τους μάρτυρες της ματωμένης γης
και νιώθω δέος, ντρέπομαι πολύ…
Έρχεται μπρος στα μάτια μου η φλόγα των ματιών τους ,
το αετίσιο βλέμμα,
το ζεστό χαμόγελο που αστραποβολούσε
ανείπωτη ωριμότητα και σιγουριά για τη νίκη .
Μπήκαν με βία ,καταπάτησαν τη γη τους.
Τους έκλεψαν το δικαίωμα στη ζωή.
Αχόρταγοι κι αιμοδιψείς φονιάδες,
εκμαυλιστές, κτήνη δίποδα,
μίσος και δηλητήριο ποτίζουν τις ψυχές
για να χορτάσουνε το άδικο, να σπείρουν το σκοτάδι,
να πνίξουν την παράνοια και τη γύμνια τους στο αίμα.
Ο θάνατος παραμονεύει στις αυλές, στα φτωχικά τους σπίτια,
μα τα παιδιά της Παλαιστίνης αγέρωχα τον περιγελούν.
Ήρωες από κούνια… δεν γεννήθηκαν για να σύρουν το κουφάρι τους
σε μια χαμοζωή ,αλλά για να έχουν την τιμή να γίνουν μάρτυρες
για την πατρίδα, την ελευθερία και το δίκιο.
Καθένα τους μια ευχή, μια ελπίδα ζωντανή για τη νίκη.
Την αστραπή έχουνε μαξιλάρι κι ο κόρφος τους ογρός από βροχή,
αγάπη, χαρά, νόστο… Πατρίδα ελεύθερη ποθούν,
πίσω να πάρουν τη χαμένη ζωή και τη γη τους.
Πώς πρόλαβαν ως τα έντεκά τους χρόνια να ζήσουν τόσες πολλές ζωές;
Γνώριζαν πως γεννήθηκαν για να αλλάξουν τον κόσμο.
Δεν εξηγείται διαφορετικά το χαμόγελο κάτω απ’ το σβησμένο βλέμμα.
Σε μια λωρίδα-φυλακή πόση φρίκη χωράει και πόσο μεγαλείο;
Κι οι άλλοι οι λαοί, πώς στέκουν απαθείς;
Νομίζουν πως θα γλιτώσουνε αυτοί ως «εκλεκτοί» κι «ωραίοι»;
Δεν οσμίστηκαν ακόμα τη δική τους Γάζα;
Κάτι ξέχασαν θαρρώ. Η ελευθερία, η πατρίδα, δεν χαρίζεται,
μα κατακτιέται κι αρμόζει σε ελεύθερους κι ανδρείους .
Τα αγγελούδια της Παλαιστίνης με καλούν στο δικό μου χρέος,
για το δικό μου καταφύγιο, το ζωοδότη ήλιο, τη γη των πατέρων…
Δεν αντέχω ως Έλληνας άλλο να ντρέπομαι γι’ αυτό.
Με καλούν να κατακτήσω τη δική μου πατρίδα,
για να ‘χουν όλα του κόσμου τα παιδιά δικαίωμα στο φως.
ΕΛΛΗ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ
