Παει και αυτό το τέλος, σήμερα δεν υπάρχει καμία καινούργια αρχή και όλα είναι όπως και χθες, μιζέρια, μαυρίλα, αίμα, ληστείες, μαζικές δολοφονίες, βιασμοί, παιδεραστές, εμπόριο οργάνων, εμπόριο όπλων, εμπόριο ναρκωτικών, εμπόριο εργατικών χεριών, γενικά εμπόριο.
Οι αγορές συνεχίζουν ακάθεκτες να χρεοκοπούν έθνη ολόκληρα, οι από εκεί USA μπορεί να συνεχίσει τον πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία, οι δικοί μας Γερμανοί θα ασχοληθούν με την επέκταση του κράτους τους και οι δικοί μας θα συνεχίζουν να μας σώζουν.
Κάπως έτσι δεν είναι ο κόσμος μας σήμερα;
α ναι υπάρχουν και κάποιες εξαιρέσεις, κάποιες στιγμές που συμβαίνουν μια στο τόσο, κάποια χαμόγελα της στιγμής, κάποιες αξίες που τις κρατάμε ακόμη, κάποια δουλεία που δεν έχει χρεοκοπήσει ακόμη, έχουμε κάτι λίγα που δεν μας τα δώσανε, δεν τους τα δώσαμε δεν ξέρω, απλά ξέρω πως υπήρχε ένας φόβος στον αέρα μήπως και τελικά οι Μάγια βγουν αληθινοί.
Φοβηθήκαμε δηλαδή μην καταστραφεί αυτός ο υπέροχος παράδεισος, φοβηθήκαμε μην τύχει και καταστραφεί η αφεντιά μας, και πως θα ζήσει μονάχη η γη.
Δεν ξέρω πόσοι το πήρανε το θέμα στα σοβαρά, δεν ξέρω πόσοι το σκέφτηκαν έστω και σαν ιδέα, σαν μια σκέψη ότι μπορεί να υπάρξει ένα γεγονός όπου θα έδινε ένα τέλος στον κόσμο μας και δεν ξέρω πόσοι από εμάς έχουν καταλάβει ότι αυτός ο κόσμος έχει ήδη τελειώσει.
Καμία εξέλιξη δεν έρχεται, καμία επανάσταση δεν μπορεί να γίνει, γιατί πολύ απλά έχουμε σαπίσει πάρα πολύ μέσα μας.
Και το σάπισμα φαίνεται παντού, και φαίνεται τώρα, τώρα που και καλά έρχονται μέρες αγάπης.
Αν θέλουμε καινούργια αρχή, ας την ξεκινήσουμε μαζί με την γη που μας ανήκει.
