Προκλητικοί είμαστε όλοι εμείς με την αδιαφορία μας.
Αν αγαπούσαμε ειλικρινά αυτόν τον τόπο θα βγαίναμε σχεδόν 7.000.000 στους δρόμους και στις πλατείες για τα μνημόνια, για τους φόρους, για τις αυτοκτονίες, για την ανεργία, για την Μακεδονία μας, για τους λαθρομετανάστες.
Δεν αγαπάμε αυτή την χώρα…ποτέ δεν την αγαπήσαμε. Ίσως γιατί ποτέ και κανείς δεν μας έδειξε πως να την αγαπήσουμε. …
Τα κόμματα αγαπήσαμε…το συμφέρον μας σε ένα κράτος χρηματοδοτούμενο με δανεικά , στα δύσκολα θυμόμαστε εμφύλιους, παρακαλάμε για στρατιωτικές δικτατορίες, κόκκινους εξτρεμισμούς…Είμαστε ένας κουτοπόνηρος χαζοχαρούμενος λαός όπου τρέμουμε να αντικρύσουμε την πραγματικότητα.
Ένα παράδειγμα.
Αρχές της δεκαετίας του 90 καιγόταν το Πολυτεχνείο και οι γονείς έδιναν τα εύσημα στα παιδιά τους. Ο λόγος; Να πέσουν “επιτέλους” οι “φασιστικές” βάσεις.
Σήμερα που ΟΛΑ είναι χωμένα σε Πανεπιστήμια και σε ΤΕΙ με γελοίους βαθμούς καμία αντίδραση σε τίποτα… Όλα για το συμφέρον…
