Του Adam Kirch , Wall Street Journal
Ο covid-19 έφερε στο προσκήνιο την υπόσχεση και τον κίνδυνο του «μετανθρωπισμού», την ιδέα δηλαδή της χρήσης της τεχνολογίας για την αντιμετώπιση των ασθενειών, της γήρανσης και του θανάτου.
Ακούγεται πικρά ειρωνικό τώρα, εν μέσω μιας παγκόσμιας πανδημίας, αλλά πριν από λίγο καιρό μερικοί από τους ανθρώπους που βλέπουν μπροστά, πίστευαν ότι η ανθρωπότητα πλησίαζε στο να καταργήσει τον θάνατο. «Αν με ρωτήσετε σήμερα, είναι δυνατόν να ζήσετε έως τα 500; Η απάντηση είναι ναι », δήλωσε ο Bill Maris, ιδρυτής της Google Ventures, το 2015. Τρία χρόνια αργότερα, ο βιοϊατρικός ερευνητής Aubrey de Gray εκτίμησε ότι « οι μεσήλικοι άνθρωποι έχουν τώρα μια σοβαρή πιθανότητα » να μην πεθάνουν ποτέ.
Η αιώνια ζωή μέσω της προηγμένης τεχνολογίας μοιάζει με όνειρο σε μια κοινωνία που, μέχρι πρόσφατα, είχε πρόβλημα να κατασκευάσει αρκετές μάσκες για να σώσει τη ζωή των γιατρών και των νοσηλευτών. Ωστόσο, ο Covid-19 μπορεί να αποδειχθεί απλώς το είδος της κρίσης που απαιτείται για την υπερ-προώθηση των προσπαθειών, ώστε να δημιουργηθεί αυτό που οι υποστηρικτές του αποκαλούν “μετανθρώπινο” μέλλον. Με τη βιολογική μας ευθραυστότητα να είναι πιο εμφανής από ποτέ, πολλοί άνθρωποι θα είναι έτοιμοι να αγκαλιάσουν το μήνυμα της Μετανθρωπιστικής Διακήρυξης, ένα πρόγραμμα οκτώ σημείων που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1998: «Οραματιζόμαστε τη δυνατότητα διεύρυνσης των ανθρωπίνων δυνατοτήτων ξεπερνώντας τη γήρανση, τις γνωστικές ελλείψεις, το ακούσιο μαρτύριο και τον περιορισμό μας στον πλανήτη Γη. ”
Οι μετανθρωπιστές, με πολλούς εκ των οποίων να σχετίζονται με μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς και δεξαμενές σκέψης όπως το Humanity Plus και το Ινστιτούτο Extropy, καθοδηγούνται εδώ και καιρό από τον φόβο ότι ολόκληρο το είδος μας θα μπορούσε να εξαλειφθεί από ένα πυρηνικό πόλεμο, μια σύγκρουση αστεροειδών, ένα τεχνολογικό ατύχημα – ή μια πανδημία. Τον Μάρτιο, καθώς ο κορονοϊός εξαπλωνόταν σε όλο τον κόσμο, ο επιστημονικός συγγραφέας Tom Chivers παρατήρησε ότι καταδεικνύεται η ανάγκη τεχνολογικής προστασίας έναντι τέτοιων υπαρξιακών απειλών: «Οι άνθρωποι θα μπορούν να υπάρχουν για ένα δισεκατομμύριο χρόνια ή περισσότερο, εάν δεν τα κάνουμε μαντάρα. Ο κορονοϊός δεν θα μας σκοτώσει όλους, αλλά είναι μια πολύ καλή απεικόνιση του πως κάτι θα μπορούσε », έγραψε στο διαδικτυακό περιοδικό UnHerd.
Οι άνθρωποι φοβόταν πάντα το θάνατο και ονειρευόταν να του ξεφύγουν. Αλλά μέχρι τώρα, αυτή η ελπίδα διατυπωνόταν με θρησκευτικούς όρους. Ο μετανθρωπισμός υπόσχεται ότι ο θάνατος μπορεί να νικηθεί φυσικά, όχι μόνο πνευματικά. Και το κίνημα του μετανθρωπισμού έχει την υποστήριξη ανθρώπων που διαθέτουν τους οικονομικούς πόρους για να το πραγματοποιήσουν, εάν αυτό είναι εφικτό. Οι Jeff Bezos, Peter Thiel και Elon Musk συγκαταλέγονται στους μεγιστάνες της Silicon Valley που έχουν επενδύσει σε έρευνες για παράταση της ζωής. Το 2013, η Google μπήκε στο πεδίο με την έναρξη της εταιρείας βιοτεχνολογίας Calico, όνομα που αποτελεί συντόμευση του California Life Company.
Οι μετανθρωπιστές οραματίζονται πολλές πιθανές οδούς για την αθανασία. Nanorobots θα μπορούσαν να ζουν μέσα στα κύτταρα μας και να επιδιορθώνουν συνεχώς τις ζημιές, σταματώντας τη γήρανση στην έναρξη της. Η γενετική μηχανική θα μπορούσε να εξαλείψει τους μηχανισμούς που μας κάνουν να γερνάμε. Τέτοιες τεχνολογίες εξακολουθούν να είναι απρόσιτες, αλλά οι μετανθρωπιστές πιστεύουν ότι θα μπορέσουμε να κυριαρχήσουμε πάνω τους νωρίτερα από ότι πιστεύουν οι περισσότεροι άνθρωποι, με τη βοήθεια της υπερδύναμης τεχνητής νοημοσύνης.
Τελικά, ωστόσο, η ελπίδα είναι ότι δεν θα χρησιμοποιούμε απλώς υπολογιστές – θα γίνουμε τέτοιοι. Σήμερα, οι γνωστικοί επιστήμονες συχνά συγκρίνουν τον εγκέφαλο με το hardware και το μυαλό με το λογισμικό που τρέχει σε αυτό. Αλλά ένα πρόγραμμα λογισμικού είναι απλώς πληροφορίες, και βασικά δεν υπάρχει λόγος για τον οποίο οι πληροφορίες της συνείδησης πρέπει να κωδικοποιούνται σε νευρώνες.
Το Πρόγραμμα Human Connectome, που ξεκίνησε το 2009 από τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας, περιγράφεται ως «μια φιλόδοξη προσπάθεια χαρτογράφησης των νευρικών οδών που αποτελούν τη βάση της λειτουργίας του ανθρώπινου εγκεφάλου». Εάν αυτά τα μονοπάτια θα μπορούσαν να χαρτογραφηθούν πλήρως και να μεταφραστούν σε ψηφιακά 0 και 1, τα δεδομένα θα μπορούσαν να φορτωθούν σε έναν υπολογιστή, ο οποίος θα μπορούσε να επιβιώσει επ ‘αόριστον. Ο φυσικός Michio Kaku θεωρεί ότι αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο η ανθρωπότητα θα ξεπεράσει τις υλικοτεχνικές προκλήσεις ενός ταξιδιού στο βάθος του διαστήματος: “Θα βάλουμε το κονέκτουμ (connectome = πλήρες διάγραμμα συνδεσμολογίας των νευρωνικών συνδέσεων του εγκεφάλου) σε μια ακτίνα λέιζερ και θα το εκτοξεύσουμε στο φεγγάρι. Σε ένα δευτερόλεπτο, η συνείδησή μας θα είναι στο φεγγάρι. Σε 20 λεπτά θα είμαστε στον Άρη, σε οκτώ ώρες θα βρεθούμε στον Πλούτωνα, σε τέσσερα χρόνια η συνείδησή μας θα έχει φτάσει στο πλησιέστερο αστέρι. ”
Αυτό μπορεί να ακούγεται σαν επιστημονική φαντασία, αλλά είναι επίσης το φυσικό συμπέρασμα των τεχνολογικών εξελίξεων των τελευταίων 20 ετών. Το διαδίκτυο έχει ήδη καταστήσει περιττή την επίσκεψη σε φυσικά μέρη όπως τράπεζες, ταχυδρομεία και κινηματογράφους και το lockdown έχει δώσει μεγάλη ώθηση σε αυτήν την τάση. Καθώς οι φυσικοί μας κόσμοι συρρικνώνονται σε μια προσπάθεια να αποφύγουμε να κολλήσουμε Covid-19, οι εικονικοί μας κόσμοι επεκτείνονται για να το αντισταθμίσουν. Στο άμεσο μέλλον, πολλοί από εμάς θα παρακολουθούμε εικονικά σχολεία, θα λατρεύουμε σε εικονικές εκκλησίες και θα κοινωνικοποιούμαστε σε εικονικά πάρτι. Και η ιστορία του διαδικτύου υποδηλώνει ότι μόλις τα πράγματα μετακινηθούν στο διαδίκτυο, σπάνια επιστρέφουν εκεί που ήταν- απλά ρωτήστε τα πολυκαταστήματα και τους κατασκευαστές CD.
Η πανδημία αποκαλύπτει επίσης μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που θα προκύψουν μαζί με το μετανθρωπιστικό μέλλον: νέα είδη κοινωνικής ανισότητας που θα κάνουν τις υπάρχουσες να φαίνονται ελάχιστες. Κατά τη διάρκεια των μηνών του lockdown, προέκυψε μια έντονη διαφοροποίηση μεταξύ των ατόμων που εργάζονται με πληροφορίες ( εικόνες, λέξεις, αριθμούς) και των ατόμων που εργάζονται με αντικείμενα (σε ράφια παντοπωλείων, παράδοση δεμάτων, φροντίδα αρρώστων). Οι πρώτοι μπορούν να μείνουν σπίτι τους και να επικοινωνούν μέσω οθονών, αλλά οι δεύτεροι πρέπει να βγουν στον πραγματικό κόσμο, θέτοντας τον εαυτό τους σε κίνδυνο μόλυνσης.
Καθώς η τεχνολογία καθιστά δυνατή την αποφυγή των περισσότερων βαρών και κινδύνων της φυσικής ύπαρξης, αυτή η τάξη και το επαγγελματικό χάσμα θα μπορούσαν να βαθύνουν σε ένα υπαρξιακό χάσμα, με μια “εικονική” ελίτ να εξυπηρετείται από μια “φυσική” εργατική τάξη. Φυσικά, ο πλούτος και η δύναμη προσφέρουν πάντα κάποια ασφάλεια έναντι των κινδύνων της ζωής. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, οι Αμερικανοί πλήρωναν ένα αντάλλαγμα ώστε κάποιος άλλος να πάρει τη θέση τους στη λίστα στράτευσης. Σύντομα, ενδέχεται να είστε σε θέση να πληρώσετε κάποιον για να πάρει τη θέση σας στον πραγματικό κόσμο που είναι γεμάτος από κινδύνους και ασθένειες , ενώ θα παραμένετε πίσω από την ασφάλεια μιας οθόνης.
Ένα μετανθρωπιστικό μέλλον στο οποίο η θνητότητα είναι προαιρετική μπορεί να ακούγεται σαν παράδεισος, αλλά αν επιτευχθεί νωρίτερα για μερικούς από εμάς σε σχέση με τους άλλους, θα μπορούσε να αποδειχθεί δυστοπικό.
