Μήνυμά… θα στείλουμε στα πέρατα του κόσμου.
Μακεδονία, Μάννα μας, ορμήνεψε και πές μου.
Πώς, θα σε ομολογήσουμε πατρίδα μας μεγάλη;
Την κυριότητα, ποτέ! Δεν δίνουμε σ’ όποιαν άλλη!
Του Βασιλιά γεννήτρα μας φανέρωσε τον τόπο,
που είδε Φως ο Αλέξανδρος και αντίκρισε το πρώτο.
Άνδρες φορέστε τα άρματα, ζωσθείτε πανοπλία,
είναι καιρός ο Στρατηγός να σηκωθεί απ’ το μνήμα.
Να ηγηθεί στην χώρα αυτή και να μας εμψυχώσει,
απανωτά μνημόνια, χρέη πολλά, μας έχουν παραχώσει!
Ηγήτορά μας, Βασιλιά, βάλε ξανά το στέμμα,
μικρόνοες πολιτικοί, μας φλόμωσαν στο ψέμα
Βγάλε μπροστά, άνδρες ξανά, να αδράξουν τα άλογά τους
μην είναι πια αργά, σκορπίστηκαν στα πέλαγα, έφυγαν τα παιδιά τους!
Την ώρα αυτή πιάσε νοτιά, τρέξε γοργά, μάζεψε τα παιδιά σου
έπειτα γύρνα στον βορρά, πιάσε την σάρισα ξανά, χάραξε τ’ όριά σου.
Σήκω και εσύ, εδώ Λαέ, και βγάλε την φωνή σου,
την γη σου παίρνουνε, καθόλου δεν εννόησες, που είναι η ψυχή σου;
Ότι δεν χάσαμε Έλληνες για ολόκληρους αιώνες
το έδωσαν χωρίς διόλου ντροπή μεγάλοι απατεώνες.
Ελάτε σιμά, εδώ παιδιά, του Γέροντάς μας την λαλιά, να σας υπενθυμίσω
πνευματική κληρονομιά μην τύχει και αθετήσω.
Αυτό είναι κραυγή προφητική, αλήθεια μεγάλη.
Δεν ανήκει σ’ αυτούς τ’ όνομα. Δεν είν’ απ’ αυτά που δίδονται. Μακεδονία δεν είν’ άλλη.—
