Από τα πανάρχαια χρόνια δύο ήταν και είναι οι παγκόσμιοι πολιτισμοί, που συγκρούονται για την κυριαρχία στον πλανήτη. Ο Ελληνικός πολιτισμός του φωτός, της ηθικής, των Ηρώων, της δημιουργίας, της εξέλιξης, της λογικής, της δικαιοσύνης, ο οποίος είναι για το καλό της ανθρωπότητας. Αντιθέτως ο Ιουδαϊκός πολιτισμός, κατά γενική ομολογία είναι σκοτεινός, και προσπαθεί με κάθε τρόπο να αφανίσει τον Ελληνικό. Διαχρονικά όταν επικρατεί ο πολιτισμός των Ελλήνων, η Χριστιανική ηθική, το μηδέν άγαν και το μέτρον άριστον, το έθνος μεγαλουργεί-επιβιώνει, ανάλογα την εποχή. Στον αντίποδα, όταν επικρατεί στην Ελλάδα, ο Φοινικικός-Ιουδαϊκός έχουμε παρακμή-σήψη, σεξουαλική διαφθορά, οικονομική εξαθλίωση, κοινωνικές αδικίες, εμφυλίους και γενοκτονίες. Από τα πανάρχαια χρόνια, όλοι οι λαοί που πιστεύουν στον εωσφόρο, έχουν κοινά θρησκευτικές, πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές και σεξουαλικές πεποιθήσεις. Σφαγές, κλοπές, εμπρησμοί, βιασμοί, σκλάβωμα γυναικών, σοδομισμοί, καταπόσεις, όργια, αιμομιξίες, τατουάζ, σκουλαρίκια στον αφαλό για τις γυναίκες. Σκεφτείτε ότι πολλοί άνθρωποι σε πλήρη σύγχυση-άγνοια και πλάνη, την σημερινή εποχή, δηλώνουν “‘Έλληνες-Χριστιανοί” και ζούνε με τον τρόπο ζωής, των πανάρχαιων εχθρών μας.
Στην αυτοκρατορική εποχή ο Ελληνισμός είχε ήδη ολοκληρωθεί στην φιλοσοφική-πολιτιστική σκέψη και γεωπολιτικά. Οι Εσωτερικές διαμάχες, από τους εμφυλίους πολέμους, τους οποίους υποκινούσε τον Φοινικικό μαντείο των Δελφών, η σεξουαλική διαφθορά και οι αδυναμίες, κατά την αρχαία κλασική εποχή, τον είχαν οδηγήσει στην παρακμή και στην πτώση. Τα ηνία ανέλαβε η Ρώμη που είχε εκείνη την εποχή εξελληνιστεί ως ένα βαθμό. Οι Έλληνες δεχόμενοι πλέον τον Χριστιανισμό, έχουν αναστηθεί πνευματικά και ηθικά. Αντιθέτως η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία με την σειρά της σάπιζε πνευματικά, ηθικά και κατ’επέκτασιν πολιτικά, στρατιωτικά και κοινωνικά, εξαιτίας του εωσφορικού δωδεκαθέου. Όλο αυτό το διάστημα που σταδιακά έσβηνε η αρχαία Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, οι Έλληνες αναστήθηκαν πνευματικά, ηθικά μέσω του χριστιανισμού, και των χρηστών ηθών. Το κομβικό σημείο για την αλλαγή της παγκόσμιας ιστορίας είναι ο Άγιος Κωνσταντίνος. Ως ένα τεράστιο πολιτικό μυαλό είδε το τέλος της σχεδόν ετοιμοθάνατης Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, εξαιτίας του εωσφορικού δωδεκαθέου. Θέλοντας να κρατήσει το Ρωμαϊκό κράτος στην ζωή, ώστε να μην έχει το άδικο τέλος του αρχαίου Ελληνικού κόσμου, πήρε την ιστορική απόφαση να παραδώσει την διοίκηση του κράτους στους αναγεννημένους από τον Χριστό και τον Πλάτωνα Έλληνες. Ήξερε πολύ καλά ο Άγιος Κωνσταντίνος ότι μόνο με αυτόν τον τρόπο θα ανανεώσει σε πνευματικό, ηθικό, πολιτικό, στρατιωτικό, κοινωνικό επίπεδο, το ετοιμοθάνατο Ρωμαϊκό κράτος.
Έπειτα είχε το παράδειγμα των αρχαίων Ελλήνων που σάπισαν ηθικά, πνευματικά από το δωδεκάθεο και την σεξουαλική διαφθορά, η οποία αποτελεί αναπόσπαστο “θρησκευτικό” λατρευτικό τυπικό των εωσφοριστών από την πρώτη φορά που λάτρεψαν τον Εωσφόρο ως θεό τους, στον πλανήτη γη. Για αυτούς τους λόγους οι αρχαίοι Έλληνες δεν μπόρεσαν να αντιτάξουν καμιά απολύτως αντίσταση ενάντια στους Ρωμαίους κατακτητές και έπεσαν κατ’ ουσίαν αμαχητί. Οι αρχαίοι Έλληνες και οι αρχαίοι Ρωμαίοι βρέθηκαν ακριβώς στην ίδια κατάσταση, εξαιτίας του δωδεκαθέου. Όμως με το που γνώρισαν οι πρόγονοι μας τον χριστιανισμό αμέσως άλλαξαν τα δεδομένα για το έθνος μας . Το βασικό σημείο αλλαγής της παγκόσμιας ιστορίας, ήταν ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων εγκατέλειψε το Φοινικικό δωδεκάθεο για να ασπαστεί τον μοναδικό αληθινό θεό-δημιουργό. Τον αληθινό θεό δημιουργό τον αναγνώριζαν και τον δίδασκαν όλοι οι Έλληνες φιλόσοφοι, με προεξέχοντα τον Ύπατο των φιλοσόφων τον Αριστοκλή. Το έθνος μετά από την εισβολή των σκλάβων από την Αίγυπτο, που ήταν Σημιτικής καταγωγής (Φοίνικες), άρχισε να οδηγείται αργά και σταθερά προς τον αφανισμό. Αυτό διότι επέβαλλαν το εωσφορικό δωδεκάθεο καθώς και πάσης φύσεως τρέλα ανωμαλία.
Η Χριστιανική-Ελληνική, Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, ως αντίγραφο, της Ουρανίου Βασιλείας, του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού, δεν έκανε, ποτέ επεκτατικούς πολέμους, για την διάδοση της Ορθοδόξου πίστεως. Πάντοτε ήταν σε θέση άμυνας, καθώς ήταν περικυκλωμένη, από πολλές δεκάδες, βαρβαρικά έθνη, που παραβίαζαν τα σύνορα και έκαναν επιδρομές. είτε κατακτούσαν μόνιμα, η προσωρινά, μέρος των Ελληνικών-Ρωμαϊκών εδαφών. Η Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, μέχρι και σήμερα είναι το μοναδικό, κρατικό μόρφωμα, στον κόσμο, πού δέχτηκε επί αιώνες, τόσες πολλές επιθέσεις, από τόσους πολλούς διαφορετικούς λαούς. Oι Ιουδαίοι, χρησιμοποίησαν όλα τα μέσα, ειρηνικά και βίαια, όπως πολέμους, με την αποστολή δεκάδων εθνών, ενάντια, στο Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος, την δημιουργία εμφυλίων, καθώς και απάτες, για να πάρουν πίσω, την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία από τους Έλληνες. Δεν μπορούσαν να δεχτούν ότι το κράτος των σιωνιστών και του Εωσφόρου, έγινε η Αυτοκρατορία του Χριστού και των Ελλήνων. Οι ίδιοι οι Ρωμαίοι συγκλητικοί, δημοσίως με πολύ μεγάλη υπερηφάνεια, έλεγαν ότι η Αρχαία Ρώμη, ήταν η νέα πόρνη Βαβυλώνα (G Beck-Η Bυζαντινή χιλιετία). Για όσους δεν γνωρίζουν, η Βαβυλώνα ήταν πριν από την Ρώμη, το παγκόσμιο κέντρο του εωσφορισμού. Ο Άγιος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος έδωσε 880 χρόνια παράταση ζωής στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία με μια απίστευτη πολιτική ενέργεια, στα παγκόσμια χρονικά. Εξαιτίας της αποφάσεως του Αγίου συνέβη ένα απίστευτο γεγονός,σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι Έλληνες του μεσαίωνα, από σκλάβοι του Ρωμαϊκού κράτους, έγιναν διοικητές του, χωρίς να χρειαστεί να πολεμήσουν. Όλα αυτά γιατί είχαν την Ορθοδοξία και τον Ελληνικό πολιτισμό. Ο συνδυασμός αυτών των δύο έφερε τα χρηστά ήθη ζωής, χωρίς καθόλου σεξουαλική διαφθορά. Τα χρηστά ήθη της ζωής των Ελλήνων, είναι το πανάρχαιο διαχρονικό μυστικό, για την επιβίωση του έθνους στο πέρασμα των αιώνων. Ταυτόχρονα όμως είναι το κλειδί όλων των μεγάλων Ελληνικών στρατιωτικών, πολιτικών, κοινωνικών, επιστημονικών επιτυχιών από καταβολής του Ελληνικού έθνους. Οι Έλληνες με το που αναλαμβάνουν την διοίκηση του Ρωμαϊκού κράτους, έχουν πλήρη συνείδηση της πολιτιστικής και θρησκευτικής ανωτερότητας τους. Οι διαχρονικές δυνάμεις του έθνους, είναι η Ορθοδοξία και ο Ελληνικός πολιτισμός και τα θεμέλια του Ελληνικού έθνους, οι γυναίκες. Το μεγαλύτερο ηθικό αξίωμα των Ελληνίδων γυναικών του μεσαίωνα, μετά την Ορθοδοξία, και την Ελλάδα, ήταν η γενναιότητα.
Δύο σημαντικές γυναίκες, της Ορθοδοξίας, του Ελληνισμού, και του πολιτισμού, η Πριγκίπισσα Άννα Κομνηνή και η Αυγούστα Ευδοκία Μακρεμβολίτισσα, είχαν τις ίδιες ακριβώς απόψεις περί ανδρών, με όλες τις υπόλοιπες Ελληνίδες των μεσαωνικών αιώνων.
Ποιους θεωρούσαν Έλληνες άνδρες, οι Ελληνίδες του μεσαίωνα ;
Η Άννα Δαλασσηνή μεγάλωσε και διαπαιδαγώγησε την εγγονή της, Άννα Κομνηνή. Αυτή της έδωσε τα σωστά Ελληνοχριστιανικά-διαχρονικά πρότυπα, για το ποιοι είναι οι γνήσιοι Έλληνες Άνδρες.
Η σημαντική Ελληνίδα Άννα Δαλασσηνή, όπως όλες οι πραγματικές Ελληνίδες, θαύμαζε-εκτιμούσε, τους γενναίους Έλληνες στρατιωτικούς, που πολεμούσαν καθημερινά στα πεδία των μαχών για την Ελληνική αυτοκρατορία, την Ορθοδοξία, και τον άμαχο πληθυσμό.
Για αυτό η Α. Δαλασσηνή υποστήριξε τον Ήρωα-στρατηγό Ρωμανό Διογένη, να γίνει αυτοκράτορας. Με βάση αυτά τα αξιώματα, πάντρεψε την κόρη της Θεοδώρα Κομνηνή, με τον γιο του Ρωμανού Διογένη, τον Κωνσταντίνο.
Η Θεοδώρα Κομνηνού, όταν σκοτώθηκε σε μια μάχη, ο γενναίος άνδρας της, Κωνσταντίνος Διογένης, εγκατέλειψε τα εγκόσμια, και έγινε μοναχή, με το όνομα Ξένη. Η Θεοδώρα Κομνηνή, ως μοναχή Ξένη, έκανε πολλές φιλανθρωπίες.
Η Άννα Κομνηνή μεγάλωσε με πρότυπα, τον πατέρα της Αλέξιο Κομνηνό, τους θείους της, και τους Ρωμανό και Κωνσταντίνο Διογένη. Για αυτό έγραψε προς τιμήν του αυτοκράτορα, το μεγάλης ιστορικής σημασίας έργο, τίτλο Αλεξιάδα.
Η Άννα Κομνηνή ήταν Ελληνίδα πριγκίπισσα, ιστορικός και ιατρός. Υπήρξε από τις σημαντικότερες μορφές της πνευματικής ζωής του Ρωμαϊκού κράτους. Ήταν κόρη και πρωτότοκο παιδί του αυτοκράτορα Αλέξιου Α’ Κομνηνού και της αυτοκράτειρας Ειρήνης Δούκα. Η γιαγιά της πριγκίπισσας, ήταν η Άννα Δαλασσηνή. Η Πορφυρογέννητη πριγκίπισσα είχε μεγάλη αγάπη για τα γράμματα, και κυρίως για τα έργα των Αρχαίων. Η πριγκίπισσα έμαθε όλα όσα ήταν εφικτό να μαθευτούν. Ρητορική, φιλοσοφία, μουσική, γεωμετρία, ιατρική, κλπ Διάβασε Αριστοτέλη και τους διαλόγους του υπάτου των φιλοσόφων, του Πλάτωνα. Μέσα από τις γνώσεις της για τους αρχαίους διδάχθηκε την τέχνη της σωστής έκφρασης καθώς και τα πιο τέλεια επιτεύγματα του Ελληνικού πολιτισμού. Η Άννα Κομνηνή ήταν θέση να απαγγείλει με άνεση Ορφέα, Τιμόθεο, Σαπφώ, Πίνδαρο, Πορφύριο και Πρόκλο κλπ. Επίσης μελέτησε τους μεγάλους ποιητές της αρχαιότητας, τον ‘Ομηρο,τους λυρικούς, τους τραγικούς, τους ιστορικούς, τους ρήτορες όπως τον Ισοκράτη και τον Δημοσθένη. Εδώ βλέπουμε για πολλοστή φορά το πόσο αγαπούσαν οι Έλληνες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό. Ήταν τόσο υπερβολική η αγάπη τους για τον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό, ώστε να μην εξελιχθούν πολιτιστικά όσο θα έπρεπε με βάση τις δυνατότητες τους.
Αναμφισβήτητη και ιστορικά αποδεδειγμένη, είναι η επίδραση που άσκησαν οι αρχαίοι κλασσικοί φιλόσοφοι, ιστορικοί, όπως ο Αριστοκλής και ο Αριστοτέλης, ο Ηρόδοτος κλπ. Οι Έλληνες- Ρωμαίοι ιστορικοί, άφησαν αξιόλογα επιστημονικά έργα. Υπήρξαν σπουδαίοι επιστήμονες, φιλόσοφοι, ρήτορες, ιστορικοί. Δυστυχώς όμως δεν εκτιμήθηκε όσο θα έπρεπε η προσφορά τους, στον πολιτισμό και την παιδεία, από τους Έλληνες τους μεσαίωνα, οι οποίοι προτιμούσαν να διαβάζουν τους αρχαίους κλασσικούς σοφούς ιστορικούς, ρήτορες, όπως ο Αριστοκλής, ο Αριστοτέλης, ο Ισοκράτης, ο Ηρόδοτος, ο Ξενοφώντας, ο Πλούταρχος, και να θαυμάζουν- επαινούν, σε δημόσιες συζητήσεις, με πολύ μεγάλη προγονική υπερηφάνεια τους αρχαίους Έλληνες, των οποίων οι Ρωμαίοι-Έλληνες του μεσαίωνα, αποτελούσαν τους φυσικούς και πνευματικούς κληρονόμους. Δικαίως αισθάνονταν υπερήφανοι για το ένδοξο παρελθόν και για τα επιστημονικά επιτεύγματα της αρχαίας κλασικής περιόδου. Ενδεικτικά ήταν αυτά τα οποία έγραψε, ο στυλοβάτης της Ορθοδοξίας και της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. σε μία επιστολή του, προς τον σοφιστή Αβλάβιον: “Πυνθάνομαί σε σοφιστικής εράν, και το χρήμα είναι θαυμάσιον, οίον σοβαρόν φθέγγεσθαι, μέγα βλέπειν, βαδίζειν υψηλόν και μετέωρον, το λήμμα σοι φέρειν εκείσε εις Μαραθώνα και Σαλαμίνα, ταύτα δη τα ημέτερα καλλωπίσματα, και μηδέν εννοείν, ότι μη Μιλτιάδας και Κυναιγέρους και Καλλιμάχους τε και Τηλεμάχους, και πάντα εσκεύασθαι σοφιστικώς”. Πολύ σημαντικό ήταν, ότι μέσα από την μελέτη των αρχαίων ιστορικών, οι Έλληνες-Ρωμαίοι βρήκαν παραδείγματα γενναίων και ηθικών Ελλήνων ανδρών, ώστε να τα χρησιμοποιήσουν ως πρότυπα, για τους νέους εκείνων των αιώνων. Η Άννα διότι ήταν γόνος, αυτοκρατορικής οικογένειας, και η αγαπημένη κόρη του Αλέξιου Α, έλαβε μία εξαιρετική παιδεία και απέκτησε εκπληκτική ευρυμάθεια στην αρχαία Ελληνική γραμματεία, μελέτησε τους αρχαίους συγγραφείς, ιστορικούς, φιλοσόφους, ρήτορες.
Επικρατέειν ή Απόλλυσθαι
Επιπλέον, συμπλήρωσε την εγκύκλιο παιδεία, της εποχής, με σπουδές στην γεωμετρία, την μουσική, την αστρονομία, την ιατρική, όπως συνηθιζόταν τον μεσαίωνα, να λαμβάνουν οι νέοι της “Βυζατινής αυτοκρατορίας, την συγκεκριμένη αρχαία κλασσική αγωγή, των Ελλήνων Φιλοσόφων-Σοφιστών. Οι εξέχουσες Χριστιανικές οικογένειες της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας στηρίζουν τον πολιτισμό, την πνευματική μόρφωση και την καλλιέργεια, με στόχο την εθνική επιβίωση. Η εποχή των Κομνηνών και των Παλαιολόγων χαρακτηρίζεται από σημαντικά ιστορικά γεγονότα, και παράλληλα από μία ιδιαίτερη πνευματική άνθηση, στον τομέα της αρχαιοελληνικής παιδείας. Η καλλιέργεια των γραμμάτων και των επιστημών, γινόταν σε όλη την Ελληνική-Ρωμαϊκή περίοδο (324 εως 1453 μ.Χ. Οι τρεις ιεράρχες, η Υπατία, Στέφανος ο Αλεξανδρινός, ο πατριάρχης Φώτιος, Η Άννα Κομνηνή, και ο Νικηφόρος Βλεμμύδης, υπήρξαν οι μεγαλύτεροι διανοούμενοι της μεσαιωνικής εποχής. Η ρητορική, η φιλοσοφία, η ιστορία, η γεωμετρία γνωρίζουν μεγάλη άνθιση. Τους χρόνους εκείνους που γεννήθηκε η Άννα Κομνηνή, κυριαρχεί, ο μέγας εθνικός προδότης του Μαντζικέρτ, ο Μιχαήλ Ψελλός. Η Άννα καταγράφει τα ιστορικά γεγονότα και την δράση του Αυτοκράτορα Αλεξίου Α’, τις επιδρομές των Νορμανδών στα Βαλκάνια και των Τούρκων στην Μικρά Ασία. Κεντρική μορφή της Αλεξιάδας είναι ο πατέρας της, ο Αλέξιος Α’, για τον οποίον εκφράζεται με πολύ μεγάλο θαυμασμό. Από το ανεκτίμητης αξίας έργο της, διαπιστώνουμε την πνευματική συγκρότηση της Ελληνίδας πριγκίπισσας, την βαθιά γνώση των αρχαίων φιλοσόφων, την υψηλή παιδεία, αλλά και την ηθική της καλλιέργεια. Μέσα από την “Αλεξιάδα” διαπιστώνουμε, ότι η Άννα ήταν άριστη γνώστης των αρχαίων σοφών, και πολύ μεγάλη θαυμάστρια των Ελλήνων στρατιωτικών, που πολεμούσαν στα πεδία των μαχών, σε καθημερινή βάση, για την ελευθερία, την επιβίωση της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ενδεικτική ήταν η ενέργεια της Άννας Κομνηνής, να παρακαλέσει τον αυτοκράτορα και πατέρα της, να μην τιμωρηθεί ο γενναίος Αρμένιος αξιωματικός, του Ελληνικού-Ρωμαϊκού στρατού, ο Αλέξιος Μωσηλέ. Οι σπουδαιότεροι άνθρωποι όλων των εποχών στην ιστορία του πλανήτη, οι ήρωες Έλληνες της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας υπολόγιζαν ως άνδρες και Έλληνες μόνον όσους πολεμούσαν. Όλους τους άνανδρους (θηλυπρεπείς) οι οποίοι δεν πολεμούσαν για την Ελλάδα τους σιχαινόταν και τους περιφρονούσαν. Aνάμεσα στα εκατομμύρια των αξιωματικών του μεσαίωνα είναι και ο στρατηγός-αυτοκράτορας Ρωμανός ο Δ Διογένης, ο οποίος περιφρονούσε τους δειλούς που περίμεναν βοήθεια από τον Χριστό, και δεν πολεμούσαν. Όποιος δεν πολεμούσε εκείνους τους αιώνες με το σπαθί στο χέρι δεν τον θεωρούσαν Έλληνα Χριστιανό και άνδρα αλλά γυναίκα. Δεν υπήρχε μεγαλύτερη ατίμωση και προσβολή για έναν γνήσιο Έλληνα άνδρα από το να τον διώξουν από τον Ελληνικό-Ρωμαϊκό στρατό για οποιαδήποτε αιτία. Αμέσως έχανε την κοινωνική του θέση και υπόσταση.
Ο Ιωάννης Κουρκουάς-Τσιμισκής συναίνεσε στην δολοφονία του Αγίου Νικηφόρου Φωκά, ο οποίος ήταν και θείος του διότι όχι μόνον του αφαίρεσε όλα τα στρατιωτικά του αξιώματα, αλλά τον έκανε απλό πολίτη και τον έθεσε σε κατ οίκον περιορισμό. Δεν του επέτρεψε ο Άγιος Νικηφόρος να πολεμά ούτε ως απλός στρατιώτης. Εκείνους τους αιώνες δεν υπήρχε μεγαλύτερη προσβολή από το να μην πολεμάς για την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, τον Κύριο Ιησού Χριστό καθώς και για την προστασία του άμαχου Ελληνικού πληθυσμού. Αυτά ήταν τα ηθικά, εθνικά και κοινωνικά αξιώματα, των Ελλήνων του μεσαίωνα, της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Όλους εκείνους τους αιώνες η αυτοκρατορία μας ήταν σε συνεχόμενους αμυντικούς πολέμους. Με αυτά τα κριτήρια, παντρεύτηκε η πριγκίπισσα Άννα τον Νικηφόρο Βρυέννιο.
ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΥΕΝΝΙΟΣ
Το 1091 η Άννα μνηστεύθηκε τον Κωνσταντίνο Δούκα, γιο του αυτοκράτορα Μιχαήλ Ζ’. Μετά τον θάνατο του Κωνσταντίνου Δούκα, το 1097, παντρεύτηκε τον Νικηφόρο Βρυέννιο. Ο Νικηφόρος Βρυέννιος ο Νεότερος γεννήθηκε το 1062 στην Ορεστιάδα της Αδριανούπολης, και ήταν γιος του ομωνύμου του στρατηγού. Σπούδασε στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν λόγιος άνδρας, ικανός διπλωμάτης, σπουδαίος ρήτορας και πάρα πολύ γενναίος στρατιώτης-στρατηγός. Ο αυτοκράτωρ Αλέξιος Κομνηνός, εκτιμώντας την μόρφωση, την φυσική ομορφιά και την γενναιότητα του Βρυέννιου, του έδωσε ως σύζυγο την κόρη του Άννα Κομνηνή, και τον τίμησε με το αξίωμα του Καίσαρος.
Επίσης του εμπιστεύτηκε σημαντικές στρατιωτικές αποστολές. Ο Νικηφόρος διηύθυνε την άμυνα της Κωνσταντινουπόλεως εναντίον του στρατού του Γοδεφρείδου της Μπουιγιόν κατά την διάρκεια της πρώτης Σταυροφορίας το 1097, ενώ το 1116 ηγήθηκε της εκστρατείας των Ρωμαίων-“Βυζαντινών” εναντίον του Σελτζούκου σουλτάνου του Ικονίου. Έγραψε ιστορικό έργο για τον Αλέξιο Κομνηνό, καθώς και φιλοσοφικές και ρητορικές πραγματείες. Κυριότερο έργο του είναι η Ύλη Ιστορίας, χωρισμένη σε τέσσερα βιβλία. Η Άννα Κομνηνή, όπως και όλες οι ηθικές, και πραγματικές Ελληνίδες-Χριστιανές, σεβόταν και υποτασσόταν στους συζύγους τους, διότι ήταν ήρωες πολέμου. Όλες οι γυναίκες του μεσαίωνα σεβόταν και υποτασσόταν στους άνδρες τους, που πολέμησαν γενναία για την Ελλάδα και την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Οι Ελληνίδες Χριστιανές του μεσαίωνα, αναγνώριζαν ως άνδρες, μόνον όσους πολεμούσαν γενναία για την επιβίωση της αυτοκρατορίας και του έθνους. Με βάση όλα τα προαναφερόμενα εθνικά-ηθικά αξιώματα η Άννα Κομνηνή, προσπάθησε να αποσπάσει, τον θρόνο, από τον αδελφό της Ιωάννη τον Β Κομνηνό.
Μετά τον θάνατο του Αλεξίου Α΄ το 1118 η Άννα και η μητέρα της Ειρήνη Δούκα, οργάνωσαν συνωμοσία εναντίον του νομίμου διαδόχου, Ιωάννη Β Κομνηνού. Για αυτό προσπάθησαν ανεπιτυχώς να ανεβάσουν στον θρόνο, τον πολύ γενναίο Στρατηγό-Καίσαρα, και σύζυγο της, τον Νικηφόρο Βρυέννιο. Οι δύο γυναίκες, η βασίλισσα Ειρήνη και η πριγκίπισσα Άννα, δικαίως θεωρούσαν ως ικανότερο και γενναιότερο, τον Νικηφόρο Βρυέννιο, ο οποίος είχε αποδείξει, επανειλλημένα, την γενναιότητα, του, στα πεδία των μαχών.
Συνεπώς δεν ευσταθούν οι κατηγορίες, των εχθρών της Ελληνικής-Ρωμαϊκης αυτοκρατορίας, ότι το “Βυζάντιο” ήταν ένα κράτος, όπου γινόταν, συνέχεια, δολοφονίες, και συνομωσίες. Η Αυγούστα Ειρήνη Δούκα, και η πριγκίπισσα Άννα, κινήθηκαν, με καλές προθέσεις, με βάση τα κοινωνικά πρότυπα και το ανώτερο ηθικό Ελληνικό αξίωμα της αρχαιότητας, και του μεσαίωνα. Άλλωστε η Άννα γνώριζε άριστα, την αρχαία Ελληνική γραμματεία. Ο Θησέας ήταν ο πρώτος παγκοσμίως, ο οποίος δίδαξε ότι οι Έλληνες βασιλιάδες επωμίζονται τα περισσότερα βάρη από όλους τους υπόλοιπους κατοίκους, ενώ τους καρπούς των προσπαθειών τους, πάντοτε τους μοιράζονται με όλους τους πολίτες. Ακόμη ο Θησέας δίδαξε ότι σε κάθε μάχη, σε κάθε πόλεμο, καθημερινά τις περισσότερες φορές από οποιονδήποτε άλλο στρατιώτη, βάζει την ζωή του σε κίνδυνο ο εκάστοτε Έλληνας Βασιλιάς. Για αυτό όλοι οι Έλληνες Βασιλείς, στρατηγοί κατά την αρχαία και μεσαιωνική εποχή, όπου οι πρόγονοι μας ήταν διοικητές της Ελληνικής- Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, επιτεθόταν μονάχοι εναντίoν χιλιάδων αντιπάλων. Αυτό το έκαναν για να πάρουν θάρρος οι Έλληνες στρατιώτες για να κερδηθούν οι μάχες και οι πόλεμοι υπέρ της Ελληνικού-Ρωμαϊκού κράτους. Το ίδιο έκαναν και όλες οι επόμενες γενιές Ελλήνων στρατιωτικών μέχρι και την σύγχρονη Ελληνική ιστορία (1821-1940). Αυτό το οποίο ήταν λάθος, εκ μέρους των δύο γυναικών, ήταν ο τρόπος ανατροπής, του Ιωάννη Κομνηνού. Πολύ ενδεικτικό ήταν, ότι σε καθημερινή βάση, σε καθορισμένες ώρες ψάλλονταν μέσα στο παλάτι εκκλησιαστικοί ύμνοι. Σε αυτό το περιβάλλον, μεγάλωσε η Άννα Κομνηνή. Σε όλη της την ζωή, παρέμεινε μονογαμική, ηθική, εκκλησιαζόταν συνεχώς, και έκανε σημαντικό φιλανθρωπικό έργο. Ενδεικτικό του ήθους της, είναι ότι τον σύζυγο της, τον μεγάλο Καίσαρα-στρατηγό Νικηφόρο Βρυέννιο, τον αποκαλούσε Κύρη και Αφέντη της.
ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΤΟΥ ΡΩΜΑΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ.
Οι Ελληνικές στρατιωτικές οικογένειες, έδιναν πολύ μεγάλη σημασία, στο να κάνουν γάμους μεταξύ τους, ώστε να εξασφαλίσουν, ότι θα συνεχίσουν να γεννούν Ήρωες, στο πέρασμα των αιώνων. Στα πλαίσια αυτού του εθνικού σκοπού, έγινε και ο γάμος του Νικηφόρου Βρυέννιου και της Άννας Κομνηνής. Η επιλογή τους, ήταν καθαρά θέμα προστασίας του Ελληνικού πολεμικού dna. Διαφορετικά το Ελληνικό έθνος, θα είχε αφανιστεί.
Από αυτούς τους γάμους, ανάμεσα στα μέλη των αριστοκρατικών Ελληνικών οικογενειών της Μ. Ασίας, είχαμε όλα τα εχέγγυα, για την δημιουργία τόσων πολλών Ελλήνων ηρώων. Οι ήρωες-Έλληνες στρατιωτικοί της Μικράς Ασίας, μαζί με τους εξωτερικούς, εχθρούς, όλους εκείνους τους αιώνες αντιμετώπιζαν και τους εσωτερικούς εχθρούς.
Αυτοί ήταν οι Αλλοδαποί αξιωματούχοι, της πολιτικής “αριστοκρατίας” της Κωνσταντινουπόλεως. Εκείνοι χωρίς να πολεμούν, ήθελαν να ασκούν την ανωτάτη εξουσία, για να διαλύσουν την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Ήθελαν οι αλλοδαποί πολιτικοί ευνούχοι, να δίνουν διαταγές από τα παλάτια, την ώρα που οι Έλληνες στρατιωτικοί. μάτωναν, έχαναν της ζωές τους, έμεναν ανάπηροι και έπεφταν αιχμάλωτοι, στα πεδία των μαχών για την Ελλάδα. Οι Ήρωες στρατιωτικοί της Μικράς Ασίας σε καμία περίπτωση δεν δεχόταν να θυσιάζονται, επί τόσους αιώνες για την Ελλάδα και να τους κυβερνούν ανθέλληνες αλλοδαποί θηλυπρεπείς προδότες. Οι ευνούχοι πολιτικοί από την Βασιλεύουσα το μόνον που έκαναν όλους εκείνους τους αιώνες ήταν να καταστρέψουν ολοσχερώς το Ελληνικό έθνος, μαζί με την αυτοκρατορία του. Το πόσο επικίνδυνοι ήταν οι αλλοδαποί Σημίτες-πολιτικοί, της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, αποδείχτηκε ιστορικά, μετά τον θάνατο του Βασίλειου- Βουλγαροκτόνου, στις 15 Δεκεμβρίου του 1025 μ.Χ. Αμέσως μετά τον θάνατο του Βασίλειου του Β, οι αλλοδαποί πολιτικοί κατέστρεψαν, την αυτοκρατορία, σε στρατιωτικό, κοινωνικό, και οικονομικό επίπεδο.
Παράλληλα οι πολιτικοί αριστοκράτες, εδραίωσαν δια παντός την εξουσία τους. Έκτοτε δεν επέτυχε να τους εκτοπίσει η Ελληνική στρατιωτική αριστοκρατία της Μικράς Ασίας. Δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο, καθώς η παγκόσμια Ελληνική- Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, με βάσεις τον Πλάτωνα, τον Χριστό και την ηθική ζωή, διαλύθηκε ολοσχερώς μέσα σε 42 χρόνια. Αριθμός ρεκόρ. Αναλογιστείτε ότι 42 χρόνια πριν από τον θάνατο του Βασίλειου του Β., η Ελλάδα είχε φτάσει στο απόγειον της δυνάμεως της, σε ηθικό, πολιτικό, κοινωνικό και στρατιωτικό επίπεδο παράλληλα, από την ημέρα που είχε δημιουργηθεί το έθνος των Ελλήνων. Όμως δυστυχώς εκείνα τα χρόνια, η πολιτική “αριστοκρατία”, είχε διαλύσει ολοσχερώς τον Ελληνικό στρατό. Είχαν αφαιρέσει την ανωτάτη πολιτική-στρατιωτική εξουσία από της Ελληνικές στρατιωτικές οικογένειες της Μ. Ασίας. Κατέστρεψαν όλες της υποδομές του στρατού και του κράτους.Έφτασαν μέχρι να βάλουν στον αυτοκρατορικό θρόνο έναν δικό τους, τον Κωνσταντίνο Δούκα.
Όταν ανέλαβε εκ νέου αυτοκράτορας ένας εκ των Ελληνικών στρατιωτικών οικογενειών της Μ. Ασίας, ο Ρωμανός ο Δ Διογένης, βρήκε εντελώς διαλυμένο τον Ελληνικό στρατό. Οι στρατιώτες χωρίς ασπίδες, σπαθιά, και άλογα, ήταν απλήρωτοι, με σκισμένες σημαίες, με κουρελιασμένες στολές. Έκτοτε είχαν εδραιωθεί οριστικά και αμετάκλητα, οι αλλοδαποί πολιτικοί στην διοίκηση του Ελληνικού-Ρωμαϊκού αυτοκρατορικού κράτους. Συνδιοικούν πλέον μαζί με τους Έλληνες στρατιωτικούς. Η συνδιοίκηση της αυτοκρατορίας, μεταξύ Ελλήνων και αλλοδαπών, επισφραγίστηκε με τον γάμο, ανάμεσα σε ένα πολύ επιφανές μέλος της Ελληνικής στρατιωτικής αριστοκρατίας τον Ρωμανό Διογένη, και την χήρα του Κωνσταντίνου Δούκα, την Αυγούστα Ευδοκία, την Μακρεμβολλίτισσα. Πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά, έχουμε έναν τέτοιο γάμο, ανάμεσα στις δύο πλευρές, Όλους τους προηγούμενους αιώνες, οι Ήρωες, Έλληνες στρατωτικοί, παντρευόταν, μόνον με μέλη της στρατιωτικής αριστοκρατίας. Όμως ήταν τόσο κρίσιμη η κατάσταση του Ρωμαϊκού κράτους, ώστε οι πρόγονοί μας, να μην έχουν το χρονικό περιθώριο, να εκτοπίσουν, τους πολιτικούς-προδότες από την εξουσία. Η οριστική επισφράγιση, της συνεργασίας μεταξύ των δύο πλευρών, έγινε μερικά χρόνια αργότερα, με τον γάμο τους Αλέξιου Κομνηνού (Ελληνική ηρωική, στρατιωτική αριστοκρατία της Μικράς Ασίας, και της Ειρήνης Δούκα (πολιτική, Σημιτική αριστοκρατία). Χωρίς αυτούς τους δύο γάμους, δεν θα μπορούσαν να επιστρέψουν, οι Έλληνες στρατιωτικοί στην διοίκηση του Ρωμαϊκού κράτους. Οι Σημίτες πολιτικοί ήταν πονηροί και ύπουλοι. Είχαν μελετήσει την αρχαία Ελληνική γραμματεία, και γνώριζαν καλά, τις Ελληνικές ικανότητες και τις αδυναμίες. Με συμμάχους την κολακεία και την ραδιουργία, είχαν ξεκινήσει από αυλοκόλακες για να εξελιχθούν σε υψηλόβαθμους πολιτικούς αξιωματούχους, της αυτοκρατορικής εξουσίας. Γνώριζαν καλά τους Έλληνες στρατιωτικούς, της Μικράς Ασίας, οι οποίοι κέρδιζαν με το αίμα τους, και με θανάσιμους κινδύνους, τα αξιώματα και τις δόξες, στα πεδία τω μαχών.
Όλους εκείνους τους αιώνες, οι Έλληνες, στρατιωτικοί αριστοκράτες, της Μικράς Ασίας, υπήρξαν οι σωτήρες της Αυτοκρατορίας και του Χριστιανισμού. Όμως σύμφωνα με την Σημιτική πολιτική αριστοκρατία, αυτό το οποίο έκαναν στην πραγματικότητα, οι Έλληνες στρατιωτικοί, ήταν να διαιωνίζουν “άσκοπους” πολέμους. Κατά την γνώμη των πολιτικών αλλοδαπών αξιωματούχων, οι Αγαρηνοί, αποτελούσαν εκείνη την εποχή, μία “μακρινή” απειλή. Ακόμα και με την πιο απαισιόδοξη πρόβλεψη, θα χρειαζόταν πολλά χρόνια για να φτάσουν να απειλήσουν την Μικρά Ασία και την Βασιλεύουσα. Μόνον οι στρατιωτικοί, μέσα στα “άρρωστα”-πατριωτικά μυαλά τους, προσηλωμένα μονίμως στους αμυντικούς πολέμους, τις σφαγές των αντιπάλων, και την “αρχομανία” τους, ισχυρίζονταν ότι έρχεται η εθνική καταστροφή, για την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.
ΕΥΔΟΚΙΑ ΜΑΚΡΕΜΒΟΛΙΤΙΣΣΑ.
Το έτος 1068 μ.Χ., ο Ρωμανός Διογένης εστέφθη εν Χριστώ τω Θεώ, πιστός Aυτοκράτωρ-Βασιλεύς Ρωμαίων. Ο Ρωμανός είχε στόχο, να απαλλάξει τα Ανατολικά Θέματα, από τις τρομερές επιδρομές των Σελτζούκων Τούρκων. Ο προηγούμενος Aυτοκράτορας, ο Κωνσταντίνος Ι΄ Δούκας, είχε πεθάνει σε μεγάλη ηλικία, αφήνοντας τον ανήλικο διάδοχο του Μιχαήλ, και την 30 ετών, όμορφη και χυμώδη σύζυγό του Ευδοκία Μακρεμβολίτισα. Η χυμώδης Ευδοκία ως επίτροπος του γιου της, ασκούσε την αντιβασιλεία, της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Η Αυγούστα ως γυναίκα της μεσαιωνικής εποχής, ένιωθε ανασφαλής, καθώς στο παλάτι, βρισκόταν περιστοιχισμένη, από μία φατρία διεφθαρμένων, αλλοδαπών πολιτικών αξιωματούχων.
Οι Ανατολικές επαρχίες μαστίζονταν από εχθρικές εκστρατείες και επιδρομές. Η αυτοκράτειρα Ευδοκία, βρήκε στο πρόσωπο του ανδρείου-αρρενωπού Ρωμανού Διογένη, έναν ιδανικό Αυτοκράτορα-Στρατηγό, ο οποίος θα διοικούσε με πυγμή σε στρατιωτικό και πολιτικό επίπεδο. Το σπουδαιότερο όμως για εκείνη, διότι ήταν πολύ νέα και όμορφη, ήταν ότι παντρεύτηκε, ένα αυθεντικό άνδρα, που θα ασκούσε, στο ακέραιο, τα συζυγικά του καθήκοντα, και θα την τιμούσε, μέσα από την γενναιότητα και τα πολεμικά του επιτεύγματα. Η Ευδοκία, είχε ως σύζυγο, έναν Ήρωα-στρατηγό, που πολεμούσε στα πεδία των μαχών. Όλες οι Ελληνίδες, εκείνων των αιώνων, περιφρονούσαν, και σιχαινόταν πάρα πολύ, τους δειλούς και τους απόλεμους, που δεν πολεμούσαν για την πατρίδα. Ο Ρωμανός καταγόταν από την επιφανή οικογένεια στρατιωτικών της Καππαδοκία, των Διογενών. Το 1064, ως Δούκας της Σαρδικής (Σόφια), είχε αποκρούσει τις επιδρομές των Πετσενέγων, απωθώντας τους πέρα από τον Ίστρο (Δούναβη). Ο Ρωμανός δεν είχε κρύψει ποτέ την δυσφορία του, για τον σάπιο πολιτικό κατεστημένο της Kωνσταντινούπολης, ο οποίος σκορπούσε τα χρήματα του αυτοκρατορικού Θησαυροφυλακίου, με ανηθικότητα, ενώ παράλληλα αδιαφορούσε για το γεγονός, ότι οι Σελτζούκοι Τούρκοι λεηλατούσαν τα σύνορα και τους φτωχούς Έλληνες υπηκόους. Αυτά ήταν χρήματα που προέρχονταν από τους φόρους εκείνων των αδύνατων Ελλήνων, οι οποίοι έβλεπαν, τις περιουσίες τους, να πυρπολούνται, τους συγγενείς τους να σφάζονται, είτε να οδηγούνται αλυσοδεμένα στα σκλαβοπάζαρα των Σελτζούκων.
Δυστυχώς τα χρήματα των φτωχών, διοχετεύονταν σε αμεσότερες κρατικές δαπάνες, όπως ήταν οι πολυτελείς επαύλεις των συγκλητικών της Βασιλεύουσας. Οι κυριότεροι εκπρόσωποι της πολιτικής αριστοκρατίας, ήταν ο καίσαρας Ιωάννης Δούκας, ο αδελφός του εκλιπόντος βασιλιά, και ο πρωθυπουργός και Πρύτανης των Φιλοσόφων, ο Μιχαήλ Ψελλός. Και οι δύο είχαν πολλούς λόγους να μισούν θανάσιμα τον Ήρωα Ρωμανό Διογένη. Ο καίσαρας ήταν άνθρωπος μειωμένης πνευματικής αντιλήψεως, και κάλυπτε το μεγάλο μειονέκτημα του, με κακές πράξεις, όπως όλοι οι ανίκανοι. Θεωρούσε τον Βασιλιά Ρωμανό έναν “σφετεριστή”, ο οποίος είχε “στερήσει” τον θρόνο, από την δυναστεία του. Ο εκλιπών αδελφός του, Ο Κωνσταντίνος Ι Δούκας, αντιπαθούσε τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, και απέφευγε τους πολέμους.
Όμως με την ενθρόνιση του Ρωμανού Διογένη, οι πολιτικοί, πίστευαν, ότι θα προκαλέσει “άνευ λόγου”, πολέμους, με σκοπό να “ξεσηκώσει” τους Έλληνες, και να διοργανώσει εκστρατείες. Βασικά γνωρίσματα όλων των άνανδρων, και των θηλυπρεπών, ήταν και είναι η προδοσία, η μοχθηρία, η δειλία και η ανικανότητα. Οι άνανδροι-δειλοί και οι ανίκανοι, το μόνο που μπορούν να κάνουν, είναι το κακό. Για αυτό διαχρονικά καταστρέφουν, για να αισθάνονται, ότι είναι κάποιοι που “αξίζουν”. Το καλό χρειάζεται να έχεις ηθική, παιδεία, γενναιότητα, καλοσύνη, και ικανότητες, και να προσπαθήσεις πάρα πολύ σκληρά για να το κάνεις. Στον αντίποδα το κακό γίνεται πολύ εύκολα, ακόμη και από άτομα με ιδιαιτερότητες, και περιορισμένες ικανότητες. Για αυτό ο Μιχαήλ Ψελλός, ο καίσαρας Ιωάννης Δούκας, και ο Ανδρόνικος Δούκας, συμμετείχαν στην προδοσία, στην μάχη του Μαντζικέρτ, και μετέτρεψαν τον θρίαμβο του Ήρωα Ρωμανού, και των γενναίων στρατιωτών, σε τραγική-καταστροφική Εθνική ήττα. Επίσης είχαν ως βασικό κίνητρο, τον αφανισμό της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, ως μέλη της αλλοδαπής πολιτικής αριστοκρατίας. Η προδοσία ολοκληρώθηκε με τον θάνατο, του Αυτοκράτορα Ρωμανού Δ. Η Βασίλισσα Ευδοκία πήρε το πτώμα του, και το έθαψε στην νήσο Πρώτη. Μέσα στην ατμόσφαιρα της γενικότερης εθνικής τραγωδίας, αλλά και του προσωπικού της δράματος, η έκπτωτη πλέον Αυγούστα θρήνησε τον θάνατό του. Η μάχη του Μαντζικέρτ, αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες, εθνικές προδοσίες.
Η Αυγούστα Ευδοκία ήταν μια δεύτερη Υπατία, σύμφωνα με τον Νικήτα Χωνιάτη.
Tην σημερινή εποχή οι γυναίκες εξακολουθούν να έχουν τα ίδια πρότυπα.
Όμως γιατί τους συμφέρει η θηλυκοποίηση των ανδρών, δεν αντιδρούν.
Επικρατέειν ή Απόλλυσθαι-
Γράφει ο Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος
(1) Πάγια αρχή μου είναι ότι όλοι οι λαοί, όλοι οι άνθρωποι, έχουν δικαίωμα να πιστεύουν οπού θέλουν. Όλα αυτά με την απαραίτητη προυπόθεση να μην επιβάλλουν τα πιστεύω τους σε τρίτους, είτε δια της βίας, είτε με πλάγιους τρόπους. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που η άλλη πλευρά δεν συναινεί ; Είναι λοιπόν δίκαιο να καθίσουμε να αφανιστούμε όλοι οι Έλληνες χωρίς να έχουμε πειράξει κανέναν απολύτως ; Όλα αυτά διότι από τα αρχαία χρόνια ο πολιτισμός μας, και η ιδεολογία-θρησκεία μας, αποτελούν εμπόδιο στην δημιουργία του παγκόσμιου εωσφορικού κράτους. Από όλους τους προαναφερόμενους, εξαιρείται, ένα μικρό μέρος βάση των παγκόσμιων Φιλοσοφικών- μαθηματικών σταθερών, μέτρον άριστον και μηδέν άγαν.
* Η ελευθερία πίστεως είναι θεόδοτη. Ο ίδιος ο Θεός έδωσε το δικαίωμα στους ανθρώπους, να πιστεύουν, όπου επιθυμούν. Προσωπικά είμαι υπέρ της συνυπάρξεως των λαών και των διαφορετικών θρησκευτικών, πεποιθήσεων, για αυτό στηρίζω, τον μεγάλο Σύριο ηγέτη Ασσάντ, ο οποίος επέτυχε να συνυπάρχουν ειρηνικά, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι.
Αναφέρομαι πάντοτε στους Φοίνικες-Σημίτες που από μονοθεϊστές της Π.Διαθήκης και πιστοί των προφητών, εγκατέλειψαν τον Θεό, άλλαξαν και έγιναν εωσφοριστές του δωδεκαθέου. Δεν αναφέρομαι σε όλους τους Σημίτες.
