Αυτή η θέση στηρίχθηκε -όχι μόνον, στο ότι ο κ. Σαμαράς φάνηκε να αγνοεί το θέμα, αφού είπε πως θα οριοθετήσουμε και την ΑΟΖ μεταξύ ημών και της Μάλτας, ενώ δεν έχουμε σύνορα με αυτήν, μια και παρεμβάλλεται η Ιταλία, αλλά- στο ότι αφενός με την Κύπρο, παρά τις πιέσεις της, δεν το πράξαμε ομού με τον Τάσσο Παπαδόπουλο, αφετέρου όλες οι άλλες χώρες στέκονται εναντίον μας.
Η Αλβανία, ως γνωστόν υπανεχώρησε, η υπογραφείσα Συμφωνία δεν ισχύει, και το ελληνικό ΥΠΕΞ θέλει να μας πείσει ότι το ζήτημα θα λήξει υπέρ ημών, ενώ καμιά ενέργεια δεν γίνεται προς τούτο (αφού έχουμε δίκαιο, γιατί δεν προσφεύγουμε στα διεθνή όργανα;). Η Λιβύη, με την ισλαμική της κυβέρνηση, μας είπε ότι το ζήτημα θα επιλυθεί μεταξύ ημών και της Τουρκίας, της οποίας τα όρια, στην ευνοϊκότερη γι’ αυτήν περίπτωση δεν πλησιάζουν καν τα όρια της Λιβύης.
Για την Τουρκία δεν γίνεται λόγος, είναι γνωστή η δική της βουλιμία και η δική μας υποχωρητικότητα. Εντυπωσιακό είναι το γεγονός, ότι ενώ η Αίγυπτος, δια του κ. Μόρσι, «Αδελφού Μουσουλμάνου» (των Βρετανών), συμφώνησε με την Τουρκία, ο ανατρέψας τους ισλαμιστές στρατηγός Σίσι, εκδίωξε τους Τούρκους, κι ενώ ο κ. Βενιζέλος μας έδωσε μήνυμα ότι θα λήξει ευνοϊκά για μας το θέμα, οι Αιγύπτιοι έδωσαν άδεια για έρευνα σε ελληνικό οικόπεδο!
Πλήρης αποτυχία σε όλα τα μέτωπα. Αλλά και πλήρης ακινησία, που μας βάζει σε σκέψεις ότι παρασκηνιακώς οι ισχυροί που καθορίζουν το μέλλον μας, δίνοντάς μας την ψευδαίσθηση ότι εμείς αποφασίζουμε, πιθανόν να έχουν προβεί αυτοί στην οριοθέτηση κατά το δικό τους συμφέρον, γι’ αυτό και οι Έλληνες πολιτικοί -όλων των χρωμάτων- έχουν θέσει το ζήτημα στο ράφι.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν τα όσα πρόσφατα δήλωσε («Επίκαιρα») ο νέος σύμβουλος του Έλληνα πρωθυπουργού για θέματα ενεργειακής πολιτικής κ. Σόλων Κασίνης ο οποίος θεωρείται και η «ψυχή» του κυπριακού προγράμματος για οριοθέτηση των ΑΟΖ και εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων στην κυπριακή ΑΟΖ.
Ο κ. Κασίνης τόνισε ότι βασικό χαρακτηριστικό της κυπριακής προσπάθειας όσον αφορά την χάραξη ΑΟΖ και τους υδρογονάνθρακες κατά την προηγούμενη δεκαετία ήταν η αποφασιστικότητα, καθώς η Λευκωσία αψήφησε τις τουρκικές αντιδράσεις και κατάφερε να διατηρήσει την ίδια ενεργειακή πολιτική παρά την εναλλαγή των κυβερνήσεων.
Αποκαλύπτει μάλιστα ότι τόσο ο ίδιος όσο και το υπουργείο Εμπορίου της Κύπρου δέχτηκαν πιέσεις από την ελληνική πρεσβεία κατά την περίοδο της κυβέρνησης Σημίτη, ώστε να μην προβληθεί από την Λευκωσία μια ΑΟΖ η οποία να εφάπτεται με την ελληνική στην Ανατολική Μεσόγειο. Παρόλα αυτά και παρά τις αντιδράσεις της Άγκυρας, οι προσπάθειες χάραξης ΑΟΖ με τις γειτονικές χώρες προχώρησαν ομαλά και είχαν ως αποτέλεσμα την διαμόρφωση ενός πλαισίου ικανού να στηρίξει τις έρευνες υδρογονανθράκων που ακολούθησαν.
Στο πλαίσιο αυτής της αντίληψης για την αντιμετώπιση της Τουρκίας εντάσσεται ίσως και η επιλογή της Αθήνας να μην καταθέσει και την δική της απάντηση στον ΟΗΕ, όπως έπραξε η Λευκωσία στην προκλητικότατη ρηματική διακοίνωση της Τουρκίας με την οποία ζητούσε να αναγνωρισθεί η «οριοθέτηση» που είχε συνάψει με το ψευδοκράτος.
Αν και η οριοθέτηση δεν επηρέαζε άμεσα την Ελλάδα η αναφορά ότι για τις περιοχές δυτικά της γραμμής 32ο 16΄ 18” ισχύει η ρηματική διακοίνωση της 12 Μαρτίου 2013 δεν μπορεί να μένει αναπάντητη. Στην ρηματική αυτή διακοίνωσή της η Τουρκία υποστηρίζει εκτός των άλλων ότι δυτικά της γραμμής αυτής ισχύει η οριοθέτηση στην βάση της μέσης γραμμής μεταξύ των ακτών της Τουρκίας και της Αιγύπτου και ως απώτατο δυτικό σημείο εκεί που θα καταλήξει η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου και η οροθέτηση των ζωνών με άλλες χώρες (δηλαδή της Ελλάδας με την Αίγυπτο). Μια διατύπωση η οποία ουσιαστικά αφαιρεί κάθε επήρεια από το Καστελόριζο αλλά και από την Ρόδο και την Κάρπαθο…
Αυτή είναι η αλήθεια δυστυχώς. Η Ελλάδα δεν πρόκειται να καρπωθεί τα οφέλη από τις ΑΟΖ της -προς όλες τις πλευρές- πλην των σημείων εκείνων που απέχουν σημαντικά από τους γείτονες. Σ’ όλες τις άλλες περιπτώσεις «τα κεφάλια μέσα», ακόμη και με την Αλβανία. Αυτό εννοούν όταν μιλούν για «υπερήφανη εθνική πολιτική».
