Γιορτάσαμε χθες 8 Μαρτίου 2026 από την Ελλάδα έως τα πέρατα του Κόσμου (με εξαίρεση τις χώρες όπου τα Καθεστώτα έχουν εκμηδενίσει την αξία της γυναίκας) όπως κάνουμε κάθε χρόνο από το 1977 όταν ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών καθιέρωσε αυτή την ημέρα ως «Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας»…
Λοιδορούμε εμείς στη Δύση τα Καθεστώτα (κυρίως, αλλά όχι μόνο, Θεοκρατικά Ισλαμικά) που μηδενίζουν την αξία των γυναικών αλλά σήμερα θα καλέσω την προσοχή σας και θα αναλύσω το φαινόμενο της «Γυάλινης Οροφής» το οποίο συνιστά την βάρβαρη αλλά κομψά εκφραζόμενη καταπίεση γυναικών, ιδιαίτερα επιστημόνων και επιχειρηματιών, στις ανδροκρατούμενες Δυτικές κοινωνίες…
Με αφορμή τον εξελισσόμενο πόλεμο της Μέσης Ανατολής ΗΠΑ-ΙΣΡΑΗΛ και ΙΡΑΝ που έχει εμπλέξει άμεσα 18 χώρες και έμμεσα Ρωσία και Κίνα σκεφθείτε πέρα από την Ιταλία ποια άλλη χώρα έχει Γυναίκα στο τιμόνι Ηγεσία της σε Ευρώπη και Αμερική;
Ξεπερνώντας την Πολιτική ελάτε να ρίξουμε μια ματιά στον Κόσμο της Επιστήμης και των Επιχειρήσεων στην Πατρίδα μας και Διεθνώς.
Σε ετήσια βάση οι γυναίκες υπερτερούν αριθμητικά των ανδρών στις εισαγωγές σε Ιδρύματα Ανώτατης Παιδείας διεθνώς και αποφοιτούν με ποσοστά πολύ μεγαλύτερα από τους άνδρες συναδέλφους τους. Μετά την αποφοίτηση εισέρχονται στον κόσμο των Επιχειρήσεων και Οργανισμών σε λίγα χρόνια «χάνονται».
Ένα αιτιολογικό στερεότυπο είναι ότι οι γυναίκες προτιμούν την οικογενειακή ζωή από την καριέρα και αργά ή γρήγορα απέχουν από την πλήρη απασχόληση, καθώς ο γάμος και η μητρότητα τις εμποδίζουν να αφιερώσουν την ίδια ποσότητα ενέργειας και προσπάθειας για την πρόοδο της σταδιοδρομίας τους σε σύγκριση με τους άνδρες συναδέλφους τους.
Ακόμη και εάν το συγκεκριμένο αιτιολογικό στερεότυπο ίσχυε η πραγματικότητα είναι ότι ΚΑΙ εκείνες οι γυναίκες που επιλέγουν να απέχουν από τη δημιουργία οικογένειας δεν προάγονται στις υψηλότερες βαθμίδες της διοικητικής ιεραρχίας, παρά το γεγονός ότι διαθέτουν όλη την απαραίτητη κατάρτιση, δεξιότητες, εμπειρία και ηγετικά ταλέντα, ξεπερνώντας σε πολλές περιπτώσεις αυτά των ανδρών ανταγωνιστών τους.
Η παρεμπόδιση των γυναικών από το δικαίωμά τους να ανέβουν στα υψηλότατα επίπεδα του Μάνατζμεντ είναι ένα γεγονός που κοστίζει ακριβά, έστω και αν αυτό δεν φαίνεται στους εταιρικούς ετήσιους ισολογισμούς.
Όταν η εκπαίδευση, η εμπειρία, οι δεξιότητες και τα ταλέντα που κατέχουν οι γυναίκες Μάνατζερ δεν χρησιμοποιούνται σωστά, αυτό συσσωρεύει υψηλό κόστος σε ιδιωτικές και δημόσιες Επιχειρήσεις και Οργανισμούς και, κατ’ επέκταση, στις ανθρώπινες κοινωνίες.
Δείτε σχετικά με τον επιχειρηματικότητα στοιχεία μερικά χρόνια πριν όπου αναφέρουν ότι στις 500 μεγαλύτερες επιχειρήσεις των ΗΠΑ μόνο 44 γυναίκες, ποσοστό 8,8%, βρίσκονταν στην κορυφαία θέση της πυραμίδας της διοικητικής τους ιεραρχίας.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 100 μεγαλύτερες επιχειρήσεις της χώρας μόνο 9 γυναίκες βρίσκονταν στην κορυφαία θέση της πυραμίδας της διοικητικής τους ιεραρχίας, ποσοστό 8%.
Στην Ελλάδα μόνο 2 από τις 25 μεγαλύτερες επιχειρήσεις είχαν γυναίκα στην κορυφαία διοικητική θέση, ποσοστό επίσης 8%.
Και διεθνώς, στις 500 μεγαλύτερες σε παγκόσμια κλίμακα επιχειρήσεις, μόλις το 4,8% είχαν γυναίκα στην κορυφαία θέση της διοικητικής τους πυραμίδας.
Στα ίδια στατιστικά στοιχεία φαίνεται ότι η πραγματικότητα δεν ήταν, δυστυχώς, καλύτερη στην ακαδημαϊκή ζωή. Σε διεθνή κλίμακα στα Πανεπιστήμια, ενώ τα ποσοστά φοιτητριών υπερτερούν από εκείνα των ανδρών, καθώς σχεδόν κατά κανόνα στα φοιτητικά σώματα οι γυναίκες αποτελούν το 55% και οι άνδρες το 45% σε θέσεις μελών Διδακτικού-Ερευνητικού-Προσωπικού και Διοικητικών Στελεχών οι άνδρες υπερτερούν αριθμητικά των γυναικών.
Στα 200 κορυφαία Πανεπιστήμια της Υφηλίου μόνο 43 είχαν γυναίκες καθηγήτριες ως Πρυτάνεις ή Προέδρους ενώ στα 130 κορυφαία Πανεπιστήμια των ΗΠΑ οι γυναίκες που κατείχαν θέση Προέδρου ή Πρυτάνεως αποτελούσαν το 22% παρά το γεγονός ότι ως κάτοχοι Διδακτορικών τίτλων σπουδών την τελευταία δεκαετία οι γυναίκες αποτελούν την σαφή πλειοψηφία.
Τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα στα Πανεπιστήμια του Ηνωμένου Βασιλείου όπου ο αριθμός γυναικών σε κορυφαίες θέσεις ήταν επίσης χαμηλός αλλά και στην Ελλάδα μας όπου αυτόν τον μήνα έχουμε Εκλογές που θα αναδείξουν Πρυτανικές Διοικήσεις μόνο 3 από τα 25 Πανεπιστήμια έχουν γυναίκα Πρύτανη.
Στη «γυάλινη οροφή» αναφέρθηκα στο 15ο κεφάλαιο του βιβλίου μου που κυκλοφόρησε στα Αγγλικά στο διαδίκτυο και κατεβαίνει ΔΩΡΕΑΝ σε μορφή PDF από τον παρακάτω σύνδεσμο:
Άραγε θα υπάρξει ποτέ μια μεγάλη ομάδα δυναμικών γυναικών επιστημόνων, στελεχών, καλλιτεχνών οι οποίες, παραφράζοντας το κλασικό κάλεσμα των Marx & Engels, θα καλέσει τις γυναίκες-στελέχη να «ΕΝΩΘΟΥΝ» καθώς δεν έχουν τίποτα να χάσουν, αλλά πολλά να κερδίσουν από τη συντριβή της «γυάλινης οροφής» που τις παγιδεύει στα μεσαία και ανώτερα κλιμάκια απαγορεύοντας την άνοδό τους στην κορυφή…
Θα έρθει ποτέ η ημέρα που θα σπάσει η «γυάλινη οροφή;»
