Τα συμπτώματα της κρίσης διαφέρουν από άτομο σε άτομο. Μερικοί απλώς κοιτάζουν το κενό για μερικά δευτερόλεπτα, ενώ σε άλλες περιπτώσεις παρατηρείται ανεξέλεγκτη νευρική σύσπαση των άκρων ή απώλεια των αισθήσεων.
Μία μεμονωμένη κρίση δεν είναι αρκετή για να προκύψει κλινική διάγνωση της επιληψίας.
Ακόμη και οι ήπιες κρίσεις απαιτούν την παραπομπή σε ειδικό, καθώς μπορεί να αποδειχθούν επικίνδυνες στο πλαίσιο συγκεκριμένων δραστηριοτήτων, όπως κατά την οδήγηση. Η θεραπευτική αγωγή περιλαμβάνει συνήθως τα φάρμακα ή και τη χειρουργική επέμβαση και αποδεικνύεται αποτελεσματική στην καταστολή ή και την εξάλειψη των κρίσεων. Μερικά παιδιά, μάλιστα, σταματούν να εκδηλώνουν κρίσεις μεγαλώνοντας.
Επειδή η κρίση επιληψίας πηγάζει από τα κύτταρα του εγκεφάλου, μπορεί να επηρεάσει οποιαδήποτε επιμέρους λειτουργία ελέγχει το σημαντικότατο αυτό όργανο του σώματος. Μερικά συνήθη συμπτώματα είναι τα εξής:
– σύγχυση
– ακινησία
– συσπάσεις των άκρων
– απώλεια αισθήσεων
Τα συμπτώματα είναι ανάλογα προς την περιοχή του εγκεφάλου που επηρεάζεται από την κρίση. Μπορεί το άτομο να παρουσιάσει αλλοιώσεις ως προς τις αισθήσεις του (όσφρηση, γεύση, όραση κ.λπ.), να εκδηλώνει επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές (κυκλικές κινήσεις, τρίψιμο χεριών) ή απώλεια συναίσθησης του περιβάλλοντος.
Στο 50% των περιπτώσεων, η επιληψία δεν οφείλεται σε μία μεμονωμένη αιτία. Οι βασικότεροι παράγοντες κινδύνου που επηρεάζουν την εκδήλωση της διαταραχής είναι οι εξής:
– κληρονομικότητα
– τραυματισμός στο κεφάλι
– όγκος στο κεφάλι ή εγκεφαλικό
– σοβαρές λοιμώξεις (μηνιγγίτιδα, AIDS, εγκεφαλίτιδα)
– προγεννητικές εγκεφαλικές βλάβες (λόγω λοίμωξης της μητέρας, κακής διατροφής ή έλλειψης οξυγόνου)
– αναπτυξιακές διαταραχές (όπως ο αυτισμός και η νευροϊνωμάτωση)
