Του Δημήτρη Γ. Απόκη*
«Έχουμε το δικό μας όνειρο και το δικό μας καθήκον. Είμαστε με την Ευρώπη, αλλά όχι μέρος της. Ενδιαφερόμαστε και σχετιζόμαστε αλλά δεν απορροφούμαστε. Εάν η Βρετανία πρέπει να διαλέξει μεταξύ της Ευρώπης και της ανοικτής θάλασσας, πρέπει πάντα να διαλέγει την ανοικτή θάλασσα.»
Το παραπάνω απόσπασμα από ομιλία του αείμνηστου Ουίνστον Τσόρτσιλ, στο Βρετανικό Κοινοβούλιο στις 11 Μάϊου του 1953, όπως πολλά άλλα που είχε πει, παραμένει επίκαιρο ακόμα και σήμερα. Όπως έχει ιστορικά κατοχυρωθεί ήταν ένας ηγέτης ο οποίος γνώριζε καλύτερα από τον καθένα το DNA των ευρωπαϊκών ελίτ και το γεγονός ότι ποτέ δεν θα μπορούσαν να οδηγήσουν την Ευρώπη σε μια ένωση η οποία θα μπορούσε να αφομοιώσει τις διαφορετικές ιστορικές καταβολές, τις πολιτισμικές διαφορές, και τα συμφέροντα των εθνών – κρατών που την απαρτίζουν.
Τα χθεσινά γεγονότα και η αντίδραση της Ισπανικής κυβέρνησης στο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Καταλονίας μπορεί να μην βρίσκουν απόλυτη ταύτιση σε αυτό το απόσπασμα, αλλά εάν διαβάσει κανείς ανάμεσα στις γραμμές μπορεί να διαπιστώσει την καταστροφική πορεία που ακολουθεί η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση και οι επιεικώς ανεπαρκείς πολιτικές ηγεσίες των ισχυρών χωρών της Ευρώπης, των οποίων τα συμφέροντα οι χρυσοκάνθαροι της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών, πλήρως αποκομμένοι από την καθημερινότητα των λαών της Ευρώπης, και αγνοώντας πλήρως την ιστορία τους, προσπαθούν να υπηρετήσουν.
Καλό είναι να επισημανθεί ότι ο Ισπανός Πρωθυπουργός Μαριάνο Ραχόϊ, κυβέρνησης μειοψηφίας, αποτελούσε ομοτράπεζο των μεγάλων χωρών της ΕΕ, σε όλες τις συναντήσεις για το μέλλον της Ευρώπης. Ας μην ξεχνάμε τη συνάντηση Μέρκελ, Ολάντ, Ρέντσι και Ραχόϊ, λίγο πριν το Σοσιαλιστικό Κόμμα του Ολάντ εξαϋλωθεί στις γαλλικές εκλογές, όπου στην ουσία αποφασίστηκε η Ευρώπη των Πατρικίων και των Πληβείων.
Τα χθεσινά τραγικά γεγονότα στην Καταλονία ξεπερνούν κατά πολύ το ερώτημα το εάν είναι σωστή μια ανεξαρτητοποίηση των Καταλανών από την Ισπανία. Και για να αποφευχθούν οι παρερμηνείες των έτοιμων να προσάψουν φθηνό λαϊκισμό και αντιευρωπαϊσμό στο ρεαλισμό, απλά να επισημάνω ότι οι Βάσκοι δεν είναι καθόλου χαζοί που για χρόνια επιδιώκουν αυτονομία και όχι απόσχιση.
Δυστυχώς όμως η ουσία του θέματος χάθηκε μέσα στην καταστροφική πολιτική του υπερβολικά λίγου, όπως αποδεικνύεται, Ισπανού Πρωθυπουργού, και αυτών στις Βρυξέλλες, το Βερολίνο και το Παρίσι, που τον πατρονάρουν.
Σαφώς ο νόμος και η λογική είναι κατά της ανεξαρτησίας της Καταλονίας. Παρόλα αυτά, ο νόμος και η λογική δεν μπορεί να επικρατήσει κατάσχοντας κάλπες και ψηφοδέλτια. Με εισβολή και σφράγισμα εκλογικών κέντρων. Με χρήση γκλοπ και σφαιρών από καουτσούκ από τις αστυνομικές δυνάμεις και την εθνοφρουρά. Και πολύ περισσότερο ανοίγοντας τα κεφάλια και κακοποιώντας ηλικιωμένους και οικογενειάρχες που πήγαν να ψηφίσουν, πολλοί από αυτούς κατά της απόσχισης.
Ακόμα πιο πολύ η πολιτική της βίαιης καταστολής δεν συνάδει με τη δήθεν ενωμένη και δημοκρατική ΕΕ, για τη χρησιμότητα της οποίας μας βομβαρδίζουν σε καθημερινή βάση οι χρυσοπληρωμένες και ανεπαρκείς Βρυξέλλες και οι «ηγέτες» των ισχυρών χωρών της Ευρώπης που δέχονται τη μια μετά την άλλη σφαλιάρες όπου στήνεται κάλπη.
Ο Ραχόϊ και η Ισπανική Κυβέρνηση είναι υπερασπιστές του νόμου, της τάξης και της δημοκρατίας, όταν σπάνε κεφάλια ειρηνικών ανθρώπων που προσπαθούν να ψηφίσουν. Ενώ την ίδια στιγμή οι πολίτες της Μεγάλης Βρετανίας λοιδορούνται και απειλούνται που τόλμησαν να ψηφίσουν για έξοδο από το λίκνο της δημοκρατίας, τη σημερινή φάρσα που ακούει στο όνομα Ενωμένη Ευρώπη. Όταν η Πρώτη Υπουργός της Σκωτίας, Νίκολα Στούρτζεν, απειλούσε, μετά το αποτέλεσμα υπέρ του Brexit, με ανεξαρτητοποίηση της Σκωτίας, γίνονταν δεκτή από τις μαριονέτες των Βρυξελλών και λάμβανε κάλυψη ήρωα (να σημειωθεί ότι ακόμη και αυτή τα έριξε άγρια χθες στο Ραχόϊ).
Ο Ορμπάν στην Ουγγαρία (αν και σίγουρα δεν αποτελεί λουλούδι της δημοκρατίας) στολίζονταν και απειλούνταν από τις Βρυξέλλες και τα αφεντικά τους σε σημαντικές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ως φασίστας και ρατσιστής γιατί τόλμησε να υπερασπιστεί, έστω και στραβά, τα σύνορα της χώρας του, αλλά και να βάλει χέρι στο χρηματοδοτούμενο από το Τζόρτζ Σόρος, πανεπιστήμιο στη χώρα του. Η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της Πολωνίας, απειλείται και εκβιάζεται επειδή τόλμησε να προτείνει νομοσχέδια που δεν είναι της αρεσκείας των Βρυξελλών και αγνοήθηκε πλήρως όταν αντέδρασε στην επανεκλογή του Πολωνού (υπαλλήλου) Ντόναλντ Τούσκ στην Προεδρία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό. Για να μην αναφερθούμε στην Ελλάδα γιατί θα λιώσουν και οι πέτρες από την υποκρισία και την ανικανότητα των Βρυξελλών και των ηγεσιών σε σημαντικές πρωτεύουσες που δίνουν τις εντολές στους υπαλλήλους τους στην έδρα της ΕΕ.
Αυτή είναι λοιπόν η Ενωμένη Ευρώπη που η φαιδρή γραφειοκρατία των Βρυξελλών και τα πραγματικά αφεντικά της, ζητούν από τους λαούς της Ευρώπης να πιστέψουν και να στηρίξουν κόντρα στο λαϊκισμό, το ρατσισμό και τις ακραίες πολιτικές απόψεις; Εάν η απάντηση είναι ΝΑΙ, τότε θα τρίζουν τα κόκκαλα αυτών που οραματίστηκαν και δημιούργησαν το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης. Οι σημερινοί εκπρόσωποι και ηγέτες της ΕΕ το έχουν εξευτελίσει, το έχουν τσαλακώσει και το οδηγούν στα βράχια. Αυτοί και όχι οι λαοί που ψηφίζουν ευθύνονται για την ανάδειξη και είσοδο σε κοινοβούλια φθηνών δημαγωγών και ρατσιστών.
Και φτάνει πια με τα ανιστόρητα, εγχώρια και της αλλοδαπής, έμμισθα τρολ της δήθεν Ενωμένης Ευρώπης και της στρεβλής παγκοσμιοποίησης, που τρέχουν να προσάψουν λαϊκισμό, ρατσισμό και την ταμπέλα του ακροδεξιού σε όποιον συνεχίζει να σκέφτεται ρεαλιστικά και να πονάει πραγματικά για το μέλλον της Ευρώπης.
Όπως λέει ο απλός, αλλά καθόλα σοφός λαός, όποιος σπέρνει ανέμους, θερίζει θύελλες. Όσο Βρυξέλλες και τα αφεντικά τους βρέχει καρέκλες και νομίζουν ότι ψιχαλίζει, τόσο θα συνεχίζουν την αυτοκαταστροφική για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα πορεία τους.
Ο Δημήτρης Γ. Απόκης είναι Διεθνολόγος, Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University, και Δημοσιογράφος.
mignatiou.com
