Του ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ
Και νά που βγήκαν και τραγούδια για τον κορωνοϊό. Σύντομα θα κάνουν και ταινία στο Hollywood. Σίγουρα άρχισαν ήδη τα γυρίσματα. Ουσιαστικά είναι ταινία επιστημονικής φαντασίας. Αλλά δεν πρόκειται για φαντασία και άλλα παρόμοια. Αυτή τη φορά είναι πραγματικότητα. Ένας ιός έκαψε τον κόσμο. Ένας άνδρας λέει ένα τραγούδι στις πράσινες βουνοπλαγιές της Ανατολίας. «Ούι κορωνοϊέ, κορωνοϊέ». Αυτός τραγουδά και οι Δυτικοί δεν τραγουδούν; Ιδού το γνωστό τραγούδι «Ντιλάιλα» του Τομ Τζόουνς. Ο άνδρας δεν λέει «Why why why».
Φωνάζει «κορωνοϊέ, κορωνοϊέ, κορωνοϊέ». Με μια φωνή που μοιάζει με εκείνην του μάστορά του. Είναι ένα από τα τραγούδια που σημάδεψε τη ζωή μας στα γκέτο κατά τη δεκαετία του 1960. Κάποια τραγούδια είναι αθάνατα. Όπως τα μυθιστορήματα του Ντοστογιέφσκι, τα έργα του Σαίξπηρ και οι πίνακες του Βαν Γκογκ. Τώρα η ζωή μας έγινε άνω κάτω. Θυμόμαστε τη δεκαετία του 1960 που άρχισε με αιματηρές συγκρούσεις. Ακόμα και τότε δεν είχαμε κλειστεί έτσι στα σπίτια μας. Μια παγκόσμια τραγωδία. Ιδού, είναι και στη δική μας πόρτα. Σε μια κοινωνική τραγωδία όλα πρέπει να είναι κοινά και όλοι να είναι ίσοι, έτσι δεν είναι; Λένε ότι είμαστε στο ίδιο καράβι.
Όχι. Δεν είμαστε στο ίδιο καράβι. Γι’ αυτό νοσταλγήσαμε ακόμα και τη δεκαετία του 1960 που ήμασταν κλεισμένοι στα γκέτο. Ίσος μισθός για όλους. Και τρόφιμα με κουπόνια. Μήπως τώρα γυρίζει κανείς να κοιτάξει τον φτωχό; Και ειδικά τους αλλοδαπούς που βρίσκονται εδώ; Έχω έναν φίλο που διανέμει εθελοντικά πακέτα βοήθειας. Δημοσιοποίησε το τηλέφωνό του. «Να μου τηλεφωνήσει όποιος χρειάζεται βοήθεια», λέει. Του τηλεφώνησε μια γυναίκα Αφρικανή, λέει. Ο φίλος μου έτρεξε αμέσως. Και τι να δει; Η γυναίκα και το μικρό παιδί της ήταν νηστικοί. Είχε μείνει μόνο με πέντε λίρες στην τσέπη. Ποιος ξέρει πόσες τραγωδίες υπάρχουν ακόμα σαν αυτήν εδώ. Εκείνοι που έφεραν εδώ τους ξένους εργάτες, τους Τουρκμένους, τους Πακιστανούς, τους Σριλανκέζους και άλλους πολλούς και τους έχουν να εργάζονται νηστικοί, δεν τους στηρίζουν τώρα. Τους άφησαν στα κρύα του λουτρού. Είμαστε ρατσιστές; Όσο και αν το αρνούμαστε, είμαστε ρατσιστές! Η Ευρώπη; Εκείνη είναι χειρότερη από εμάς. Σε αυτήν την τραγωδία φάνηκε ότι και η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι χάρτινος τίγρης. Εκείνοι που τόσο καιρό λένε ότι έχουν κοινούς στόχους και σκοπούς άφησαν ο ένας τον άλλον ξεκρέμαστο. Κανείς δεν γύρισε να κοιτάξει ακόμα και την Ιταλία που τσακίστηκε από τον κορωνοϊό.
Οι Ιταλοί έκαψαν τη σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης από οργή. Με αυτή τη συμφορά κατέρρευσε και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Τελικά, δεν επένδυσαν και πολύ στην υγεία. Τα χρήματα ξοδεύονται άσκοπα. Έργα μικροπράγματα. Δεν μπορέσαμε να κάνουμε έστω και ένα νοσοκομείο με αυτά τα χρήματα. Ούτως ή άλλως εκείνοι καθορίζουν πού θα δώσουν. Το μόνο έργο από το οποίο είδαμε όφελος είναι η αναστήλωση των αρχαίων μνημείων. Μας έμαθαν ακόμα και το μέγεθος του αγγουριού. Απαγόρευσαν τους φούρνους με πέτρα. Όμως, δεν επένδυσαν στην υγεία, στην οποία έπρεπε ουσιαστικά να επενδύσουν. Αν έχουμε κλειστεί στα σπίτια μας, ας πάει στα κομμάτια. Πιο πολύ καίγομαι για το κλείσιμο των πυλών, των οδοφραγμάτων. Ήταν ο πνεύμονάς μας. Ακόμα και αν έχει κάποιες πλευρές που δεν μας αρέσουν, σε τελική ανάλυση ήταν ένα κράτος σε αντίθεση με μας. Όλοι ήταν βέβαιοι ότι τα τρόφιμα που αγόραζαν ήταν πιο ασφαλή. Υπήρχαν κάποιοι που κάλυπταν από εκεί ακόμα και τις πιο απλές βασικές τους ανάγκες. Γιατί έκλεισαν οι πύλες; Σε ποια χώρα του κόσμου οι πόλεις έκλεισαν τις πύλες η μία στην άλλη;
Όμως, εμείς εδώ είμαστε μια χώρα μοιρασμένη στα δύο, έτσι δεν είναι; Και το αποδείξαμε αυτό στον κόσμο για ακόμα μια φορά. Η Λευκωσία έκλεισε τις πόρτες της στη Λευκωσία. Δεν φαίνεται και σε εσάς παράξενο; Είναι παράξενο φυσικά. Ακόμα και εναντίον αυτού του εφιάλτη δεν υπάρχει κοινός αγώνας! Είναι φανερό ότι η διοίκηση στον νότο δεν μας εμπιστεύεται λόγω των σχέσεών μας με την Τουρκία. Άλλωστε ξέρετε, αργήσαμε να κλείσουμε τις πύλες μας με την Τουρκία. Και τώρα βλέπουμε πόσο εύστοχο ήταν αυτό. Δεν λένε την αλήθεια στον λαό στην Τουρκία, που κυβερνάται με δικτατορία. Βλέπουμε τα ζωντανά βίντεο που δημοσιεύονται. Σε κάποια μέρη σκάβουν εκατοντάδες κενούς τάφους. Για τους νεκρούς του κορωνοϊού.
Χθες είδα ένα βίντεο. Τα αυτοκίνητα για την κηδεία στη σειρά. Μόνο σε μια συνοικία πέθαναν πέραν των τριάντα. Όμως, το δικτατορικό καθεστώς δεν αποκαλύπτει τον πραγματικό αριθμό των θανάτων. Τον αποκρύβει και αυτόν, όπως αποκρύβει τους νεκρούς στρατιώτες στη Συρία. Τώρα είμαστε σε φυλακή στο σπίτι. Πότε θα βγούμε ξανά στον δρόμο; Πότε θα σωθούμε από αυτές τις μάσκες και από αυτά τα γάντια; Πότε θα ανοίξουν οι πύλες. Πότε θα αρχίσουμε να έχουμε μια φυσιολογική ζωή; Υποβάλλουν και σε εμένα αυτά τα ερωτήματα, όπως τα υποβάλλουν και σε εσάς. Δεν ξέρω. Κανείς δεν ξέρει. Κανείς δεν χάνει ποτέ την ελπίδα του. Έχω να πω το εξής: Από εδώ μπείτε θετικοί. Βγείτε αρνητικοί!
ΠΗΓΗ: Αφρίκα, Πολίτης
apopseis.com
