Μεγάλη διαστροφή υπάρχει στον κόσμο! (Άγιος Παΐσιος) // ΤΟ ΕΙΝΑΙ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΔΑΝΕΙΟ ΑΓΑΠΗΣ // Τα λίγα και απλά της προσευχής

ΤΟ ΕΙΝΑΙ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΔΑΝΕΙΟ ΑΓΑΠΗΣ

“Αν θέλεις να κερδίσεις την ψυχή σου, πρέπει να την χάσεις”, είπε ο Χριστός.
Με σύγχρονη ψυχολογική γλώσσα, αυτό σημαίνει να χάσεις κάτι από τον πολύτιμο ναρκισσισμό σου. Το σημερινό lifestyle θέλει να μας πείσει ότι είμαστε υπέροχοι. Η αίσθηση όμως ότι δεν είμαι πανέμορφος, πλην όμως ούτε και μόνος, διότι αγαπώ Κάποιον που είναι υπέροχος (και που μάλιστα πρώτος αυτός μ’ αγάπησε), είναι ακόμη πιο όμορφη. Από απόψεως ψυχολογικής βεβαίως, αυτός που αγαπάς είναι που σου δίνει την βεβαιότητα. Δεν δίνει ποτέ βεβαιότητα ή αύτοβεβαίωση.

Η τελευταία -Ι’m the number one- έχει ανασφάλεια, διότι πάντα πολεμάς με όλους για να το αποδείξεις. Και το αποδεικνύει καθημερινά, τουτέστιν καθημερινή εξουθενωτική πάλη. Επομένως, ή άλλη κατάσταση -«είμαι ένα μηδενικό, αλλά έχω σχέση με την Μονάδα και μ’ αγαπά Αυτή…αμέσως μας εξυψώνει περισσότερο απ’ οτιδήποτε. Γι’ αυτό βλέπουμε όλους τους αγίους να «κυνηγούν» την ταπείνωση, την επίγνωση δηλαδή ότι «το είναι μας είναι δανεισμένο», για να θυμηθούμε τα λόγια του αγίου Μαξίμου.
Μας το έχει δανείσει κάποιος που μας αγαπά. “Έφτιαξε κανείς τον εαυτό του μόνος του; Κανένας! Αυτό σημαίνει ότι το είναι μας είναι δάνειο αγάπης, αλλά, όταν δανείζεσαι ένα τέτοιο δάνειο, πρέπει να κάνεις κάτι αντάξιο αυτής της αγάπης. Αυτό είναι υπέροχο αίσθημα. Είναι το αίσθημα της άντιπαράνοιας…

π.Νικόλαος Λουδοβίκος

Ένας άνθρωπος που δεν έχει εμπιστοσύνη στον Θεό, αλλά στον εαυτόν του, θα υποφέρει στη ζωή του. Ενώ αυτός που έχει εμπιστοσύνη στον Θεό, ο Κύριος θα του δώσει τις λύσεις στις υποθέσεις του.

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας († 1982)

H απραξία φέρνει θάνατο, η δραστηριότητα φέρνει ζωή.

Είσαι κουρασμένος και θέλεις να ξεκουραστείς; Υπάρχει τρόπος: “Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς” (Ματ. 11,28). Κάνε κάτι καλό απ’ αυτά που μπορείς και θ’ αρχίσεις να ξεκουράζεσαι. Αν θέλεις να πεθάνεις, απλώς σταύρωσε τα χέρια σου και μην κάνεις τίποτε! Πριν όμως προλάβεις να σταυρώσεις τα χέρια σου, έχεις ήδη πεθάνει και δεν το ξέρεις.

Δοκίμασες τη δραστηριότητα και απογοητεύτηκες; Μάλλον όχι. Κάνε ένα βήμα μπροστά και η επιτυχία στη ζωή σου ήδη γλυκοχαράζει. Άρχισε απ’ αυτά που σε ευχαριστούν για να πάρεις θάρρος και δύναμη γι’ αυτά που πρέπει και ταυτόχρονα όμως σε δυσκολεύουν.

Ζήτησε τη βοήθεια του Θεού και θυμήσου πόσες φορές μέχρι τώρα σε βοήθησε. Ενεργοποίησε τις δυνάμεις που έχει εμφυτεύσει μέσα μας ο πάνσοφος Δημιουργός. Ο Θεός μάς βοηθά σε πράγματα που μόνοι μας δεν μπορούμε να τα κάνουμε. Σε πράγματα που όμως μπορούμε μόνοι μας να τα κάνουμε, θέλει από πολλή αγάπη να μας αφήσει μόνους μας να τα κάνουμε για να έχουμε κάπως εξ’ ολοκλήρου τη χαρά της δημιουργίας.

Η αλήθεια πάντως είναι μία, ότι τα πάντα είναι του Θεού διότι “και το θέλειν και το ενεργείν” (Φιλ. 2,13) είναι κι αυτό δικό Του.

π.Δ.Ν.

Κράτα με Χριστέ μου μη Σου φύγω!

Όταν πηγαίνεις να κάμεις την προσευχή σου να θυμάσαι τα πάθη σου, τα αδύνατα σημεία σου, την ευκολία με την οποία ξεφεύγεις και πέφτεις!
Να θυμάσαι, ότι ο Χριστός… μπορεί να σε συγκρα­τήσει και να σε δυναμώσει και να σε βοηθήσει να νικήσεις!
Να γονατίζεις λοιπόν ενώπιον Του και να Τον ικετεύεις:
«Κράτα με Χριστέ μου μη Σου φύγω! Κράτα με Χριστέ μου μη Σου φύγω! Κράτα με Χριστέ μου μη Σου φύγω!»
Και μη φοβείσαι! Δεν θα σε αφήσει! Είναι φιλάν­θρωπος και φιλόψυχος!
+ π. Ίωήλ Γιαννακόπουλος

Προς νυμφευμένους! Μήνυμα από φωτισμένο Αγιορείτη γέροντα.

ΖΕΥΓΑΡΙ: “Ο άνδρας πρέπει να θυμάται ότι η γυναίκα του είναι αυτή, την οποία εμπιστεύθηκε ο Θεός στα χέρια του. Η γυναίκα του είναι μία ψυχή που του την έδωσε ο Θεός, για να την επιστρέψει σε Εκείνον.

Την αγαπάει τη γυναίκα του, όπως αγαπάει ο Χριστός την Εκκλησία; Την προστατεύει, την περιποιείται, της παρέχει ασφάλεια, ιδιαίτερα όταν είναι στεναχωρημένη, όταν είναι άρρωστη;

Ξέρουμε, άλλωστε, πόσο ευαίσθητη είναι η γυναικεία ψυχή, γι’ αυτό, όπως λέγει και ο Απόστολος Πέτρος, «ως ασθενεστέρω σκεύει τω γυναικείω απονέμομεν τιμήν».

Πληγώνεται η γυναικεία ψυχή, μικροψυχεί, μεταβάλλεται πολύ εύκολα, απελπίζεται ξαφνικά. Γι’ αυτό, ο άνδρας πρέπει να στέκεται γεμάτος αγάπη και τρυφερότητα, ώστε να καταφέρει να γίνει ο θησαυρός της.”

-Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης
[“Περί Θεού λόγος αισθήσεως – Οκτώ κείμενα πνευματικής αγωγής”]

Τα λίγα και απλά της προσευχής – Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου

Αν η γλώσσα μας προφέρει προσευχητικά λόγια και η διάνοιά μας ονειροπολεί, τίποτα δεν έχουμε να ωφεληθούμε… Απεναντίας, θα κατακριθούμε, επειδή ακριβώς με μεγαλύτερη υπομονή και εντατικότερη προσοχή μιλάμε σε ανθρώπους παρά στον Κύριό μας. Στο κάτω-κάτω, κι αν ακόμα δεν πάρουμε τίποτε απ’ Αυτόν, το να βρισκόμαστε σε διαρκή επικοινωνία μαζί Του μικρό καλό είναι;Αν ωφελούμαστε πολύ, όταν συζητάμε μ’ έναν ενάρετο άνθρωπο, πόσο θα ωφεληθούμε, αλήθεια, συνομιλώντας με τον Πλάστη, τον Ευεργέτη, το Σωτήρα μας, έστω κι αν δεν μας δίνει ό,τι Του ζητάμε;Γιατί, όμως, δεν μας δίνει; Θα το τονίσω γι’ άλλη μια φορά:Γιατί συνήθως Του ζητάμε πράγματα βλαβερά, νομίζοντας πως είναι καλά και ωφέλιμα.Δεν γνωρίζεις, άνθρωπέ μου, το συμφέρον σου…Εκείνος, που το γνωρίζει, δεν εισακούει την παράκλησή σου, γιατί φροντίζει περισσότερο από σένα για την σωτηρία σου.Αν οι γονείς δεν δίνουν πάντα στα παιδιά τους ό,τι τους ζητούν, όχι βέβαια επειδή τα μισούν, μα επειδή, απεναντίας, υπερβολικά τα αγαπούν, πολύ περισσότερο θα κάνει το ίδιο ο Θεός, ο οποίος και περισσότερο από τους γονείς μας μας αγαπά και καλύτερα απ’ όλους γνωρίζει ποιο είναι το καλό μας.Όταν, λοιπόν, αποκάνεις ικετεύοντας τον Κύριο, κι Εκείνος δεν σου δίνει σημασία, μην παραπονιέσαι.Ξεχνάς, άλλωστε, πόσες φορές εσύ άκουσες κάποιον φτωχό να σε παρακαλάει και δεν του έδωσες σημασία;Και αυτό το έκανες από σκληρότητα, ενώ ο Θεός το κάνει από φιλανθρωπία. Ωστόσο, ενώ δεν δέχεσαι να κατηγορήσουν εσένα, που από σκληρότητα δεν άκουσες τον συνάνθρωπό σου, κατηγορείς το Θεό, που από φιλανθρωπία δεν σε ακούει…Είπα όμως προηγουμένως, ότι κι όταν ακόμα δεν σε ακούει, η ωφέλειά σου από την προσευχή είναι μεγάλη. Γιατί είναι αδύνατο ν’ αμαρτήσει ένας άνθρωπος που προσεύχεται πρόθυμα και αδιάλειπτα, ένας άνθρωπος που συντρίβει την καρδιά του, ανεβάζει το νου του στον ουρανό και ομολογεί ταπεινά στον Κύριο τα αμαρτήματά του. Γιατί, ύστερ’ από μία τέτοια προσευχή, πετάει μακριά κάθε φροντίδα για τα γήινα, αποκτάει φτερά, γίνεται ανώτερος από τ’ ανθρώπινα πάθη. Τα δροσερά νερά δεν δίνουν στα φυτά τόση θολερότητα, όση δίνουν τα δάκρυα στο δέντρο της προσευχής, κάνοντάς το ν’ ανεβαίνει ψηλά, ως το θρόνο του Θεού. Έτσι, μάλιστα, Εκείνος εισακούει την προσευχή μας. Και πως να μην εισακούσει την προσευχή μιας ψυχής, που στέκεται μπροστά Του με αυτοσυγκέντρωση, με κατάνυξη, με ταπείνωση;Μιας ψυχής που έχει μεταφερθεί νοερά από τη γη στον ουρανό;Μιας ψυχής που έχει διώξει κάθε ανθρώπινο λογισμό, κάθε βιοτική μέριμνα, κάθε εμπαθή προσκόλληση, κι έχει αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στην μυστική και πανευφρόσυνη κοινωνία με τον Κύριό της; Ναι, έτσι πρέπει να προσεύχεται ο χριστιανός. Αφού συγκεντρώσει και εντείνει όλη του την σκέψη, τότε να ικετεύει το Θεό έμπονα.Δεν χρειάζεται να λέει ατέλειωτα λόγια, φτάνουν τα λίγα και απλά…
Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου πηγή, πηγή

Χριστόψυχοι

Αγάπη Θεού είναι να βγαίνει κανείς από τον εαυτό του. Και η αγάπη προϋποθέτει οπωσδήποτε ταπείνωση, και η ταπείνωση υπακοή. Δεν μπορεί να φτάσει κανείς στην αγάπη έξω από την ταπείνωση και την υπακοή· υπακοή στο θέλημα του Θεού. Μόνο τότε φτάνει κανείς στην αγάπη.

Στα περσινά συνθήματα που δώσαμε την Πρωτοχρονιά, εμένα μου έτυχε αυτό το πολύ ωραίο: «Η ζωή της ψυχής είναι η αγάπη. Τότε νιώθεις ότι όλοι σε αγαπούν, ακόμη και εκείνος που έρχεται να σε σουβλίσει».Ε, ναι, όταν φτάσει κανείς σε τέτοια μέτρα αγάπης, ποιον να φοβηθεί; Πήγαιναν οι μάρτυρες στο μαρτύριο· τους σούβλιζαν, τους έκαιγαν, τους έριχναν στα θηρία, αλλά δεν πάθαιναν τίποτε, γιατί αγαπούσαν πάρα πολύ τον Χριστό. Και όταν αγαπάει κανείς ειλικρινά τον Χριστό, αγαπάει και την εικόνα του Χριστού, τον άνθρωπο, τον πλησίον, όποιος κι αν είναι αυτός. Και πως τα καταφέρνουμε τώρα εμείς και ζούμε όπως ζούμε, ενώ όλη η ζωή μας πρέπει να είναι έτσι, πρέπει να είμαστε Χριστόψυχοι;

Σήμερα διάβασα αυτή την πολύ ωραία λέξη: Χριστόψυχοι· δεν είναι πολύ ωραία; Να έχουμε ψυχή Χριστού. Ξέρετε πόσα θαύματα μπορούν να γίνουν μετά; Θα αλλάξουν όλο το μοτίβο της οικογένειας, όλης της κοινωνικής ομάδος. Πότε; Αν αρχίσουμε έτσι, αν βάλουμε δηλαδή στόχο στη ζωή μας να αγαπούμε τον αδελφό όπως τον εαυτό μας. Όπως θα θέλαμε να μας συμπεριφερθούν οι άλλοι, να συμπεριφερθούμε και εμείς, χωρίς να δίνουμε πιστοποιητικά αθώωσης στους άλλους – έχουν και εκείνοι τα προβλήματά τους, τις αρρωστημένες τους καταστάσεις, όπως έχουμε όλοι μας – αλλά να κρίνουμε από τον εαυτό μας· θα θέλαμε οι άλλοι να μας συμπεριφερθούν έτσι, δηλαδή να μας απορρίψουν, να μας κατακρίνουν, να μας καταδικάσουν; Εμείς γιατί είμαστε πρόθυμοι να το κάνουμε;

Χριστιανός αυτό σημαίνει: Χριστόψυχος. Τι θα έκανε ο Χριστός εκείνη την ώρα, τι θα έκανε ο άγιος; Αν αυτά συνέχεια τα δουλεύουμε μέσα μας, θα έχουμε πάρα πολλή προκοπή, ξέρετε. Χωρίς να το καταλάβουμε, σιγά-σιγά, σιγά-σιγά θα ανοίγει η καρδιά μας, θα ξεδιπλώνεται, θα φύγουν όλες οι απωθημένες ενοχές, και στο τέλος θα φτάσουμε στην απλότητα, έτσι όπως τα γράφουν οι πατέρες και όπως μας τα δίδαξε και ο Πάτερ (Συμεών). Και όταν φτάσει κανείς στην απλότητα, δεν φοβάται μετά τίποτε· όλα τα παραβλέπει, όλα τα συγχωρεί, όλα τα δικαιολογεί, και έχει μέσα του μια πληρότητα, η ψυχή του γεμίζει από χαρά ουράνια. Έτσι πιστεύω να είναι τα πράγματα. Ωφελείται και αυτός (που είναι Χριστόψυχος), ωφελούνται και όλοι οι άλλοι γύρω του, και εσείς στις οικογένειες, και εμείς στα μοναστήρια, και άλλοι στην εργασία τους και όπου υπάρχουν ανθρώπινες ομάδες και κοινωνίες.Συμφωνείτε μ’ αυτά; Όπως βλέπετε, δεν είναι δικά μας επινοήματα ούτε δικά μας κατασκευάσματα. Να, είπαμε να αναφέρουμε λίγα από αυτά που μας δίδαξε ο Πάτερ, σιγά-σιγά να αρχίσουμε να τα μελετούμε λίγο πιο προσεκτικά και να κάνουμε όλοι μια φιλότιμη προσπάθεια να τα βιώσουμε. Όχι επειδή έχουμε κάποια υποχρέωση απέναντι άλλων, όχι· για τον εαυτό μας βασικά. Εμείς θα κερδίσουμε πρώτα, εμείς θα είμαστε χαρούμενοι, εμείς θα είμαστε άνθρωποι γεμάτοι με περιεχόμενο ουράνιας εμπειρίας.

Από το βιβλίο: Φιλοθέης μοναχής, Προσεγγίζοντας τη διδαχή του πατρός Συμεών. Συνάξεις κυριών. Πανόραμα Θεσσαλονίκης 2016, σελ. 134-136.Στο βιβλίο αυτό η Γερόντισσα Φιλοθέη (του Ι. Γυν. Ησυχαστηρίου “Το Γενέσιον της Θεοτόκου” Πανοράματος Θεσσαλονίκης) είχε ως οδηγό τη διδαχή του μακαριστού π. Συμεών Κραγιοπούλου, ο οποίος υπήρξε μέχρι την κοίμησή του (30.9.2015) ο πνευματικός πατέρας του Ι. Ησυχαστηρίου. Χριστόψυχοι

Πηγή: koinoniaorthodoxias.org

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: Τι συμβαίνει με την ψυχή πού δέν παρακινεῖ τόν ἑαυτό της στήν προσευχή…

Όποιος δεν προσεύχεται στο Θεό και δεν επιθυμεί να συνομιλή συνέχεια με τον Θεό, είναι άψυχος και νεκρός και δεν σκέπτεται σωστά.
Διότι το πιο μεγάλο σημείο της αφροσύνης μας είναι ακριβώς αυτό, το να μην γνωρίζουμε δηλαδή σωστά το μέγεθος της τιμής και το να μην αγαπήσουμε την προσευχή, το να μην θεωρούμε ψυχικό θάνατο την μη προσκύνησι του Θεού.
Διότι όπως ακριβώς το σώμα μας αυτό είναι νεκρό και μυρίζει άσχημα, όταν δεν είναι μέσα του η ψυχή, έτσι και η ψυχή που δεν παρακινεί τον εαυτό της στην προσευχή, είναι νεκρή και άθλια και ακάθαρτη.
Το ότι όμως πρέπει να θεωρούμε χειρότερο από κάθε θάνατο την στέρησι της προσευχής, μας το διδάσκει ο προφήτης Δανιήλ, ο μεγάλος αυτός προφήτης, ο οποίος προτίμησε να πεθάνη, παρά να στερηθή για τρεις μόνο μέρες την προσευχή. Διότι ο βασιλιάς των Περσών δεν τον διέταξε να ασεβήση, αλλά να προσπαθήση να μην προσευχηθή για τρεις ημέρες (πρβλ. Δαν. 6, 10).
Χωρίς τη βοήθεια του Θεού δεν μπορούμε να έχουμε κάποιο καλό στις ψυχές μας∙ η χάρις του Θεού αν δη ότι αγαπάμε την προσευχή και παρακαλάμε συνέχεια τον θεό και περιμένουμε από εκεί να μας έλθουν όλα τα αγαθά, εγγίζει τους πόνους μας και τους ελαφρύνει.
Όταν λοιπόν ιδώ κάποιον που δεν αγαπά την προσευχή και δεν την αγαπά πολύ και υπερβολικά, νομίζω ότι ο άνθρωπος αυτός δεν έχει τίποτε το ευγενικό στην ψυχή του. Όταν όμως ιδώ κάποιον να μη χορταίνη από τη λατρεία του Θεού, και να θεωρή ως μεγαλύτερη ζημία το να μην προσεύχεται συνέχεια, συμπεραίνω, ότι ο άνθρωπος αυτός είναι αληθινός εργάτης κάθε αρετής και ναός του Θεού.
Διότι εάν, όπως λέγη ο σοφός Σολομώντας, ο στολισμός του ανθρώπου και το βάδισμά του και το γέλιο του φανερώνουν τα εξωτερικά του χαρίσματα, πολύ περισσότερο η προσευχή και η λατρεία του Θεού αποτελούν απόδειξι ολόκληρης της αρετής του, είναι σαν κάποια πνευματική και θεϊκή στολή που προσδίδει στην ψυχή μας πολλή ομορφιά και κάλλος, που ρυθμίζει τη ζωή καθενός από εμάς, που δεν αφήνει να κυριεύση την ψυχή τίποτε το αισχρό και παράλογο, που πείθει τον Θεό να συγχωρήση και να του δώση την τιμή Του, που μας διδάσκει να απομακρύνουμε κάθε πλάνη του πονηρού, που διώχνει τους πονηρούς και παράλογους λογισμούς, που κάνει την ψυχή του καθενός τέτοια, ώστε να περιφρονή την ηδονή.
Η μόνη υπερηφάνεια που αρμόζει σε αυτούς που σέβονται τον Θεό, είναι να μην υπηρετούν κανένα φαύλο έργο αλλά να διατηρούν την ψυχή τους ελεύθερη και τη ζωή τους απαλλαγμένη από κάθε μολυσμό.

«ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, Χρυσοστομικός Άμβων Ε΄,Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ – Τα νεύρα της ψυχής»