Στις 18 Αυγούστου 1921, η ΙΙΙ Μεραρχία Πεζικού, υπαγόμενη στο Γ’ Σώμα Στρατού, πολεμούσε σκληρά του Τούρκους στην περιοχή του Καρακόγιου. Ο Ελληνικός Στρατός προήλαυνε προς την Άγκυρα, προς την εκπλήρωση του ονείρου.
Η Μεραρχία επιτέθηκε με δύο συντάγματα, το 2/39 Σύνταγμα Ευζώνων (Σύνταγμα Μεσολογγίου) δεξιά και το 12ο αριστερά, κατά των Τούρκων. Το 2/39 κατέλαβε τον οχυρωμένο λόφο, βορειανατολικά του χωριού Καρακόγιου, εξορμώντας με την λόγχη και κυριεύοντας τέσσερα τουρκικά πυροβόλα και άλλο υλικό. Αριστερά και το 12ο ΣΠ πέτυχε να καταλάβει το ομώνυμο χωριό.
Ωστόσο οι Τούρκοι ενισχύθηκαν το βράδυ και έριξαν στη μάχη κατά των δύο ελληνικών συνταγμάτων την 61η Μεραρχία Πεζικού και την επίλεκτη 5η Μεραρχία Καυκάσου. Μοιραία η τουρκική αντεπίθεση πέτυχε και οι ελληνικές δυνάμεις απωθήθηκαν.
Ωστόσο η μάχη για τον λόφο δεν είχε τελειώσει. Στις 20 Αυγούστου η ΙΙΙ Μεραρχία, με την ίδια διάταξη, επιτέθηκε και πάλι. Το 2/39 ανέλαβε το τραχύ έργο να εκπορθήσει τον οργανωμένο πετρώδη λόφο του Καρακόγιου. Το έδαφος ήταν παντελώς ακάλυπτο και το τουρκικό πυροβολικό χτυπούσε μανιασμένα. Οι Εύζωνοι εξόρμησαν αλλά τα δραστικά πυρά των εχθρών τους υποχρέωσαν να οπισθοχωρήσουν στις γραμμές εξόρμησης. Εκεί τα τμήματα αναδιοργανώθηκαν, παρουσία του διοικητή τους συνταγματάρχη Βλάση Καραχρήστου, ο οποίος ως γνήσιο ηγέτης ανέλαβε να εμψυχώσει τους άνδρες του.
Αμέσως μετά οι σάλπιγγες σήμαναν το «Προχωρείτε- προχωρείτε» και οι Εύζωνοι με τις λόγχες προτεταμένες εξόρμησαν ξανά. Αυτή τη φορά κατάφεραν να περάσουν από τον τουρκικό φραγμό, να φτάσουν στον οχυρωμένο λόφο και με την ορμή τους να διασπάσουν τις τουρκικές γραμμές άμυνας και να καταλάβουν την τοποθεσία. Ωστόσο οι Τούρκοι διέθεταν ισχυρές εφεδρείες και αμέσως εξαπέλυσαν ισχυρή αντεπίθεση, ανακαταλαμβάνοντας τον πετρώδη λόφο, που είχε πλέον κατακοκκινίσει από το αίμα. Ο Καραχρήστος θύμωσε.
Αμέσως ανασύνταξε τα τμήματά του και επιτέθηκε. Τότε έγινε μάχη άγρια, φονική. Έλληνες και Τούρκοι ήρθαν στα χέρια. Τα τυφέκια, τα πολυβόλα και οι χειροβομβίδες προσέθεταν τη «μουσική» στο σκηνικό του τρόμου. Ύστερα από πάλη πραγματική με τις λόγχες, τις πέτρες και τα χέρια, με τις φωνές του συνταγματάρχη τους να τους εμψυχώνει, οι Εύζωνοι του 2/39 κατέλαβαν και πάλι τον λόφο.
Νέα τουρκική αντεπίθεση, όμως, απείλησε να τους ρίξει και πάλι πίσω, αλλά κρατήθηκαν στους πρόποδες και με τον Καραχρήστο κυριολεκτικά επικεφαλής, οι άνδρες εξόρμησαν και πάλι προς την αιματοβαμμένη κορυφή. Ήταν ζήτημα θέλησης. «Ή εμείς ή αυτοί παιδιά», φώναζαν οι Έλληνες αξιωματικοί. «Φάτε τα σκυλιά»! Σώμα με σώμα, με όπλα, χέρια, πόδια, με κλωτσιές και γροθιές, με τα δόντια ακόμα, Έλληνες και Τούρκοι συνεπλάκησαν.
Μια προς μία οι τουρκικές γραμμές χαρακωμάτων έπεφταν, με τίμημα βαρύ. Ο Καραχρήστος βρισκόταν εκεί, ανάμεσα στους άνδρες του. Ξαφνικά μέσα στον αχό της μάχης ο συνταγματάρχης κλονίστηκε, έπεσε. Οι άνδρες του τον είδαν. «Μας φάγανε τον διοικητή, απάνω τους», ούρλιαξαν. Ο Τούρκοι αν και έριξαν και νέες δυνάμεις στη μάχη δεν μπορούσαν τώρα με τίποτα να κρατήσουν τους μανιασμένους Ευζώνους που λύσσαγαν να εκδικηθούν τον χαμό του «πατέρα» τους, του συνταγματάρχη Καραχρήστου.
Για πέμπτη και τελευταία φορά ο λόφος καταλήφθηκε και η Γαλανόλευκη στήθηκε τιμημένα πάνω του. Ο φόρος αίματος ήταν βαρύς. Εκτός από τον Καραχρήστο στη μάχη έπεσαν άλλοι 29 αξιωματικοί και 534 στρατιώτες. Στο τόπο αυτό της θυσίας κηδεύτηκαν οι ένδοξοι νεκροί. Ο Καραχρήστος κοιμήθηκε εκεί, ανάμεσα στους άνδρες του, πεθαίνοντας σαν στρατιώτης, όπως έζησε όλη του τη ζωή.
Προς τιμή του το φονικό ύψωμα ονομάστηκε λόφος Καραχρήστου, αποτελώντας ένα χαμένο τοπωνύμιο στα βάθη της Ανατολίας.
http://www.hellasforce.com/blog/istoriaena-top…-tis-anatolias
Πηγή: Hellasforce
