Πάγωσαν τα χαμόγελα των Ελλήνων κυβερνητικών όταν οι θριαμβευτικές εξαγγελίες τους για την επίτευξη αυτού του περιβόητου πρωτογενούς πλεονάσματος, έγιναν δεκτές από την τρόικα με ανείπωτης έκτασης ψυχρότητα. Αμήχανοι οι δικοί μας αρμόδιοι, γιατί ανέμεναν συγχαρητήρια και
εύφημη μνεία για το επίτευγμά τους, προσπαθούν να αντιληφθούν τι, ακριβώς, συμβαίνει.
Παρότι έχω ήδη ασχοληθεί με το θλιβερό αυτό θέμα του πρωτογενούς πλεονάσματος, νομίζω ότι χρειάζεται να επανέλθω και να επιχειρήσω να αποκρυπτογραφήσω τι μπορεί να σημαίνουν οι πρόσφατες σχετικές εξελίξεις, αφενός μεν από την πλευρά των δανειστών και αφετέρου από την πλευρά ημών των ιθαγενών.
Η τρόικα, πράγματι, είναι δυσαρεστημένη, επειδή περίμενε περισσότερα και επειδή, τώρα, ανησυχεί ότι ενδέχεται να μην τα εξασφαλίσει.Το αναιμικό, αλλά ωστόσο αιμοσταγές πρωτογενές πλεόνασμα, των 812Ε εκατομμυρίων, του οποίου η υλοποίησή κρίθηκε τόσο σημαντική, ώστε στο βωμό της καμιά θυσία να μην φαινόταν αρκετή, ξαφνικά δεν έχει αποδέκτη.
Το κυρίαρχο, όμως πρόβλημα είναι η αδυναμία του να εξασφαλίσει τα ανταλλάγματα, που ονειρεύτηκαν οι πρωτεργάτες του.Η τρόικα αποστρέφει το πρόσωπό της από αυτό το δήθεν επίτευγμα, που ουσιαστικά είναι χωρίς περιεχόμενο για τους δανειστές, και απαιτεί άμεσα αποτελέσματα στους τομείς, που καθυστερούν και που αναφέρονται στην επιτάχυνση του γενικού ξεπουλήματος της Ελλάδας.
Και, έτσι, γίνεται γι ακόμη μια φορά ξεκάθαρο πως οι μνημονιακές υποχρεώσεις έχουν στόχο την εξυπηρέτηση των δανειστών και όχι του ελληνικού λαού.Παρότι, εξακολουθούν οι δικοί μας αρμόδιοι να εμφανίζουν την προϊούσα εξαθλίωση του ελληνικού λαού, ως δήθεν αύξηση της ανταγωνιστικότητας, ως δήθεν βελτίωση κάποιων δεικτών, ως δήθεν σταθεροποίηση της οικονομίας, η αδυσώπητη πραγματικότητα τους διαψεύδει οικτρά.
Αντιθέτως, οι δανειστές έχουν αποκτήσει όλα περίπου όσα επιδίωξαν από την αρχή:
-Πρώτον, τα σύνθετα μνημονιακά μέτρα, που απρόσκοπτα και αλύπητα εφαρμόστηκαν επί τέσσερα χρόνια, οδήγησαν το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού σε πτώχευση, σε ανεργία, σε αβεβαιότητα για το μέλλον του και σε απόγνωση.
Ο μέσος Έλληνας δεν είναι πια σε θέση να αντιμετωπίσει το άγριο φορολογικό κύμα που έρχεται κατεπάνω του, δεν έχει τα μέσα να θερμανθεί το χειμώνα, είναι ήδη άνεργος ή φοβάται ότι θα γίνει, το εισόδημά του έχει υποστεί αφαίμαξη, δεν γνωρίζει αν και πότε θα βγει σε πλειστηριασμό το σπίτι του, και ούτε πότε οι δανειστές θα υφαρπάξουν την αποταμίευσή του.
Προστίθενται, συνεχώς, στον εθνικό κατατρεγμό, σπουπιδοφάγοι και επιζώντες χάρη στα συσσίτια της εκκλησίας, ενώ ολοένα περισσότερα παιδιά δεν διατρέφονται κανονικά. Ηλικιωμένοι και ασθενείς, σε ολοένα αυξανόμενο αριθμό, αποκλείονται από την δωρεάν ιατρική περίθαλψη και αδυνατούν να πληρώσουν τα φάρμακά τους, επιταχύνοντας έτσι το θάνατό τους.
Το έδαφος είναι ώριμο για την αποικιοποίησή του Έθνους, την απορρόφησή του από μια παγκόσμια διακυβέρνηση, την οπωσδήποτε δουλοποίησή του.Οι περί του αντιθέτου υποσχέσεις αποτελούν φαιδρότητες και φρούδες ελπίδες στον άρρωστο ώσπου να βγει η ψυχή του.
-Δεύτερον, η τρόικα στην Ελλάδα έχει σχεδόν φέρει σε πέρας ένα όντως δυσχερέστατο έργο.Υλοποίησε, δηλαδή, τα πιο προωθημένα σχέδια των φανατικών νεοφιλελεύθερων, μετατρέποντας την Ελλάδα σε πειραματόζωο, αλλά και ταυτόχρονα σε προπομπό της επέκτασής τους και σε άλλες υποψήφιες και τραγικές οικονομίες.
Πράγματι, κανείς δεν περίμενε πριν από τέσσερα μόλις χρόνια, ότι θα ήταν τόσο εύκολη, τόσο χωρίς αντιδράσεις, τόσο αναίμακτη η επιστροφή μιας μικρής ευρωπαϊκής οικονομίας του 21ου αιώνα πίσω στον μακρινό Μεσαίωνα. Και, όμως, έγινε!
Δεν απέμεινε τίποτε, πια, στην Ελλάδα, που να θυμίζει τα κοινωνικά επιτεύγματα, αν και χρειάστηκαν αγώνες δεκαετιών, για να επικρατήσουν. Απολύτως, τίποτε, καθώς εξανεμίζονται με συνοπτικές διαδικασίες και τα τελευταία υπολείμματα του κοινωνικού κράτους.
Η ελληνική αγορά εργασίας ξεχαρβαλώθηκε συθέμελα και μετατράπηκε σε χώρο συνεύρεσης δούλων, που είναι έτοιμοι να εργαστούν με οποιαδήποτε αμοιβή τους προσφέρεται, παρότι αυτή δεν έχει καμιά σχέση με την παραγωγικότητά τους, με το χρόνο και τις συνθήκες εργασίας τους, με την τυχόν εξειδίκευσή τους και με τις όποιες υποχρεώσεις του εργοδότη και της πολιτείας απέναντί τους.
Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη
