H θαλάσσια πτυχή της πυρηνικής δύναμης του Πακιστάν αποτελείται από την κατηγορία Babur των βαλλιστικών πυραύλων. Η τελευταία έκδοση, Babur-2, μοιάζει με τους περισσότερους σύγχρονους βαλλιστικoύς πυραύλους, με σχήμα σφαίρας, σύμπλεγμα τεσσάρων μικροσκοπικών φτερών ουράς και δύο κεντρικά πτερύγια, που κινούνται από έναν turbofan ή turbojet κινητήρα.
Ο βαλλιστικός πύραυλος έχει εμβέλεια 434 μιλίων. Αντί της καθοδήγησης GPS, η οποία θα μπορούσε να απενεργοποιηθεί περιφερειακά από την αμερικανική κυβέρνηση, το Babur-2 χρησιμοποιεί παλαιότερη τεχνολογία πλοήγησης για αντιστοίχιση περιγράμματος εδάφους (TERCOM) και ψηφιακή σκηνή αντιστοίχισης (DSMAC).
Το Babur-2 αναπτύσσεται τόσο σε στεριά όσο και στη θάλασσα πάνω σε πλοία, όπου θα ήταν πιο δύσκολο να εξουδετερωθούν. Μια έκδοση υποβρυχίου, Babur-3 , δοκιμάστηκε τον Ιανουάριο και θα ήταν το πιο επιβιώσιμο όλων των πακιστανικών πυρηνικών συστημάτων παράδοσης.
Συνορεύοντας ανάμεσα σε Ιράν, Κίνα, Ινδία και Αφγανιστάν, το Πακιστάν βρίσκεται σε προβληματική γειτονιά με ποικίλα ζητήματα ασφάλειας. Είναι ένα από τα εννέα γνωστά κράτη που είναι γνωστό ότι διαθέτουν πυρηνικά όπλα, το πυρηνικό οπλοστάσιο και το δόγμα του Πακιστάν εξελίσσονται συνεχώς για να συμβαδίζουν με τις απειλές.
Μια πυρηνική δύναμη για δεκαετίες, το Πακιστάν προσπαθεί τώρα να κατασκευάσει το δικό του πυρηνικό οπλοστάσιό ανθεκτικό και ικανό να καταστρέψει ανταποδοτικά χτυπήματα.
Το πυρηνικό πρόγραμμα του Πακιστάν ανάγεται από δεκαετία του 1950, κατά τις πρώτες ημέρες της αντιπαλότητας του με την Ινδία. Ο πρόεδρος Zulfikar Ali Bhutto είπε περίφημα το 1965: ”
Αν η Ινδία κατασκευάσει τη βόμβα, θα φάμε γρασίδι ή φύλλα, μπορεί και να πεινάσουμε, αλλά θα φτιάξουμε και μεις τη δική μας”. Το πρόγραμμα κατέστη η υψηλότερη προτεραιότητα μετά την ήττα του 1971 στα χέρια της Ινδίας, η οποία προκάλεσε την απόσχιση του Ανατολικού Πακιστάν για να γίνει το Μπαγκλαντές.
Οι ειδικοί πιστεύουν ότι η ταπεινωτική απώλεια της επικράτειας, πολύ περισσότερο από τις αναφορές για το ότι η Ινδία κατασκεύαζε πυρηνικά όπλα, επιτάχυνε το πακιστανικό πυρηνικό πρόγραμμα. Η Ινδία δοκίμασε την πρώτη της βόμβα, με τον κωδικό “Χαμογελώντας τον Βούδα”, το Μάιο του 1974, θέτοντας την υποήπειρο στο δρόμο της πυρηνικής ενέργειας.
Το Πακιστάν ξεκίνησε τη διαδικασία συσσώρευσης του απαραίτητου καυσίμου για πυρηνικά όπλα, εμπλουτισμένου ουρανίου και πλουτωνίου. Η χώρα βοηθήκε ιδιαίτερα από έναν AQ Khan, ένας μεταλλουργός που εργαζόταν στη Δύση, ο οποίος επέστρεψε στην πατρίδα του το 1975 με τάσεις φυγής και τις απαραίτητες επιχειρηματικές επαφές.
Το πρόγραμμα του Πακιστάν υποβοηθήθηκε από τις ευρωπαϊκές χώρες και ένα παράνομο πρόγραμμα απόκτησης εξοπλισμού, το οποίο αποσκοπούσε στο να “ντριμπλάρει” τους κανόνες περί μη διάδοσης πυρηνικών όπλων. Οι ξένες χώρες τελικά αποχώρησαν καθώς ο πραγματικός σκοπός του προγράμματος κατέστη σαφής, αλλά η παράνομη προσπάθεια συνεχίστηκε.
Πότε ακριβώς ολοκλήρωσε το πακιστάν την πρώτη του πυρηνική συσκευή είναι αβέβαιο. Ο πρώην πρόεδρος Benazir Bhutto, η κόρη του Zulfikar Bhutto, ισχυρίστηκε ότι ο πατέρας της είπε ότι η πρώτη συσκευή ήταν έτοιμη μέχρι το 1977. Ένα μέλος της Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας του Πακιστάν δήλωσε ότι η σχεδίαση της βόμβας ολοκληρώθηκε το 1978 και η βόμβα δοκιμάστηκε λίγο πριν από μια πραγματική έκρηξη – το 1983.
Ο Benazir Bhutto ισχυρίστηκε αργότερα ότι οι βόμβες του Πακιστάν αποθηκεύτηκαν αποσυναρμολογημένες μέχρι το 1998, όταν η Ινδία εξέτασε έξι βόμβες σε διάστημα τριών ημερών.
Σχεδόν τρεις εβδομάδες αργότερα, το Πακιστάν διενήργησε απανωτές δοκιμές, εκτοξεύοντας πέντε βόμβες σε μία ημέρα και μια έκτη βόμβα τρεις ημέρες αργότερα. Η πρώτη συσκευή, η οποία εκτιμάται σε είκοσι πέντε έως τριάντα κιλοτόνους, μπορεί να ήταν συσκευή ενισχυμένου ουρανίου. Το δεύτερο εκτιμήθηκε σε δώδεκα κιλοτόνους, και τα επόμενα τρία ως συσκευές sub-kiloton.
Η έκτη και τελευταία συσκευή φαίνεται να ήταν επίσης μια βόμβα δώδεκα χιλιοτόνων που πυροδοτήθηκε σε διαφορετικό εύρος δοκιμών. Ένα αεροσκάφος πυρηνικής ανίχνευσης της Πολεμικής Αεροπορίας “Constant Phoenix” των ΗΠΑ ανέφερε ότι κατάφεραν να ανιχνεύσουν πλουτώνιο αργότερα.
Δεδομένου ότι το Πακιστάν χρησιμοποίησε βόμβα ουρανίου και η Βόρεια Κορέα – η οποία μοιράστηκε ή αγόρασε έρευνα με το Πακιστάν μέσω του δικτύου AQ Khan – χρησιμοποιούσε βόμβα ουρανίου, ορισμένοι εξωτερικοί παρατηρητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η έκτη δοκιμή ήταν στην πραγματικότητα μια δοκιμή Βόρειας Κορέας , που εκτελέστηκε αλλού προκειμένου να αποκρύψει τη συμμετοχή της Βόρειας Κορέας.
Παρ’ όλα αυτά δεν υπάρχει συναίνεση στο συμπέρασμα αυτό. Οι ειδικοί πιστεύουν ότι τα πυρηνικά αποθέματα του Πακιστάν αυξάνονται σταθερά. Το 1998, το απόθεμα εκτιμήθηκε σε πέντε έως είκοσι πέντε συσκευές, ανάλογα με το πόσο εμπλουτισμένο ουράνιο απαιτούσε κάθε βόμβα. Σήμερα το Πακιστάν εκτιμάται ότι διαθέτει οπλοστάσιο από 110 έως 130 πυρηνικές βόμβες.
Το 2015 ο οργανισμός Carnegie Endowment για τη Διεθνή Ειρήνη και το Κέντρο Stimson υπολόγισε την ικανότητα κατασκευής βομβιστικών επιθέσεων του Πακιστάν σε είκοσι συσκευές ετησίως , οι οποίες, πέρα από τα υπάρχοντα αποθέματα, σήμαιναν ότι το Πακιστάν θα μπορούσε να γίνει σύντομα η τρίτη μεγαλύτερη πυρηνική δύναμη στον κόσμο.
Άλλοι παρατηρητές , ωστόσο, πιστεύουν ότι το Πακιστάν μπορεί να αναπτύξει άλλα σαράντα έως πενήντα πυρηνικά στο εγγύς μέλλον. Τα πακιστανικά πυρηνικά όπλα βρίσκονται υπό τον έλεγχο του τμήματος στρατηγικών σχεδίων του στρατού και αποθηκεύονται κυρίως στην επαρχία του Πουντζάμπ, μακριά από τα βορειοδυτικά σύνορα και τους Ταλιμπάν. Δέκα χιλιάδες πακιστανικά στρατεύματα και προσωπικό πληροφοριών από το SPD φυλάσσουν τα όπλα.
Το Πακιστάν ισχυρίζεται ότι τα όπλα οπλίζονται μόνο από τον κατάλληλο κώδικα την τελευταία στιγμή, εμποδίζοντας ένα σενάριο “πυροδότησης” (rogue nuke). Το πακιστανικό πυρηνικό δόγμα φαίνεται να αποθαρρύνει αυτό που θεωρεί μια οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά ισχυρότερη Ινδία.
Η πυρηνική επίθεση επιδεινώνεται από την παραδοσιακή εχθροπραξία μεταξύ των δύο χωρών, τους πολλούς πολέμους που διεξήγαγαν οι δύο χώρες και από γεγονότα όπως η τρομοκρατική επίθεση στη Βομβάη το 2008, η οποία κατευθύνθηκε από το Πακιστάν.
Σε αντίθεση με τη γειτονική Ινδία και την Κίνα, το Πακιστάν δεν έχει ένα δόγμα «no first use» και διατηρεί το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα, ιδιαίτερα τακτικών πυρηνικών όπλων χαμηλής απόδοσης, για να αντισταθμίσει το πλεονέκτημα της Ινδίας στις συμβατικές δυνάμεις.
Το Πακιστάν διαθέτει σήμερα μια πυρηνική “τριάδα” συστημάτων πυρηνικής διανομής με βάση τη γη, τον αέρα και τη θάλασσα. Το Ισλαμαμπάντ πιστεύεται ότι έχει τροποποιήσει τους αμερικανικούς μαχητές F-16A και ενδεχομένως τα γαλλικά μαχητικά Mirage.
Επειδή τα μαχητικά θα πρέπει να διεισδύσουν στο δίκτυο αεροπορικής άμυνας της Ινδίας για να παραδώσουν το ωφέλιμο φορτίο τους έναντι πόλεων και άλλων στόχων, θα μπορούσε να φέρει τακτικά πυρηνικά όπλα στους στόχους της μάχης. Τα χερσαία συστήματα παράδοσης έχουν τη μορφή πυραύλων, με πολλά σχέδια που βασίζονται ή επηρεάζονται από κινεζικά και βορειοκορεατικά σχέδια.
Η σειρά των κινητών πυραύλων Hatf περιλαμβάνει το στερεό καύσιμο Hatf-III (180 μίλια), το στερεό καύσιμο Hatf-IV (466 μίλια) και το υγρό καύσιμο Hatf V , (766 μίλια). Η Πρωτοβουλία CSIS Missile Threat πιστεύει ότι από το 2014, ο Hatf VI (1242 μίλια) θα είναι πιθανόν σε υπηρεσία. Το Πακιστάν αναπτύσσει επίσης τον πύραυλο μεσαίας εμβέλειας Shaheen III ικανό να χτυπήσει στόχους σε 1708 μίλια, με στόχο τα νησιά Nicobar και Andaman.
Το Πακιστάν αναπτύσσει ξεκάθαρα μια ισχυρή πυρηνική ικανότητα που όχι μόνο μπορεί να αποτρέψει αλλά και να νικήσει σε έναν πυρηνικό πόλεμο. Καταπιάνεται επίσης με θέματα εσωτερικής ασφάλειας που θα μπορούσαν να απειλήσουν την ακεραιότητα του πυρηνικού οπλοστασίου.
Το Πακιστάν και η Ινδία είναι σαφώς στη μέση μιας κούρσας πυρηνικών εξοπλισμών που θα μπορούσε να οδηγήσει σε παράλογα υψηλά πυρηνικά αποθέματα που θυμίζουν τον Ψυχρό Πόλεμο. Είναι σαφές ότι μια συμφωνία ελέγχου όπλων για την υποήπειρο είναι απαραίτητη.
Πηγή: The National Interest
