Ιάκωβος Ιωάννου
Έπεισε την πλειοψηφία των Ελλήνων πως είναι αδύνατη η παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη χωρίς μνημόνια, ότι δεν είναι τόσο άσχημο το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος, καθώς επίσης πως η σκλαβιά του χρέους είναι υποφερτή.
«Η Ελλάδα έχει πλέον το ηθικό έρεισμα να απαιτήσει τη διαγραφή μέρους του χρέους της, εναλλακτικά το πάγωμα του στο διηνεκές, αφού έχει υποβληθεί σε μία αιματηρή εγχείρηση που διήρκεσε επτά ολόκληρα χρόνια, χωρίς να διαμαρτυρηθεί κανένας – επειδή οι Έλληνες γνώριζαν τις δικές τους ευθύνες.
Η εγχείρηση όμως απέτυχε με ευθύνη των χειρουργών, ο ασθενής βρίσκεται σε κώμα, ενώ όλοι αναγνωρίζουν το δικαίωμα της Ελλάδας στη διαγραφή του χρέους – γεγονός που σημαίνει πως είναι υποχρεωμένοι οι δανειστές της να το καταλάβουν, καθώς επίσης η κυβέρνηση της να πάψει επιτέλους να εκβιάζεται, σκύβοντας διαρκώς το κεφάλι, εκλιπαρώντας και ζητιανεύοντας.
Δυστυχώς όμως ο πρωθυπουργός προσέφερε μία πραγματικά ανεκτίμητη υπηρεσία στην παγκόσμια ελίτ, καθώς επίσης στη Γερμανία: έπεισε την πλειοψηφία των Ελλήνων πως είναι αδύνατη η παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη χωρίς μνημόνια, ότι δεν είναι τόσο άσχημο το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, καθώς επίσης πως η σκλαβιά του χρέους είναι υποφερτή.
Σωστά λοιπόν η καγκελάριος είχε δηλώσει ευχαριστημένη τον Αύγουστο του 2015 ότι, «οι εκλογές στην Ελλάδα δεν είναι μέρος του προβλήματος, αλλά της λύσης του» – αν και ελάχιστοι κατάλαβαν τότε τι ακριβώς εννοούσε ή ποιός ήταν ο στόχος που έκλεισαν οι τράπεζες, επιβάλλοντας αμέσως μετά ελέγχους στη διακίνηση των κεφαλαίων» (ΒΒ).
Άποψη
Οι περισσότεροι Έλληνες δεν έχουν καμία απολύτως αντίρρηση να πληρώνουν τους φόρους που πραγματικά τους αναλογούν στο κράτος τους, ακόμη και αν δεν είναι ανταποδοτικοί – παρά το ότι δηλαδή δεν εισπράττουν αντίστοιχες υπηρεσίες, όπως συμβαίνει σε πολλά άλλα κράτη.
Εν τούτοις, είναι άδικο να αναπληρώνουν τους φόρους που δεν αποδίδουν οι μεγάλοι πολυεθνικοί όμιλοι (άρθρο), χρησιμοποιώντας τους φορολογικούς παραδείσους που τους παρέχει η πολιτική ελίτ, ευρισκόμενη στην έμμισθη υπηρεσία τους – κάτι που δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε ολόκληρο τον πλανήτη.
Είναι επίσης άδικο να πληρώνουν γενικά οι Πολίτες για τις διασώσεις των τραπεζών, οι οποίες έχουν πλέον συνηθίσει να ιδιωτικοποιούν τα τεράστια κέρδη τους σε περιόδους ανάπτυξης, κοινωνικοποιώντας τις ανάλογα μεγάλες ζημίες τους σε εποχές ύφεσης – μία διαδικασία που έχει αποκτήσει διαστάσεις επιδημίας, μετά το ξέσπασμα της κρίσης του 2008.
Μία επόμενη αδικία, η οποία αφορά κυρίως την Ελλάδα, είναι η πληρωμή φόρων για ένα χρέος που είναι αδύνατον ποτέ να εξυπηρετηθεί – επειδή η χώρα μας καταδικάστηκε σε μία πολιτική λιτότητας μέσω των μνημονίων, η οποία έχει καταστρέψει ολοσχερώς την οικονομία μας, εκτοξεύοντας στα ύψη την ανεργία, οδηγώντας χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις στη χρεοκοπία, μειώνοντας γεωμετρικά το ΑΕΠ κοκ.
Ακόμη όμως και τότε, είμαστε σίγουροι πως οι Έλληνες δεν θα ήθελαν να αποφύγουν τις ευθύνες τους, αρκεί να είχαν τη δυνατότητα. Με απλά λόγια, εάν οι μισθοί, οι συντάξεις, τα εισοδήματα, καθώς επίσης τα περιουσιακά τους στοιχεία δεν είχαν καταρρεύσει σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην είναι δυνατόν να πληρωθούν οι συνεχώς αυξανόμενοι φόροι, όσο και αν το επιθυμούν.
Σε κάθε περίπτωση πάντως, είναι αδιανόητο να απαιτεί μία κυβέρνηση την επιβολή, καθώς επίσης την είσπραξη φόρων από ανέργους, από ζημιογόνες ή χρεοκοπημένες επιχειρήσεις, από Πολίτες με μισθούς, με εισοδήματα ή με συντάξεις που δύσκολα τους εξασφαλίζουν την επιβίωση, από ανθρώπους που αδυνατούν να πουλήσουν τα περιουσιακά τους στοιχεία ακόμη και σε εξευτελιστικές τιμές, για να ανταποκριθούν με τις υποχρεώσεις τους κοκ.
Στα πλαίσια αυτά, το να βαφτίζει η κυβέρνηση αυθαίρετα τους Έλληνες φοροφυγάδες ή κακοπληρωτές, επιβάλλοντας εξοντωτικές ποινές, τρομοκρατώντας ή οδηγώντας τους στις φυλακές, δεν οδηγεί πουθενά την Ελλάδα – αντίθετα, την εξευτελίζει διεθνώς, μειώνοντας ως εκ τούτου δραματικά τις πιθανότητες να βρεθεί τελικά μία βιώσιμη λύση στα προβλήματα της.
Όσον αφορά τώρα την ίδια την κυβέρνηση, κανένας Πολίτης που δεν είναι «κομματικά αλλοτριωμένος» δεν έχει στόχο του την ανατροπή της, όσο δεν βλέπει κάποια καλύτερη στον ορίζοντα – παρά το ότι έχει τεκμηριωθεί η ανικανότητα, καθώς επίσης η ανεπάρκεια πολλών στελεχών της, ενώ δεν έχει σεβαστεί καθόλου όλα όσα η ίδια πρέσβευε, ως πολιτική παράταξη.
Είναι όμως αδύνατον να αποδέχονται οι Έλληνες τους ισχυρισμούς της, σύμφωνα με τους οποίους παρέλαβε μία χρεοκοπημένη χώρα, χωρίς καμία προοπτική – αφού κανένας δεν την υποχρέωσε να διεκδικήσει την εξουσία, όταν το έκανε επιδείνωσε την οικονομία της χώρας μας, ενώ εάν κρίνει πως δεν είναι σε θέση να ανταπεξέλθει, τότε οφείλει άμεσα να αποχωρήσει, να παραιτηθεί.
Προφανώς η κυβέρνηση δεν πρέπει να θεωρεί τους Έλληνες ανόητους, ισχυριζόμενη ότι ψήφισε μέτρα που η ίδια δεν εγκρίνει, επειδή δήθεν εκβιάσθηκε – αφού είχε στη διάθεση της ανέκαθεν τη λύση της παραίτησης, ενώ δεν ρώτησε κανέναν πριν ακόμη υπογράψει τη θανατική καταδίκη της χώρας της (των Πολιτών της ουσιαστικά, αφού η Ελλάδα θα πάει πολύ καλά για τους νέους ιδιοκτήτες της).
Άλλωστε οι Έλληνες δεν είναι μικρά παιδιά, ώστε να μην κατανοούν πως οι συνεχείς κυβιστήσεις της οφείλονται αποκλειστικά και μόνο στην επιθυμία της να παραμείνει στην εξουσία – ακόμη και αν κάτι τέτοιο προϋποθέτει την «πώληση της ψυχής της στο διάβολο», όπως τεκμηριώνεται από όλες τις ενέργειες της, μετά το θλιβερό συμβιβασμό της 13ης Ιουλίου.
Περαιτέρω, οι Έλληνες είναι υποχρεωμένοι να αντιδρούν ενεργητικά και να την πιέζουν, με κάθε δυνατό τρόπο – ειρηνικά φυσικά, χωρίς όμως να επιλέγουν να σιωπούν όπως τα πρόβατα, οδηγούμενοι στο ικρίωμα από αυτόν που δυστυχώς επέλεξαν να τους κυβερνήσει. Ειδικά οι νέοι, οι οποίοι με τον τρόπο αυτό δεν θα ήταν συνεπείς μόνο σε σχέση με τον εαυτό τους αλλά, κυρίως, απέναντι στην πατρίδα τους – αφού καμία χώρα δεν έχει μέλλον, όταν εξορίζει τη νεολαία της ή όταν οι νέοι της την εγκαταλείπουν, όπως συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα.
Ως εκ τούτου, οι αφορισμοί του τύπου «η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της» είναι εντελώς απαράδεκτοι – εκτός εάν αυτά τα παιδιά είναι ανίκανα να αντιδράσουν και να αμυνθούν, οπότε εύλογα οδηγούνται στον Καιάδα. Εάν δεν είναι τώρα σε θέση να καταλάβουν ότι, στη χώρα τους συντελείται μία βιβλική φυλετική εκκαθάριση, πως σε λίγα χρόνια θα έχουν αντικατασταθεί οι Έλληνες από άλλους λαούς, τότε τίποτα δεν μας σώζει – σε καμία περίπτωση πάντως η νεκρική σιωπή που διαπιστώνεται δυστυχώς στους νέους μας (άρθρο).
Ολοκληρώνοντας, τόσο οι Έλληνες, όσο και η κυβέρνηση, πρέπει να συνειδητοποιήσουν πως η ονομαστική διαγραφή του χρέους είναι κάτι που δικαιούμαστε – τουλάχιστον ως αποζημίωση για την καταστροφική πολιτική των μνημονίων που μας επιβλήθηκε. Εναλλακτικά, η πληρωμή του κατοχικού δανείου και των πολεμικών επανορθώσεων που μας οφείλει η Γερμανία – απαιτήσεις που δεν είναι προφανώς μη ρεαλιστικές και μη επιτεύξιμες (άρθρο).
Σε κάθε περίπτωση πάντως ο πρωθυπουργός οφείλει να καταλάβει ότι, οι Έλληνες δεν θέλουν να μεταφέρουν τα χρέη τους στις επόμενες γενιές, επιμηκύνοντας το χρόνο αποπληρωμής τους, ούτε να τους κληροδοτήσουν μία ξεπουλημένη χώρα – ακόμη και αν θα πρέπει να υποστούν ακόμη μεγαλύτερα δεινά, από αυτά με τα οποία τους επιβάρυναν οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις τους. Μπορεί βέβαια να μη φαίνεται κάτι τέτοιο σήμερα, αλλά σύντομα θα διαπιστωθεί – όταν επιτέλους συνειδητοποιήσουν οι Πολίτες ποιό θα είναι το μέλλον τους.
