Όλοι οι Αυτοκράτορες τουλάχιστον των τελευταίων τεσσάρων και πλέον αιώνων, 425 ετών για την ακρίβεια, ήταν ελληνικής καταγωγής και είχαν ελληνική εθνική συνείδηση.
Επιστολή του Ιωάννη Βατάτζη στον πάπα Γρηγόριο Θ’ (1227 – 1241), που δείχνει την ελληνική συνείδηση την δική του, του κόσμου και των προγόνων του. Αναφέρει χαρακτηριστικά πως «στο δικό μας γένος των Ελλήνων βασιλεύει η σοφία», και αλλού πως «οι ιδρυτές της δυναστείας μου, αυτοί από το γένος των Δουκών και των Κομνηνών, για μην αναφέρω και τους άλλους, οι οποίοι κατάγονται από γένη ελληνικά». [70]Μάλιστα, από αυτήν την δεύτερη αναφορά μπορεί να εξακριβωθεί πως η καταγωγή των Κομνηνών, των Δουκών και των άλλων Αυτοκρατόρων ήταν Ελληνική
Αναφορά της Άννας Κομνηνής, στην «Αλεξιάδα», που κάνει λόγο για το εκπαιδευτήριο ορφανών που είχε ιδρύσει ο πατέρας της, λέγοντας ότι «και έστιν ιδείν και Λατίνον ενταύθα παιδοτριβούμενον και Σκύθην ελληνίζοντα και Ρωμαίον τα των Ελλήνων συγγράμματα μεταχειριζόμενον και τον αγράμματον Έλληνα ορθώς ελληνίζοντα.», η οποία σε άλλο σημείο καυχιέται ότι είχε σπουδάσει «ες άκρον το ελληνίζειν».
Επίσης, ο Μιχαήλ Ψελλός αναφέρει ότι ο Ρωμανός Γ’ είναι αναθρεμμένος «λόγοις ελληνικοίς».
Γενικότερα στην διάρκεια της Αυτοκρατορίας, η στοιχειώδης εκπαίδευση αποτελούταν εκτός από το Ψαλτήρι και την Βίβλο, κυρίως με την διδασκαλία αρχαίων ελληνικών κειμένων ρητορικής, ιστορίας και φιλοσοφίας.[69] Από τα χωρία και τις αναφορές αυτές ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί ότι η παιδεία που δινόταν την εποχή εκείνη ήταν ελληνική, πράγμα διόλου ασήμαντο, αφού η παιδεία είναι αυτή που διαμορφώνει την συνείδηση του κόσμου, και πολλές φορές είναι πιο σημαντική από την φυλετική καταγωγή. Αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο με την εκμάθηση του μαθήματος της ιστορίας, αφού αποτελεί καταλύτη για την διαμόρφωση εθνικής συνείδησης, και η ιστορία που διδάσκονταν οι Βυζαντινοί ήταν η ελληνική, δηλαδή αυτή των προγόνων τους.
Το Βυζάντιο, η Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, ήταν μια πολυπολιτισμική αυτοκρατορία, διαφόρων λαών και γλωσσών, που συν τω χρόνω –λόγω της δύναμης της ελληνικής γλώσσας– έγινε ελληνόφωνη. Η ελληνικότητα του Βυζαντίου ουσιαστικά έγκειται στη βαθμιαία υιοθέτηση από μεγάλο τμήμα του πληθυσμού της αυτοκρατορίας της ελληνικής γλώσσας, της ελληνικής παράδοσης και κυρίως της ελληνικής παιδείας.
Είναι αδιαμφισβήτητο ότι δεν υπήρχε μια αμιγής φυλετική πληθυσμιακή σύνθεση στην αυτοκρατορία, ωστόσο από ένα σημείο και πέρα η γλώσσα ήταν πια μόνο η ελληνική, που υποκατέστησε τη λατινική, ενώ βαθμιαία κυριάρχησαν τα ελληνικά ήθη και έθιμα, η ελληνική παιδεία και τελικά σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού η ελληνική συνείδηση. Δηλαδή, συν τω χρόνω έχουμε έναν βαθμιαίο εξελληνισμό της αυτοκρατορίας. Το Βυζάντιο παύει πια να είναι μόνο ελληνόφωνο και ουσιαστικά καθίσταται ελληνικό.
Βλέπουμε, λοιπόν, ότι το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της αυτοκρατορίας μιλούσε ελληνικά, σκεφτόταν ελληνικά, διάβαζε ελληνικά, έγραφε και σπούδαζε στα ελληνικά.
Κι εμείς, έχοντας μπροστά μας μια αυτοκρατορία που διακατέχεται από την ελληνική παιδεία, που μιλάει ελληνικά και πάντα αναφέρεται στο αρχαιοελληνικό της παρελθόν, «προσπαθούμε» να την απεμπολήσουμε; Τι πάει να πει ότι οι περισσότεροι αυτοκράτορες δεν ήταν Έλληνες, όπως διατείνονται αρκετοί στο διαδίκτυο, εξάλλου σπάνια οι βασιλείς προέρχονταν από τον λαό που κυβερνούσαν.
Ο λαός τι πίστευε, τι μιλούσε, τι σπούδαζε και ποια παιδεία ακολουθούσε;
Το Βυζάντιο είναι ελληνικό! Και βεβαίως η Ελλάδα –ή η Ρωμανία, αν θέλετε– είναι εκείνη που εκ των πραγμάτων θεωρούσε και πρέπει να θεωρεί το Βυζάντιο ως την ελληνική μεσαιωνική της ιστορία. Εξάλλου, η περιοχή όπου άκμασαν οι Βυζαντινοί ουσιαστικά αποτελούσε την ελληνιστική οικουμένη, όπου η Ελλάδα ήταν γλωσσική και πολιτιστική υπερδύναμη.
ΑΠΟ ΌΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑΣ, ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΠΟΥ ΔΕΧΘΗΚΑΝ ΤΟΣΟ ΕΎΚΟΛΑ ΚΑΙ ΜΑΖΙΚΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ ΉΤΑΝ ΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ, ΔΙΟΤΙ ΤΑΙΡΙΑΖΕ «ΛΟΥΚΟΥΜΙ» ΜΕ ΤΙΣ ΠΑΝΑΡΧΑΙΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΑΞΙΕΣ. ΟΥΤΕ ΟΙ ΣΥΡΙΟΙ, ΟΥΤΕ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ, ΟΥΤΕ ΟΙ ΑΙΓΥΠΤΙΟΙ,ΟΥΤΕ ΟΙ ΠΕΡΣΕΣ ΈΜΕΙΝΑΝ ΓΙΑ ΠΟΛΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ-ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΘΗΚΑΝ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΑΡΑΒΙΚΗ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ. ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ ΠΑΡΑ ΤΗ ΦΡΑΓΚΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ ΈΜΕΙΝΑΝ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, ΕΝΩ ΕΙΧΑΝ ΚΑΘΕ ΛΟΓΟ ΩΣ ΣΚΛΑΒΟΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ(ΠΡΟΝΟΜΙΑ.)
ΔΕ ΜΠΟΡΟΥΝ (ΚΑΠΟΙΟΙ) ΜΕ ΚΑΜΙΑ ΔΥΝΑΜΗ-ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΝ ΌΤΙ ΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΧΙΛΙΕΤΙΕΣ Ο ΠΙΟ «ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟΣ», ΑΛΛΑ ΚΑΙ Ο ΠΙΟ «ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΟΣ» ΛΑΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΧΘΗΚΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΟΓΟ-ΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.
Pemptousia
