήποτε άλλο πρακτικό της εκκαθάρισης, ο Διοικητής της Εθνικής Τράπεζας μονομερώς, χωρίς κανέναν έλεγχο. Δεν υπάρχει ούτε μια λογιστική κατάσταση της εκκαθάρισης που να έχει υπογραφεί από τους εκκαθαριστές, ούτε για δείγμα. Ακόμη και αυτήν της 28ης Δεκεμβρίου 1936 δεν θα μπορούσαν να την υπογράψουν ή έστω να την ελέγξουν οπτικά, γιατί η Εθνική Τράπεζα, μονομερώς, χωρίς να έχει το δικαίωμα, ανακοίνωσε στους εκκαθαριστές την ολοκλήρωση του έργου τους και τους απέλυσε, ενώ συνέχισε να τους πληρώνει και μέσα στην επόμενη χρονιά από την απομάκρυνση τους.
Είναι θετικό πως η Εθνική Τράπεζα διαισθάνθηκε την ανάγκη δημοσίευσης ενός Ισολογισμού της Ειδικής Εκκαθαρίσεως. Ακόμη και σήμερα προσπαθεί να πείσει ότι ένα παντελώς άσχετο έγγραφο, με εμφανή λογιστικά λάθη, μπορεί να εμφανιστεί σαν “Ισολογισμός Εκκαθαρίσεως”, χωρίς να αναφέρει καν το σύνολο των μετοχών, το ενεργητικό και το παθητικό, τις υποχρεώσεις προς τρίτους, ποιές ήταν οι επισφαλείς απαιτήσεις , σε ποιό ποσό ρευστοποιήθηκαν κλπ.
Και φυσικά ακόμη και σήμερα η Εθνική Τράπεζα δεν είναι σε θέση να εξηγήσει για ποιό λόγο δεν έχει δημοσιευτεί η 8η Κατάσταση Λογιστικού της Ειδικής Εκκαθαρίσεως σε ελληνική εφημερίδα, όπως όριζε η σύμβαση συγχώνευσης, παράλληλα με το νόμο.
Είναι ξεκάθαρο, ότι μονομερώς η Εθνική Τράπεζα, χωρίς τη συμμετοχή των εκκαθαριστών προσπάθησε παράνομα να “ολοκληρώσει” την εκκαθάριση προς όφελος της, ψιθυρίζοντας τη λήξη της στον εαυτό της. Η προσπάθεια αυτή όμως έγινε με άτεχνο τρόπο και στο σκοτάδι, χωρίς να καλύψει τις ελάχιστες υποχρεώσεις για να χαρακτηριστεί η εκκαθάριση ως τετελεσμένη. Η ειδική εκκαθάριση της Τράπεζας της Ανατολής δεν ολοκληρώθηκε την 28 Δεκεμβρίου 1936, απλά η Εθνική Τράπεζα θα ήθελε να είχε ολοκληρωθεί τότε για να μπορέσει να οικειοποιηθεί για τυπικούς λόγους την περιουσία της Τράπεζας Ανατολής και να κρύψει το οικονομικό αυτό έγκλημα πίσω από μια ένσταση παραγραφής.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
Στα πλαίσια λοιπόν της δικαστικής διερεύνησης, ζητήθηκε αρκετές φορές από την Εθνική Τράπεζα να προσκομίσει είτε την πρωτότυπη εφημερίδα, είτε αντίγραφο εκ του γνησίου, βεβαιωμένο για τη γνησιότητα του. Κατά την αγωγή που δικάστηκε στη Ρόδο, μετά από επαναλαμβανόμενα αιτήματα επίδειξης του εγγράφου που δεν ικανοποιήθηκαν, ο δικηγόρος κ. Καραμιχάλης έκλεισε ως εξής “το ζήτημα της πλαστότητας της εφημερίδας Bourse Egyptienne”:
“Βεβαίως αν η αντίδικος πλευρά το επιθυμεί μπορούμε να ασχοληθούμε περισσότερο με το ζήτημα της πλαστότητας και της απάτης επί Δικαστηρίω από τη χρήση πλαστού εγγράφου, όμως στην παρούσα φάση σκοπός μας δεν είναι η εκδίκηση για τα τόσα χρόνια κοροϊδίας, αλλά η απονομή δικαιοσύνης”.
Χωρίς να κατηγορώ σε αυτό το άρθρο την Εθνική Τράπεζα, θα θυμίσω απλά ότι ο επίσημος απολογισμός της ίδιας της Εθνικής Τράπεζας για το 1936 δεν περιείχε την παραμικρή αναφορά λήξης της εκκαθάρισης της Τράπεζας Ανατολής, παρά τα όσα ισχυρίζεται από τότε η νομική ομάδα της τράπεζας (http://banquedorient.org/web/?p=3631).
Το περίεργο λοιπόν στην υπόθεση της δημοσίευσης σε αιγυπτιακή εφημερίδα είναι ότι οι Έλληνες της Αιγύπτου δεν το έμαθαν ποτέ. Η La Bourse Égyptienne ήταν μια από τις μεγαλύτερες εφημερίδες οικονομικού περιεχομένου και σε αυτή δημοσιεύονταν άρθρα του Τσόρτσιλ, προσωπικοτήτων διεθνούς εμβέλειας, μέχρι και Ελλήνων πρωθυπουργών.
Σίγουρα λοιπόν οι Έλληνες της Αιγύπτου θα είχαν αντιληφθεί ότι στις 18 Οκτωβρίου 1937 έγινε μια δημοσίευση για την Τράπεζα Ανατολής, και η ελληνική κοινότητα δεν θα προχωρούσε σε επιστολές προς την ΕΤΕ (βλ. “Οι Έλληνες της Αιγύπτου ακόμη περιμένουν να ενημερωθούν από την ΕΤΕ για την εκκαθάριση της Τράπεζας Ανατολής” –http://banquedorient.org/web/?p=1993).
Επίσης, δεν θα γίνονταν πολλαπλά αιτήματα από το Υπουργείο Οικονομικών και τις Οικονομικές Εφορίες προς την Εθνική Τράπεζα το 1938, το 1939 και το 1940 αν υπήρχε η κατά νόμο υποχρεωτική ενημέρωση τους. Ακόμη και το Βασιλικό Προξενείο της Ελλάδας στην Αλεξάνδρεια συνέχισε να ενδιαφέρεται για την υπόθεση και υπήρξε επιστολή του προς την Εθνική Τράπεζα το 1951, δεκαπέντε χρόνια μετά την υποτιθέμενη λήξη της ειδικής εκκαθάρισης. Και δεν ήταν η πρώτη επιστολή του Προξενείου και φυσικά ούτε η τελευταία…
Η υπόθεση της Τράπεζας Ανατολής είναι μια υπόθεση δημοσίου συμφέροντος, αφού εκτός από τα δικαιώματα των κατόχων μετοχών, το ελληνικό δημόσιο και η ελληνική οικονομία θα ωφεληθούν πολλαπλά μέσα από φορολογικά έσοδα και τον έλεγχο της Εθνικής Τράπεζας. Οι οικονομικές αρχές του τόπου προσπάθησαν πρόσφατα να έρθουν σε επαφή με την Εθνική Τράπεζα, κάτι που μέχρι σήμερα αποδεικνύεται δύσκολο, αφού δεν υπάρχει κάποια δικαστική απόφαση (βλ. “Η Εθνική Τράπεζα αποκρύπτει από το Ελληνικό Δημόσιο βέβαια έσοδα. Γιατί δεν εξετάζει η Τράπεζα της Ελλάδος την υπόθεση της Τράπεζας της Ανατολής;” – http://banquedorient.org/web/?p=2831)
Το σίγουρο είναι ότι η μόνη που δεν κατάλαβε και δεν είδε τα τελευταία 80 χρόνια είναι η Τράπεζα της Ελλάδος, η οποία συνεχίζει να καλύπτει τον τραπεζικό της συγγενή, όπως και διάφορους άλλους “επενδυτές” σε αυτή τη χώρα, στην οποία φαίνεται ότι το τραπεζικό σύστημα αρέσκεται στην ασυδοσία τραπεζών και συγκεκριμένων ιδιωτών, αφού ανέχεται ακόμη “μπανανόχαρτα” και πλαστές συναλλαγματικές. Για πόσο όμως;
