Στην κοινωνία που ζούμε συχνά βλέπουμε από τα διάφορα Μ.Μ.Ε. διάφορες ορκωμοσίες από τους πολιτικούς, τους αξιωματικούς, τους στρατιώτες, τους μάρτυρες στο Δικαστήριο που δίνουν όρκο μπροστά στο Ευαγγέλιο. Για ορισμένους ο όρκος είναι Ιερός και για ορισμένους ο όρκος που δίνουν είναι απλώς λόγια. Ορκίζονται γιατί είναι υποχρεωμένοι να το κάνουν. Δυστυχώς ορισμένοι τον όρκο που έδωσαν τον πετάνε στον κάλαθο των αχρήστων. Υπάρχουν περιπτώσεις που ορισμένοι καταπατούν τον όρκο που έδωσαν με την πρώτη ευκαιρία, με την πρώτη δυσκολία.
Ευτυχώς που υπήρχαν, υπάρχουν και Ναι θα υπάρχουν και οι εξαιρέσεις του κανόνα. Μια από τις εξαιρέσεις είναι και τα πληρώματα των Ελληνικών υποβρυχίων. Είναι έτοιμοι να τηρήσουν τον όρκο που έδωσαν με την ίδια τη ζωή τους. Ξέρουν τι σημαίνει Πατρίδα, Οικογένεια. Έμαθαν ιστορία, έμαθαν ότι η Τουρκία και οι σύμμαχοι εδώ και χρόνια θέλουν με τη δύναμη των όπλων να πάρουν και άλλα εδάφη. Ξέρουν ότι σε περίπτωση που ο εχθρός θα καταφέρει να πάρει και άλλη γη, θα αφήσει πίσω του ερείπια και χάος. Ξέρει το πλήρωμα των υποβρυχίων ότι δεν πρέπει να κάνουν το παραμικρό λάθος γιατί μπορεί να είναι και το μοιραίο. Είναι έτοιμοι να πεθάνουν για την Ελευθερία της Πατρίδας τους. Όμως πριν πεθάνουν θα κάνουν τα αδύνατα δυνατά να μην καταφέρει ο εχθρός και οι σύμμαχοι του να πάρουν και άλλη γη. Δεν ακούμε συχνά την έκφραση ένας για όλους και όλοι για ένα είναι ένα από τα συνθήματα και είναι τρόπος ζωής στα πληρώματα των υποβρυχίων. Ξεπερνούν τις ανθρωπινές συνηθισμένες αντοχές. Ξεπερνούν τους εαυτούς τους. Πόσες ψυχικές δυνάμεις έχουν; πόση υπομονή έχουν; πόση πίεση να αντέχουν τόσες μέρες κάτω στο βυθό; Και προπαντός να είναι έτοιμοι για την αποστολή τους να μην επιτρέψουν να εισβάλουν οι Τούρκοι…. Δεν ήταν 10 μέρες, ούτε 20, ούτε 30 μέρες ήταν 50 ολόκληρες μέρες, κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας όταν χρειάστηκε. Ξεκίνησαν αθόρυβα όπως πάντα τα υποβρύχια για την αποστολή τους, χωρίς να γνωρίζουν το πότε θα επιστρέψουν πίσω …σε πολύ δύσκολες συνθήκες. Είναι αρκετά δύσκολο και για τους ίδιους και για τις οικογένειες τους οι τόσες μέρες απουσίας. Να μην μπορούν να έχουν επικοινωνία μεταξύ τους. Τα παιδιά τους να μην βλέπουν τον πατέρα τους όταν είναι σε αποστολή. Ο σύζυγος να μην μπορεί να βοηθήσει τη γυναίκα του, με τις διάφορες υποχρεώσεις που έχουν σαν οικογένεια. Τα ήξεραν όλα αυτά όλοι τους, τα ήξεραν από τότε που πρωτοκατέβηκαν στα υποβρύχια. Ήξεραν, για ποιο σκοπό έκαναν τόσες δύσκολες ασκήσεις, ήξεραν τι συνθήκες θα καλούνταν ανά πάσα στιγμή να αντιμετωπίσουν.
Ακόμα μια φορά ξεκίνησαν και όσες χρειαστεί θα ξεκινήσουν τα υποβρύχια, το καθένα με τις διαταγές που του δίνει η Διοίκηση του Ναυτικού. Για αυτό που εκπαιδεύονταν τόσα χρόνια για να είναι στην πρώτη γραμμή του πολέμου. Για την προάσπιση της Εθνικής κυριαρχίας του Εθνικού χώρου, την αποτροπή ή απόκρουση της όποιας εχθρικής ενέργειας κατά της Πατρίδας. Σαν νέοι Σπαρτιάτες που φυλάνε ξανά Θερμοπύλες. Άλλος είναι ο εχθρός τώρα, όμως δεν παύει από το να είναι εχθρός και επικίνδυνος πολύ. Το να παραμείνει ένα υποβρύχιο ανεντόπιστο σε
περιοχή που είναι υπό τη συνεχή επιτήρηση και έρευνα από τον εχθρό με τόσα μέσα για τόσο χρονικό διάστημα είναι απόδειξη της ικανότητας, της άριστης εκπαίδευσης και των ψυχικών αρετών κάθε πληρώματος. Τα υποβρύχια είναι επιθετικά όπλα, οι τορπιλητές είναι πάντα σε εγρήγορση για άνοιγμα των εξωτερικών πωμάτων των τορπιλοσωλήνων για εκτέλεση βολής αν απαιτηθεί…
Εγώ δεν είμαι πολιτικός, εγώ δεν έχω εξουσία, ούτε είμαι τεχνοκράτης για να σας πω λόγια μεγάλα και “παχιά” για την προσφορά σας προς στην Πατρίδα. Έμενα δεν με ξέρετε και είναι φυσικό· Εγώ ο Κύπρος και σίγουρα και άλλοι απλοί άνθρωποι που έχουν Ελληνική γνήσια ψυχή θέλουμε να σας πούμε «Είμαστε σίγουροι ΟΤΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΟΥΚ ΕΛΑΤΤΩ ΠΑΡΑΔΩΣΕΤΕ! ΚΑΙ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, σε εσάς τους Νέους Σπαρτιάτες που υπερασπίζεστε τον Ελληνισμό, από τα βάθη της καρδιάς μας».
Η Παναγία μας και ο Άγιος Νικόλας να προσέχει το Ναυτικό του Ελληνισμού.
Λευκωσία / Κύπρος
