Ένας λαός δεν ορφανεύει κυρίως από πολιτικούς ηγέτες.
Ορφανεύει όμως από πνευματικούς οδηγούς και μπροστάρηδες.
Ένας πολιτικός για να ονομαστεί ηγέτης, πρέπει να έχει μιά φιλοσοφία ζωής που θα την εφαρμόζει
πρώτα απ’ όλα στην ίδια του τη ζωή.
Πρέπει δηλαδή να είναι ένας στην ουσία πνευματικός άνθρωπος που, οδηγούμενος από ηθικές και ουμανιστικές αξίες, ασχολείται με την πολιτική.
Ένας τέτοιος ηγέτης μπορεί να εμπνεύσει τον λαό, ή να εμπνευστεί από τον λαό και να οδηγήσει μιά χώρα ψηλά.
Τέτοιους άνδρες μετά την απελευθέρωση, η Ελλάδα ευτύχησε να έχει μόνον δύο ή τρείς.
Κανείς απ’ αυτούς δεν βρίσκεται πιά στην ζωή, και βεβαίως σ’ αυτούς δεν συγκαταλέγεται ο μεγάλος Τυχοδιώκτης, ιδρυτής της εγκληματικής πολιτικής οργάνωσης ΠαΣοΚ.
Κυρίως όμως οι λαοί ορφανεύουν από πνευματικούς ηγέτες.
Αυτούς που χωρίς να ασκούν εξουσία, ”εξουσιάζουν” και οδηγούν το θυμικό, την ψυχή του λαού.
Αυτούς που με μία παραίνεσή τους, ένα σχόλιό τους, μία δήλωση, ή ένα έργο τους μπορούν να εκτρέψουν την πορεία των πραγμάτων, κι απ’ την καταστροφή να οδηγήσουν στον θρίαμβο.
Φανταστείτε στην σημερινή μαύρη περίοδο, τί σύμμαχους, τί μπροστάρηδες θα είχε τούτος ο λαός αν υπήρχαν ακόμα ο Ελύτης, ο Σεφέρης, ο Χατζηδάκις, ο Ρίτσος, ο Γκάτσος, αλλά και ο Κουν, ο Μινωτής, ο Χορν, ο Καμπανέλλης, και τόσοι άλλοι.
Πόσο διαφορετικά θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα αν υπήρχαν αυτές οι φωνές.
Πώς θα τολμούσαν οι ηθικοί και πνευματικοί νάνοι, τα καθάρματα της σημερινής πολιτικής σκηνής, να υψώσουν το ανύπαρκτο ανάστημά τους, μπροστά σ’ αυτούς τους γίγαντες;
Δυστυχώς η συγκυρία της ορφάνιας του ελληνικού λαού από πνευματική ηγεσία, σε συνδυασμό με την επικράτηση των πολιτικών εμεσμάτων μπορεί να οδηγήσει την χώρα σε ολέθρια αποτελέσματα.
Είμαστε μόνοι μας, έρμαια των καιρών και της τύχης.
Και πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε μόνοι μας..
Υ.Γ. ο ένας και μοναδικός από τους πνευματικούς ηγέτες που παραμένει εν ζωή, παρ’ όλο που προσπαθεί όσο μπορεί να εμπνεύσει τον λαό, έχει σαν μεγάλο αντίπαλο το βιολογικό ρολόϊ του Χρόνου..
