Ούτε ένας από τους επίσημους που έσπευσαν προχθές στη Χαλκίδα για τον εορτασμό του Αγίου Γεωργίου δεν βρήκε μισή λέξη να πει για να “παραπέμψει” στο τραγικό γεγονός της αυτοκτονίας του υπολοχαγού. Ούτε μισή λέξη κι ας βρέθηκαν όλοι στην πόλη όπου έγινε η τραγωδία. Κανείς δεν
σκέφθηκε βέβαια να περάσει έστω -ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΡΑΤΟΥ ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ- και να πει μια κουβέντα στη χήρα του υπολαχαγού. Να ενδιαφερθεί μήπως υπάρχει κάποια επείγουσα ανάγκη. Που υπήρξε αλλά η οικογένειά του το αντιμετώπισε με μεγάλη αξιοπρέπεια.
Το γεγονός της αυτοκτονίας έγινε πολύ μεγάλη προσπάθεια να υποβαθμιστεί. Μπορεί να μην έγινε πρώτο θέμα σε τηλεοπτικά κανάλια -μόνο ο Alpha ασχολήθηκε- αλλά αυτό δεν πρέπει να δημιουργεί ψευδαισθήσεις στο σύστημα εξουσίας των Ενόπλων Δυνάμεων. Το γεγονός έχει συγκλονίσει τα στελέχη ,όπως τους έχει προβληματίσει και η ψυχρότητα με την οποία αντιμετωπίστηκε από την ηγεσία.
Όμως δεν χρειαζόταν ο τραγικός θάνατος του υπολοχαγού για να επιβεβαιώσει την αδιαφορία με την οποία αντιμετωπίζονται τα όλο και περισσότερο πιεσμένα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων. Τα οποία κάποιοι με που έχουν εδώ και χρόνια λύσει τα προβλήματά τους – και κάποιοι απόστρατοι μεταξύ αυτών- αντιμετωπίζουν με την αφ΄υψηλού αντίληψη που λέει ότι “ο στρατιωτικός οφείλει να αντέχει και να ανέχεται τα πάντα”. Στο πεδίο της μάχης ασφαλώς.
Και είναι εύκολο από την ασφάλεια της μονοκατοικίας σου στα πολύ ψηλά βόρεια προάστια να …καλείς σε “κινητοποιήσεις” …μέσω facebook και σε …αντίσταση κατά όσων τολμούν να ασκήσουν κριτική. Είναι δύσκολο να καταλάβεις πόσο άσχημα περνάνε άνθρωποι που είχαν σχεδιάσει τη ζωή τους αποκλειστικά με τον μισθό που η πατρίδα την οποία επέλεξαν να υπηρετήσουν από τα 18 τους χρόνια τώρα τους τον κάνει “φιλοδώρημα”.
