Πίσω από τους 56 τόνους επικίνδυνων τοξικών αποβλήτων υδραργύρου που εντοπίστηκαν στη χώρα μας, δεν κρύβεται μόνον μία γερμανική εταιρεία αλλά μία διαχρονικά τοξική πραγματικότητα και ένα έντονα υποκριτικό ενδιαφέρον από την πλευρά των υπηρεσιών του κράτους. Σαφώς και συμπολίτες μας στον Ασπρόπυργο και αλλού κινδυνεύουν από τον θανατηφόρο υδράργυρο. Κινδυνεύουν όμως μόνον από αυτόν;
Ο Ασπρόπυργος βρίσκεται στην «καρδιά» του Θριάσιου Πεδίου, παλιά του… υπολοίπου Αττικής όπως καταγράφονταν και στους εκλογικούς καταλόγους έως ότου αντικατασταθεί από το: Περιφέρεια Αττικής. Σοφό το «υπόλοιπο» με δεδομένη την απαξιωτική συμπεριφορά της Πολιτείας απέναντι και στο ζωτικό θέμα των τοξικών αποβλήτων το οποίο είναι χρόνιο και το γνωρίζουν καλά οι εκεί θεσμικοί παράγοντες. Έχει αναρωτηθεί κάποιος γιατί τα τελευταία χρόνια ο καρκίνος θερίζει ακόμη και σε νεαρές ηλικίες στον Ασπρόπυργο, την περιοχή της βαριάς βιομηχανίας; Ευθύνεται μόνον η ύπαρξη της βαριάς βιομηχανίας ή η απαθής διαχείριση επικίνδυνων φορτίων τα οποία αντί να καταλήγουν σε ειδικά εργοστάσια της Γερμανίας (τι ειρωνεία;) πετάγονταν σε όποιο άγονο χωράφι υπήρχε και υπάρχει γύρω από την πόλη;
Μόλις τα τέλη του περασμένου Γενάρη οι υπηρεσίες περιβάλλοντος της Αντιπεριφέρειας Δυτικής Αττικής αποκάλυψαν ένα ακόμη σοβαρό περιβαλλοντικό έγκλημα στην περιοχή «Λάκα Γκολέμη». Η αντιπεριφερειάρχης Σταυρούλα Δήμου μιλούσε τότε για «σκηνές φρίκης». Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι στα επικίνδυνα απόβλητα που είχαν εντοπιστεί τότε υπήρχαν και ιατρικά απόβλητα… Δεν είχαν πεταχτεί σε κάποιο χωράφι αλλά βρέθηκαν εντός της ιδιοκτησίας μιας εταιρείας η οποία στα χαρτιά αναφέρονταν ως εταιρεία διαχείρισης απορριμμάτων. Κι αυτό έχει σημασία. Έχει σημασία διότι αυτή η εταιρεία που είχε πάρει άδεια να διαχειριστεί απορρίμματα βρισκόταν ανάμεσα σε χωράφια του Ασπροπύργου που καλλιεργούνται και η σοδειά τους πωλείται στις λαϊκές! Μια εταιρεία που αντί για απορρίμματα είχε μετατραπεί σε χωματερή τοξικών αποβλήτων βρισκόταν ανάμεσα σε φτωχόσπιτα. Και είχε πάρει και άδεια…
Θάνατοι από ρύπανση!
Εδώ και χρόνια η πολιτεία γνωρίζει ότι ο Δήμος Ασπροπύργου μετά τον Δήμο Φυλής είναι οι δύο Δήμοι με το χαμηλότερο μέσο όρο ζωής. Στο Δήμο Φυλής ο μέσος όρος είναι 35,3 έτη και στον Ασπρόπυργο 35,9!
Μέχρι να συμβεί αυτό χιλιάδες για να μην πούμε εκατομμύρια τοξικά βαρέλια, ανάμεσα τους και υδράργυρος, έχουν περάσει από τον Ασπρόπυργο και την ευρύτερη περιοχή του Θριάσιου Πεδίου. Δεν πέρασαν απλά. Έκαναν στάση! Και καμία αρμόδια υπηρεσία αυτής της πολιτείας δεν τόλμησε να βάλει μία τάξη στο επικίνδυνο αυτό χάος για τη δημόσια υγεία (δες ντοκιμαντέρ ΑΙΟΛΕΥΣ: https://www.youtube.com/watch?v=QjUzMmnM8p0 και θα καταλάβεις).
Όπως δε προκύπτει από προ λίγων μηνών ερώτηση στη Βουλή του Π. Χαϊκάλη, βουλευτή Αττικής των Ανεξάρτητων Ελλήνων «η άμεσα αρμόδια για τους ελέγχους Περιφερειακή Ενότητα Δυτικής Αττικής διαθέτει μονάχα τρεις υπαλλήλους στη Διεύθυνση Περιβάλλοντος ενώ η συνδρομή της Ασφάλειας Δυτικής Αττικής και των Επιθεωρητών Περιβάλλοντος είναι μεν πολύτιμη αλλά δεν επαρκεί».
Το ότι δεν «επαρκεί» αυτή η «συνδρομή» το αποδεικνύει το πρόσφατο παρελθόν και όχι μόνον.
Από έρευνα που έγινε για την περίοδο 1982-1994 από το Εργαστήριο Υγιεινής και Επιδημιολογίας των ΤΕΙ Αθήνας προκύπτει πως «από καρκίνους και καρδιαγγειακά προβλήματα πεθαίνουν» πολλοί κάτοικοι των σοβαρά επιβαρυμένων από ρύπανση περιοχών.
Παράνομες χωματερές παντού…
Αρχές του περασμένου Μαρτίου, ο φωσφογύψος (10 εκατομμύρια τόνοι συγκεντρωμένοι από το 1979 έως και το 1999 οπότε και λειτουργούσε το παλαιό εργοστάσιο Λιπασμάτων στη Δραπετσώνα ) εξαιτίας των δυνατών βροχών, απελευθερώθηκε σκορπώντας στην ευρύτερη περιοχή… άπλετη ραδιενέργεια που ξεπερνά τα όρια ασφαλείας της Ευρωπαϊκής Ένωσης!
Τουλάχιστον από το 2003 η περιοχή Στρίφι κοντά στον Ασπρόπυργο «συλλέγει» επικίνδυνα απόβλητα. Σε πόση περιοχή; Εξακόσια στρέμματα γης! Μαύροι λόφοι από αμμοβολές των ναυπηγείων. Εκεί που κάποτε φύτρωνε σιτάρι, τώρα φυτρώνει ο θάνατος! Η περιοχή αυτή που έχει υποστεί σημαντική μόλυνση, βρίσκεται βόρεια του Αεροδρομίου Ελευσίνας.
Κοντά στο φράγμα του Μόρνου υπάρχουν λίμνες με επικίνδυνα απόβλητα. Και να σκεφτεί κάποιος ότι η χώρα μας έχει καταδικαστεί από το 2005 για τη ρύπανση στο Θριάσιο Πεδίο!
Οι παλιοί μονωτήρες της ΔΕΗ που αγόραζαν οι παλιατζήδες από τη λεωφόρο του ΝΑΤΟ πάνω από τον Ασπρόπυργο κατέληγαν στο ρέμα του Αϊ Γιώργη στην περιοχή και το κλοφέν το οποίο περιείχαν ρύπαινε όπου μπορούσε.
Και να σκεφτεί κανείς ότι τη δεκαετία του ’90 και μέχρι τις αρχές του 2000 πολλές εταιρίες διαχείρισης αποβλήτων είχαν σύμβαση με βιοτεχνίες ή βιομηχανίες να μεταφέρουν τα απόβλητά τους για επεξεργασία στη Γερμανία και σε ειδικά αδειοδοτούμενα εργοστάσια κυρίως στη Γερμανία.
Εκατοντάδες τόνοι αντί να καταλήγουν στο εργοστάσιο της Γερμανίας ή αλλού κατέληγαν σε κάποιο ρέμα στο Θριάσιο μέσα σε τσουβάλι ή χωρίς. Αυτή ήταν η κατάντια της δεκαετίας του ’90 η οποία μας ακολούθησε για αρκετά χρόνια μετά.
Και μετά…
Ο φονικός υδράργυρος από πού;
Τα απόβλητα υδραργύρου έχουν προβληματίσει εδώ και καιρό την ΕΕ. Από πού όμως προέρχεται το μεγαλύτερο ποσοστό του υδραργύρου το οποίο σήμερα διακινείται παράνομα ως απόβλητο; Από τις μπαταρίες, τους λαμπτήρες και τις ηλεκτρικές συσκευές.
Τη δεκαετία του ’90 το μεγαλύτερο ποσοστό υδραργύρου στις χωματερές διεθνώς, προέρχονταν από ηλεκτρονικές και ηλεκτρικές συσκευές (AHHE).
Το 2001 η ΕΕ ανακοίνωσε ότι τα κράτη μέλη διασφαλίζουν ότι από την 1η Ιουλίου «ο υδράργυρος που περιέχεται στα οχήματα δεν θα τεμαχίζεται στα τεμαχιστήρια των οχημάτων ούτε θα αποτίθεται σε χωματερές ούτε θα αποτεφρώνεται σε εγκαταστάσεις καύσης για ανάκτηση ενέργειας».
Και παρά τη δέσμευση το εμπόριο αποβλήτων υδραργύρου εξελίχθηκε σε επικερδής μπίζνα… Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι από το 2005 στη χώρα μας θάβονται συσκευές οι οποίες ετησίως μας «προσφέρουν» 150 κιλά υδραργύρου!
