Ομολογώ ότι ήταν ένα ερώτημα που με βασάνιζε ανέκαθεν. Από παιδί ακόμη.
Γιατί οι Έλληνες συγκεκριμένα και όχι κάποιος άλλος λαός; Και το κυριότερο, γιατί οι Έλληνες και όχι οι Εβραίοι, που θα ήταν και το πλέον φυσιολογικό, μιας και ο Χριστός κατά την ανθρώπινη φύση Του, καταγόταν από την γενιά του Δαβίδ και θα είχε όλο το δικαίωμα να χρίσει τον εβραϊκό λαό, ο οποίος και ήταν ο μοναδικός που πίστευε στον έναν και αληθινό Θεό; Πολύ αργότερα, και μέσω πλέον της ιδιότητάς μου ως Ιστορικού, μπόρεσα και βρήκα την απάντηση….
Γράφει ο Πύρινος Λόγιος
Όλοι γνωρίζουμε πάνω κάτω, ότι οι Εβραίοι ήταν εκείνοι που είχαν τις…συνδιαλλαγές με τον Κύριο. Απο αυτούς προήλθαν οι λεγόμενοι Προφήτες, οι οποίοι και αφ’ ενός προφήτευσαν την έλευση του Μεσσία σχεδόν χίλια χρόνια πρίν την έλευσή Του. Σε αυτούς επίσης, παραδόθηκαν χαραγμένες σε πέτρινη πλάκα, οι Δέκα Εντολές του Θεού και Δημιουργού του κόσμου. Άρα, γιατί επελέγη ένας άλλος λαός, με εντελώς διαφορετική κουλτούρα και πολιτισμό, παντελώς ανόμοια με αυτήν των Εβραίων; Τι ήταν αυτό που έκανε τον ίδιο τον Δημιουργό να ….σχεδιάσει ολόκληρο «σχέδιο», δηλαδή μια σειρά γεγονότων και αλληλουχιών για να έρθει στον κόσμο μια αλήθεια, η οποία πρωτίστως αφορούσε τον εβραϊκό λαό (δικαιωματικά), μιας και εκείνος ήταν ο φορέας της μαρτυρίας για την ύπαρξη του Ενός και μόνον αληθινού Θεού;
Οι Έλληνες και οι Εβραίοι. Εχθροί ή απλώς ανταγωνιστές;
Ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά για να μπορέσουμε να καταλήξουμε με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ασφάλεια στα συμπεράσματά μας.
Κατ’ αρχάς, θα πρέπει να δούμε ποιά είναι η συμπεριφορά και των δύο αυτών λαών. Τα χαρακτηριστικά τους δηλαδή.
1.Οι Εβραίοι και οι Έλληνες, υπήρξαν κατά την αρχαιότητα και δυό τους λαοί ατίθασοι, δυσκολοκυβέρνητοι και απόλυτοι ως προς τα πιστεύω τους. Δεν δεχόντουσαν ξένους ανάμεσά τους, δεν δεχόταν επιμιξίες με άλλους λαούς, δεν ανεχόταν κατακτητές στο …σβέρκο τους.
2.Και οι δύο είχαν από μία θρησκεία, η οποία ήταν συνυφασμένη απόλυτα με την κουλτούρα και τον πολιτισμό τους. Το Δωδεκάθεο επί παραδείγματι, όσον αφορά τους Έλληνες, στην ουσία υπήρξε η κοσμοθεωρία του λαού αυτού για το ζείν. Οι 12 Θεοί στην ουσία εκπροσωπούσαν τα αρχέγονα πάθη και τις αδυναμίες, αλλά και την σοφία, την ανδρεία και την ηθική που έπρεπε να συνυπάρχουν μέσα στην ανθρώπινη ψυχή και στο πνεύμα. Από την άλλη μεριά, υπήρχε μια θρησκεία όπου βασίζονταν στον …φόβο της τιμωρίας. Οι Εβραίοι δημιούργησαν ένα δόγμα τιμωρητικό, ανάλγητο, σχεδόν απάνθρωπο. Και υπό την επήρεια αυτού του δόγματος και σε συνδυασμό με την απόλυτη εξουσία της ίδιας της ιεραρχίας (Αρχιερείς, Φαρισαίοι, Σαδδουκαίοι κλπ) αποκλείονταν κάθε είδους σκέψη αμφισβήτησης από τον οποιονδήποτε είτε του λόγου του νόμου, είτε των πρακτικών επ’ αυτού.
3.Υπήρξαν ανταγωνιστές μεταξύ τους, λόγω του εμπορίου και θεωρούσαν πως …όλες οι θάλασσες τους ανήκαν. Υπήρξαν καχύποπτοι όσον αφορούσε τις συναλλαγές μεταξύ τους και επειδή και οι δύο είχαν το εμπόριο στο αίμα τους, θεωρούσαν ότι ο ….άλλος προσπαθεί να τους …ξεγελάσει. Δεν ήταν λίγες οι φορές όπου σημειώθηκαν πολλά «επεισόδια» μεταξύ τους, λόγω αυτής της καχυποψίας. Ιδίως στην ελληνιστική περίοδο και την ρωμαιοκρατία, όπου η Μεσόγειος βρισκόταν υπό τον έλεγχο μιας δυνάμεως (Έλληνες, Ρωμαίοι).
Βλέπουμε λοιπόν με μια πρόχειρη ματιά, ότι οι δύο αυτοί λαοί είχαν κοινά χαρακτηριστικά. Βεβαίως, οι Έλληνες υπερτερούσαν σε δύο βασικά σημεία. Στην παιδεία πρωτίστως, επειδή λόγω της μουσικής και μαθηματικής γλώσσας τους, οι ορίζοντες της σκέψης τους διευρύνονταν δραματικά και δευτερευόντως στο πνεύμα της Ελευθερίας που τους διακατείχε, ακριβώς λόγω της παιδείας τους. Στον αντίποδα, η παιδεία των Εβραίων περιοριζόταν μόνο στα της θρησκείας, απορρίπτοντας οτιδήποτε είχε να κάνει με μια ευρύτητα γνώσης, η οποία και κάποτε θα ερχόταν σε αντίθεση με τον μονολιθικό σκοταδισμό που απέρρεε από τον θρησκευτικό δογματισμό. Ο μωσαϊκός νόμος ήταν το κύριο νομοθετικό τους βάθρο. Εκεί στήριζαν το νομοθετικό τους πλαίσιο το οποίο ρύθμιζε και την κοινωνική τους συμπεριφορά. Επομένως, η μονολιθικότητά τους αυτή, τους εμπόδιζε εν τοίς πράγμασι να δημιουργήσουν τέχνη και πολιτισμό, που θα τους βοηθούσε να διευρύνουν την σκέψη και τον ανθρωπισμό τους. Αυτές ήταν κυρίως οι ουσιαστικές τους διαφορές, οι οποίες και έκριναν την τελική έκβαση των πραγμάτων υπέρ των Ελλήνων.
Περίμεναν και οι δύο τον ίδιο…Μεσσία;
Βεβαίως! Με διαφορετικές όμως λογικές.
Οι Εβραίοι, υπήρξαν λαός ο οποίος συνεχώς βρισκόταν υπό κατάκτηση. Και αυτό το μαθαίνουμε από την ίδια την Παλαιά Διαθήκη, η οποία επί της ουσίας, αποτελεί και την Ιστορία του Εβραϊκού έθνους. Αιγύπτιοι, Βαβυλώνιοι, Πέρσες, Ρωμαίοι, Έλληνες οι κυριότεροι κατακτητές τους, οι οποίοι, εκτός από τους αλεξανδρινούς Έλληνες, προσπάθησαν να τους εξολοθρεύσουν. Αυτό και μόνο το γεγονός, δημιούργησε έναν μύθο γύρω από έναν Σωτήρα (Μεσσιάχ), ο οποίος θα ήταν σταλμένος από τον Θεό για να ηγηθεί του έθνους τους και να τους απελευθερώσει από τα δεινά, αλλά και παράλληλα και να κατακτήσει τον κόσμο όλο με τη δύναμη του σπαθιού του, απλώνοντας σε όλη την οικουμένη την μεγάλη δύναμη του «εκλεκτού λαού» του Θεού.
Από την άλλη μεριά, οι Έλληνες…περίμεναν έναν άλλον Εκλεκτό. Εκείνον που θα τους οδηγούσε στη Φώτιση, κατά κάποιον τρόπο τον Ήλιο της Δικαιοσύνης. Σοβαρότατη ειδοποιός διαφορά. Οι μέν, επειδή είχαν το…κόμπλεξ της συνεχούς κατάκτησης από άλλους λαούς, οι οποίοι και θεωρούνταν από το εβραϊκό ιερατείο και ως…μάστιγα του Θεού για τις αμαρτίες τους, είχαν πάντα ως όραμα την έλευση ενός ανθρώπου – λυτρωτή μεν από τις αμαρτίες τους, αλλά συνάμα και με…κατακτητικές διαθέσεις και αιμοβόρο, ο οποίος και θα εξόντωνε όποιον επιβουλεύονταν τις ελευθερίες και τη σωματική τους ακεραιότητα. Γι αυτό και παράφραζαν τις διάφορες προφητείες για την έλευσή Του (οι Προφήτες υπήρξαν οι πιο «παρεξηγημένοι άνθρωποι» στο εβραϊκό έθνος) και τις τοποθετούσαν με βάση τις δικές τους επιδιώξεις. Και οι δε, περίμεναν Εκείνον που θα τους λύτρωνε από τα πάθη τους κυρίως και τους έδινε το Φώς που επιζητούσαν.
Ας δούμε όμως επί της ευκαιρίας, τι λέει η αρχαία Ελληνική γραμματεία για τον …Μεσσία των Ελλήνων και πώς αυτός ταυτίζεται με τον ίδιο τον Χριστό.
1.Στην «Πολιτεία» του Πλάτωνα (B, V , 362) – βιβλίο που όλοι το αποδέχονται – περιέχεται μία προφητεία ισάξια μ’ αυτές των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης:
«Θα απογυμνωθεί απ’ όλα εκτός της δικαιοσύνης, διότι φτιάχτηκε αντίθετος στην ως τότε συμπεριφορά. Χωρίς να αδικήσει κανέναν θα δυσφημισθεί πολύ ως άδικος ώστε να βασανισθεί για την δικαιοσύνη και θα γεμίσει με δάκρυα εξαιτίας της κακοδοξίας αλλά θα μείνει αμετακίνητος μέχρι θανάτου και ενώ θα είναι δίκαιος θα θεωρείτε άδικος για όλη του τη ζωή. Έχοντας τέτοιες διαθέσεις ο δίκαιος θα μαστιγωθεί, θα στρεβλωθεί, θα δεθεί, θα ανάψουν τα μάτια του και στα τελευταία του αφού πάθει κάθε κακό θα καρφωθεί πάνω σε πάσσαλο, και να ξέρεις ότι δεν είναι δίκαιο αλλά αφού έτσι το θέλει ας γίνει».
Ανατριχιάσατε; Μη βιάζεστε ακόμη, έχει και συνέχεια.
2.Ο μεγάλος μας τραγικός ποιητής Αισχύλος, στο θεατρικό έργο του «Προμηθέας Δεσμώτης», περιγράφει μια απίστευτη σκηνή. Ο Προμηθέας, όντας φυλακισμένος στον Καύκασο, προλέγει ότι ο λυτρωτής του «θα γεννηθεί από την παρθένο Ιώ και τον Θεό» (στ.772, 834, 848) δηλαδή θα είναι Υιός Θεού και Υιός Παρθένου! Αυτός ο Θεάνθρωπος θα καταλύσει την εξουσία των παλαιών θεών και θα αφανίσει αυτούς και την δύναμή τους (908,920). Στη συνέχεια, ο Ερμής, σταλμένος από τον Δία προαναγγέλλει στον Προμηθέα τα εξής: «Τοιούδαι μόχθου τέρμα μη τί προσδόκα πριν αν θεός τις διάδοχος των σων πόνων φανή, θελήση τ’ είς αναύγητον μολείν ‘Άιδην, κνέφαια τ’ άμφί Ταρτάρου βάθη», δηλαδή σε ελεύθερη μετάφραση «μην περιμένεις να λυτρωθείς από τους πόνους προτού θεός πάρει τα πάθη τα δικά σου πάνω του(!) και με τη θέλησή του να κατέβει στον ‘Άδη τον ανήλιαγο, στους άφεγγους του Ταρτάρου βυθούς» (στ. 1041-1043).
Πώς είναι δυνατόν ο Αισχύλος ο ίδιος να…προλέγει κάτι τέτοιο και να το «περνάει» με τέτοιο τρόπο στο κοινό που θα παρακολουθούσε την παράσταση στο θέατρο;
3.Τη σκυτάλη παίρνει ο μεγαλύτερος Έλληνας φιλόσοφος, ο Σωκράτης, ο οποίος στην απολογία του, όπως ακριβώς την μετέφερε ο
Πλάτωνας στο έργο του «Απολογία Σωκράτους» λέει τα ακόλουθα:
«Θα μείνετε κοιμισμένοι σε όλη σας τη ζωή εάν δεν σας λυπηθεί ο Θεός να σας στείλει κάποιον άλλον» (Πλάτωνος, Απολογία Σωκράτους 18{31α}).
Τι εννοούσε ο μεγάλος αυτός άνδρας; Ποιόν…άλλον; Κι εδώ βλέπουμε και το θάρρος του να επικαλείται έναν θεό κι όχι τους…θεούς, όπως επίτασσε και η θρησκεία τότε. «Να σας λυπηθεί ο Θεός» λοιπόν και όχι οι θεοί. Και «να σας στείλει κάποιον άλλον» και φυσικά με αυτό εννοούσε ότι εκείνος που τους μίλησε για τον Άγνωστο Θεό τώρα βρίσκεται στα πρόθυρα του θανάτου και εύχεται ο (αληθινός Θεός) να τους λυπηθεί και να στείλει κάποιον πολύ ανώτερο από εκείνον που…θα τους φωτίσει και να τους λυτρώσει. Πώς αλήθεια το ήξερε;
Για να μην πάμε και στις περίφημες προφητείες της ιέρειας του Απόλλωνα Σίβυλλας, οι οποίες αποτυπόνωνται σε χειρόγραφα της Αλεξανδρινής περιόδου και που φυλάσσονται στη μονή Δοχειαρείου στο Άγιο Όρος, οι οποίες είναι τόσο ανατριχιαστικές, που αναρωτιέται κανείς αν γράφηκαν από θεϊκό χέρι ή κατά θεϊκή υπόδειξη, όπως π.χ. η «Αποκάλυψη» του Ιωάννου. Μεταφέρω μόνο ένα κομμάτι ως δείγμα για να διαπιστώσει ο καθείς από εσάς για το «περί ού ο λόγος».
«Ένας ουράνιος με πιέζει ισχυρά, ό οποίος είναι φως τριλαμπές. Αυτός είναι ο παθών Θεός, χωρίς να πάθει τίποτε ή Θεότης Του, διότι είναι συγχρόνως θνητός και αθάνατος. Αυτός είναι συγχρόνως Θεός και άνθρωπος, που υποφέρει από τους θνητούς τά πάντα…»
Ασφαλώς, σε όλη αυτή την «μεσσιανική» αναφορά, κύριο λόγο έπαιξαν τα περίφημα «Ελευσίνια Μυστήρια», στων οποίων η μύηση αποσκοπούσε στη συμφιλίωση με το θάνατο και την προσδοκία της μεταθανάτιας ζωής και γι’ αυτό το λόγο είχε μεγάλη απήχηση την εποχή εκείνη. Και εκτός των άλλων, η λέξη «ελευσίνια» σημαίνει και…προσδοκία έλευσης…κάποιου. Τίνος άραγε; Ποιού ακριβώς (εκτός από τη Δήμητρα και Περσεφόνη δια των οποίων και τελούνταν προς τιμήν τους) παρά αν μη τι άλλου, κάποιου ο οποίος θα εμφανιζόταν ως…λυτρωτής; Και ειδικότερα, κάποιου ο οποίος και θα εγγυάτο την μεταθανάτια ζωή;
Οι αρχαίοι λοιπόν παππούδες μας, όχι μόνο ήξεραν, αλλά και προσδοκούσαν την Έλευση του ίδιου του Υιού του Θεού, μόνο που δεν ήξεραν…λεπτομέρειες. Απλά προσδοκούσαν. Και αφού προηγουμένως, είχαν «προλειάνει» το έδαφος για την έλευση, μέσω της Ηθικής την οποία και δίδαξαν, την φιλοσοφία περί της ίδιας της ζωής και των νοημάτων της και ασφαλώς την ανάπτυξη της ίδιας της επιστήμης, η οποία και ήταν ανθρωποκεντρική, δηλαδή για το κοινό καλό της ανθρωπότητας.
Εδώ θα κλείσω το πρώτο μέρος του πονήματός μου για να μη σας κουράσω. Στο δεύτερο μέρος, θα μπούμε και στην ουσία. Το πώς δηλαδή ο ίδιος ο Θεός, δημιούργησε τις πιο κατάλληλες συνθήκες όχι μόνο για να μαρτυρήσει την Αλήθεια, όχι μόνο για να θυσιαστεί, αλλά κυρίως για το πώς αυτή η αλήθεια θα διαδίδονταν σε όλον το γνωστό τότε κόσμο και θα εδραιωνόταν ως θρησκεία πια, με αιχμή του δόρατος τον μόνο λαό που θα μπορούσε να αναλάβει αυτό το έργο: τους Έλληνες!
www.pirinoslogios.blogspot.com
