Πολυδιαφημίστηκε η συνάντηση Σαμαρά-Καραμανλή αλλά όχι για το καλό της κυβέρνησης. Αρχικά, διαρροές, έκαναν γνωστό ότι πρωθυπουργός ζήτησε τη βοήθεια Καραμανλή ώστε να βρεθούν οι πολύτιμοι 180 βουλευτές για την εκλογή ΠτΔ. Και αμέσως μετά τη συνάντηση ο βουλευτής της ΝΔ Γ. Βλάχος, φίλος του Καραμανλή, δήλωσε ότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν πρόκειται να κάνει καμία παρέμβαση.
Ο κ Σαμαράς εμφανίστηκε στην αρχή να προσέρχεται ως ικέτης και στο τέλος να αποχωρεί με άδεια χέρια. Την κυβέρνηση άδειασε και ο Σόϊμπλε διευκρινίζοντας ότι σε τίποτε δεν συμφώνησε με τον κ. Χαρδούβελη. Εντός και εκτός της χώρας η κυβέρνηση έχει χάσει και τα τελευταία της πολιτικά και οικονομικά ερείσματα.
Μια μέρα πριν να φύγει από το Υ/Άμυνας ο κ. Αβραμόπουλος έγινε άσκηση ανακατάληψης νησιού από τις Ένοπλες Δυνάμεις. Διαψεύδοντας όσους εφησυχάζουν ότι η Τουρκία του Ερντογάν είναι πολύ απασχολημένη με όσα γίνονται στα σύνορα με τη Συρία τους Κούρδους και τους Τζιχαντιστές ώστε να αποτελεί άμεση απειλή για μας.
Μόνο αν ο αντίπαλος αντιληφθεί ότι καμία επιθετική του ενέργεια δεν θα είναι αναίμακτος περίπατος ίσως ξανασκεφθεί το ζήτημα. Το επίμαχο είναι να αναγνωρίσουμε ότι υπάρχει αντίπαλος και ότι με τα όπλα παραπόδας δεν αντιμετωπίζεται η επιβουλή. Έχουμε συνηθίσει να πιστεύουμε ότι οι επικυρίαρχοι φτιάχνουν σχέδια και αναπότρεπτα τα επιβάλλουν. Ψέμα. Τα επιβάλλουν όταν το υποψήφιο θύμα είναι ανυποψίαστο και κυρίως όταν δεν είναι αποφασισμένο να αντισταθεί με όλες του τις δυνάμεις ότι κι αν κοστίσει. Η Συρία είναι παράδειγμα. Αλλά και υπόδειγμα. Καμία Ρωσία δεν θα μπορούσε να βοηθήσει αν ο Άσαντ τα παρατούσε, όπως ο Γιανούκοβιτς στην Ουκρανία.
Αναφέρω τους δυο προέδρους επειδή χωρίς ηγέτη ο κόσμος δεν μπορεί να κινηθεί, ελπιδοφόρα. Και στο Ντονμπάς (Ντονέσκ και Λουγκάνσκ) ξεπήδησαν ηγέτες που (καθ)οδηγούν τη σύγκρουση με το Κίεβο- τον προσδιορισμό του χαρακτήρα της σύγκρουσης ας τον αφήσουμε καλύτερα στους ίδιους τους Ουκρανούς που μάχονται.
Ο Πούτιν κάλεσε –τον γνωστό σε όλους- πρόεδρο της Κύπρου Αναστασιάδη να επισκεφθεί το ταχύτερο τη Μόσχα. Ο Πούτιν δεν αγνοεί ούτε το παρελθόν ούτε τις θέσεις Αναστασιάδη. Προσφέρεται να βοηθήσει, την ύστατη ώρα. Για να σωθείς πρέπει να το θέλεις. Θα φανεί πολύ σύντομα αν η Κύπρος, εγκαταλελειμμένη και από την Ελλάδα, θέλει να σωθεί. Όσοι νομίζουν ότι η Κύπρος είναι μακριά και η τύχη της δεν μας αφορά κοιμούνται ύπνο βαθύ. Θα ξυπνήσουν έντρομοι. Η Τουρκία απειλεί με πόλεμο για να εξασφαλίσει τα παράνομα «δικαιώματά της» στην κυπριακή ΑΟΖ. Η κάθε ελληνική κυβέρνηση οφείλει ετοιμότητα. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να είναι έτοιμος από τη νύχτα των εκλογών να αντιμετωπίσει την τουρκική επιθετικότητα. Η στιγμή της μετάβασης είναι το επικίνδυνο «νεκρό» σημείο.
Στη συνάντηση Τσίπρα- Στουρνάρα ήταν και ο Λαφαζάνης. Τώρα όλοι γνωρίζουν (έστω στο περίπου) πως και τι σκέπτεται η «άλλη πλευρά», τα περιθώρια που προτείνει στη νέα κυβέρνηση, του ΣΥΡΙΖΑ. Τι αποκαλύπτει και τι κρύβει. Ο Στουρνάρας εκπροσωπεί (και εξαρτάται) πια από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα, τον Ντράγκι και όχι από την ελληνική κυβέρνηση. Τώρα δυο μόνο παρατηρήσεις. Η πρώτη είναι ότι όσα λέγονται για τα «απαραίτητα» μέτρα εξόδου από την κρίση, μέτρα που προβλέπουν τα μαρξιστικά εγχειρίδια, όπως πχ οι εθνικοποιήσεις Τραπεζών κλπ, λαμβάνονται όταν υπάρχει δυνατότητα και συνθήκες εφαρμογής τους. Αναιρούνται όταν οι συνθήκες το επιβάλλουν, πχ η ΝΕΠ. Έτσι κι αλλιώς δεν οδηγούν, από μόνα τους, στο σοσιαλισμό, αν μιλάμε γι’ αυτόν.
Η δεύτερη παρατήρηση είναι ότι ακριβώς επειδή όλα εξαρτώνται από τις συνθήκες, η προετοιμασία είναι εκ των ων ουκ άνευ. Προετοιμασία για απότομες στροφές, θεωρητικά απρόβλεπτων συνθηκών αλλά αντιμετωπίσιμων άμα υπάρχει έτοιμο διαθέσιμο και ικανό προσωπικό. Ο ΣΥΡΙΖΑ ανιχνεύει ήδη με πρωτοβουλία δική του ή της «άλλης πλευράς» την εσωτερική και διεθνή πραγματικότητα. Η πίεση να «τα παρατήσει» εκ των προτέρων είναι ισχυρή και θα αυξηθεί όσο πλησιάζει να γίνει κυβέρνηση. Εξαρτάται από τον ίδιο αν θα υποκύψει ή αν θα αναλάβει το τιτάνιο έργο της εθνικής ανάτασης αφήνοντας στα κρύα του λουτρού όσους έχουν προεξοφλήσει την υποταγή του.
ΠΗΓΗ
