Πρόκειται για τη νυν και τον πρώην ηγέτη του Εθνικού Κόμματος Σκοτίας (SNP), που ηγήθηκε ανεπιτυχώς στην εκστρατεία ανεξαρτησίας από το Ηνωμένο Βασίλειο τον προηγούμενο Σεπτέμβριο. Το ζήτημα όμως θα ξαναπέσει με πάταγο στο τραπέζι μετά τις εκλογές της προσεχούς Πέμπτης, αν, όπως όλα δείχνουν, το άλλοτε περιθωριακό SNP κατακτήσει πάνω από 50 έδρες στη Βουλή των Κοινοτήτων και αναδειχθεί τρίτο κόμμα στη Βρετανία – ελέω και του περίεργου εκλογικού συστήματος.
Με την «εθνικοαπελευθερωτική», «αντισυστημική» και «αντι-λιτότητα» ρητορική του, το SNP έχει καταχωριστεί περίπου στο ίδιο κλαμπ με τον ΣΥΡΙΖΑ, τους Podemos, το ιρλανδικό Σιν Φέιν. Ιδιαίτερα στον κόσμο έχει περάσει τόσο πολύ η «αριστερή» ταυτότητά του, ώστε όλο και περισσότεροι Αγγλοι και Ουαλοί ψηφοφόροι ρωτούν μετ’ επιτάσεως τις τελευταίες ημέρες «πώς μπορώ να ψηφίσω κι εγώ SNP κι ας μην είμαι Σκοτσέζος»…
Η επικοινωνιακή επιτυχία έχει κάνει τεράστια ζημιά στους Εργατικούς, που αποποιούνται, όπως ο διάβολος το λιβάνι, την κυβερνητική συνεργασία. Ο Μίλιμπαντ, μάλιστα, ξεκαθάρισε στο BBC ότι προτιμά να μείνει στην αντιπολίτευση, παρά να κρέμεται σε ένα κόμμα που θέλει να διαλύσει τη Βρετανία. Εθνικιστικές έως ρατσιστικές κορόνες εναντίον του SNP εξαπέλυσε όμως και ο αντιευρωπαίος Νάιτζελ Φάρατζ, του UKIP.
Τι ακριβώς πρεσβεύουν αυτοί οι περίεργοι «αριστεροί Σκοτσέζοι εθνικιστές»; Για τη βρετανική Δεξιά και τους Αμερικανούς είναι… ο διάβολος μετενσαρκωμένος, αφού απειλούν να διαλύσουν το Ηνωμένο Βασίλειο, να απομακρύνουν τις αμερικανικές βάσεις από τη Σκοτία και να ακυρώσουν το πυρηνικό πρόγραμμα Trident, «ξεχαρβαλώνοντας» εν τέλει το ΝΑΤΟ και ολόκληρο το δυτικό σύστημα ασφαλείας.
Ακούστηκαν και τέτοια από συντηρητικούς αναλυτές, όπως ο Πιρς Μόργκαν, ο οποίος χαρακτήρισε τη Στέρτζον ως «την πιο επικίνδυνη γυναίκα στον κόσμο» και δήλωσε απογοητευμένος που η βασίλισσα Ελισάβετ δεν μπορεί να την… αποκεφαλίσει, όπως ο βασιλιάς Εδουάρδος τον Σκοτσέζο επαναστάτη Ουίλιαμ Ουάλας – ο «Braveheart» του Μελ Γκίμπσον.
Οι Εργατικοί, από την άλλη πλευρά, καταγγέλλουν το SNP ως «ψευτο-αριστερό», αφού από τη μία υπόσχεται κοινωνικές παροχές και από την άλλη εξαγγέλλει περίπου ίδιες περικοπές δαπανών με τα άλλα κόμματα. Απομένει να δούμε τι Παρασκευή θα ξημερώσει στο Λονδίνο…
