Αν θέλετε να ξεράσετε δεν έχετε παρά να σκεφτείτε, χωρίς ιατρική συνταγή αφού ανήκουν στα μη συνταγογραφούμενα φάρμακα του Euro Super Market “Hellenic Parliament”, ένα από τα εμετικά γενόσημα της δήθεν Αριστεράς: Τσίπρας, Δραγασάκης, Τσακαλώτος, Κατρούγκαλος, Χουλιαράκης, Κοτζιάς, Σταθάκης, κλπ, κλπ, κλπ.
Για τις δύσκολες ώρες κρατάτε, πάντα, μαζί σας ένα εμεσματοδοχείο με πατέντα “Καμμένος” της παραφαρμακευτικής οικοτεχνίας “ΑΝΕΛ”.
Από τα ιερά βιβλία Ταλμούδ μαθαίνουμε για τρεις απεχθείς συνδυασμούς: φτωχός και υπερήφανος, γέρος και γυναικάς, πλούσιος και τσιγκούνης. Στην ανίερη ελληνική πολιτική Βίβλο προστέθηκε και ένας τέταρτος: ΣΥΡΙΖΑ και Αριστερά.
Και για να μην αδικήσω το αντίπαλο εβραϊκό δέος, την αραβική παράδοση, που μια παροιμία της λέει «είδε τον κώλο της μάνας του και λιποθύμησε», κάπως έτσι θα αντιδράσει και ο ΣΥΡΙΖΑ όταν δει τον κώλο της κάλπης, που σα μια αναξιοσέβαστη πόρνη τον έφερε στον κόσμο της εξουσίας.
Αηδιασμένος από τη ναυτία της δήθεν Αριστεράς, που είναι ένα κακής ποιότητας παράγωγο της φασιστικότερης Δεξιάς, που έχει γνωρίσει ο τόπος μας, σε τί άλλο θα μπορούσα να βρω καταφύγιο, παρά στη «Ναυτία» (La Nausée) του φιλοσοφικού και πολιτικού δασκάλου μου Jean – Paul Sartre, για να ξαναδοκιμάσω τη νεανική ελευθερία μέσα από τη μοναδική, πλέον, ελευθερία που μας επιφυλάσσει στον τόπο μας η έλλειψη φαντασίας για τους λόγους της ύπαρξής μας, αφού όλους που έχουμε δοκιμάσει έχουν χαθεί, μέσα στη μοναξιά μας, που μοιάζει με την ελευθερία του θανάτου; («Je suis libre: il ne me reste plus aucune raison de vivre, toutes celles que j’ai essayées ont lâché et je ne peux plus en imaginer d’autres. … Seul et libre. Mais cette liberté ressemble un peu à la mort») (Jean – Paul Sartre: La Nausée).
Εκτός, εάν δοκιμάσουμε το μόνο δικαίωμα που μας έμεινε, να μη σκεφτόμαστε, για να βρούμε έναν λόγο της ύπαρξής μας, όταν για μας σκέφτονται πια και αποφασίζουν για την ύπαρξή μας τα ελεεινότερα κατακάθια της ναζιστικής Ευρώπης («J’existe parce que c’est mon droit»… J’ai le droit d’exister, donc j’ai le droit de ne pas penser) («Υπάρχω γιατί αυτό είναι δικαίωμά μου»… Έχω το δικαίωμα να υπάρχω, έτσι έχω το δικαίωμα να μη σκέφτομαι») (Jean – Paul Sartre: La Nausée).
Η πολιτική ναυτία, πλέον, είναι μια πανδημική πάθηση της χώρας μας.
Είναι η σύγχρονη πανούκλα της Ευρώπης.
Επειδή, όμως, φαίνεται ότι δεν μ’ έχουν εγκαταλείψει, ακόμα, κάποια ίχνη της σκέψης μου, ώστε με την εξάντλησή τους να δικαιωθεί η ύπαρξή μου, η λέξη «πανούκλα» μου έφερε στο νου το ομώνυμο έργο «La peste» («Η πανούκλα») του Albert Camus, από το οποίο σας μεταφέρω ως μια τελευταία ρομαντική ανάμνηση το παρακάτω:
«Notre amour sans doute était toujours là, mais, simplement, il était inutilisable, lourd à porter, inerte en nous, stérile comme le crime ou la condamnation. Il n’était plus qu’une patience sans avenir et une attente sans butée» (Η αγάπη μας ήταν αναμφίβολα πάντα εκεί, αλλά, απλά, ήταν άχρηστη, βαριά να
φορεθεί, αδρανής σ’ εμάς, στείρα ως το έγκλημα ή την καταδίκη. Δεν ήταν τίποτε άλλο παρά υπομονή χωρίς μέλλον και αναμονή χωρίς διακοπή).
Υπομονή, λοιπόν, χωρίς μέλλον και αδιάκοπη αναμονή.
Αυτή είναι, σήμερα, η ζωή και η αγάπη μας στη χώρα της πανούκλας, που προσπαθούν, δήθεν, να θεραπεύσουν δια της ομοιοπαθητικής πολιτικής εμετοθεραπείας οι απόγονοι του Josef Mengele*.
* Γερμανός γιατρός του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Άουσβιτς, γνωστός για τα θανατηφόρα πειράματά του σε ανθρώπους.
Έμεινε στην ιστορία ως ο «Άγγελος του θανάτου του Άουσβιτς» (Todesengel von Auschwitz).
Τότε, ο «Άγγελος του θανάτου του Άουσβιτς».
Σήμερα, η Αγγέλα του θανάτου της Ευρώπης.
Απλά, ο εφιάλτης της κόλασης άνοιξε τα φτερά του στην Ευρώπη, βγαίνοντας από τα εισαγωγικά, άλλαξε έδρα και φύλο.
ΥΓ
Εν τω μεταξύ, διαβάζω ότι ο εξολοθρευτής των συνταξιούχων Κατρούγκαλος απειλεί τη Ρωσία στο κακοστημένο ευρωαμερικανικό παίγνιο πολιτικής φαντασίας των τελευταίων ημερών της πολιτικής Πομπηίας του ΣΥΡΙΖΑ.
Όχι δεν αναφέρομαι στον «The Terminator» της αμερικανικής κινηματογραφικήςταινίας επιστημονικής φαντασίας, αλλά σε ένα στοιχειωμένο φάντασμα της σύγχρονης ελληνικής τραγωδίας.
Ευτυχώς, έχει μιλήσει γι’ αυτόν και τους ομοίους του προφητικά ο κριτής του Δήμου φιλόσοφος από τα Άβδηρα και μαθητής του Λεύκιππου, Δημόκριτος:
«… λήθη τῶν ἰδίων κακῶν θρασύτητα γεννᾷ».
Ευτυχώς, τέλος, που ο Δημόκριτος, μιλώντας για το μη ον, το πλήρες και το κενό, διέκρινε το κενό από το τίποτα, για να μπορούμε και εμείς σήμερα να διακρίνουμε την κενή διαθήκη του ΣΥΡΖΑ και τους ουτιδανούς (τιποτένιους) προφήτες της.
ΔΑ
