Μπορεί να «ξενίζει» ορισμένους η θεματολογία που επέλεξα χριστουγεννιάτικα, αλλά όταν μπεί κάποιος στο τρυπάκι του φιλτραρίσματος των γεγονότων που εξελίσσονται σήμερα, δεν μπορεί παρά να παραδεχθεί αυτή την θεία Αλήθεια.
«Τον Πάπα να καταράσθε, αυτός θα είναι η αιτία», είχε πεί κάποτε σε μια αποστροφή του λόγου του ο εθνικός μας Άγιος, Κοσμάς ο Αιτωλός. Δεν είχε ουδόλως άδικο. Κι αν λάβουμε υπ’ όψιν μας επίσης τον βρόμικο ρόλο που έπαιξε η Δύση εναντίον της Ελληνικής Αυτοκρατορίας της Κων/πολης, θα διαπιστώσουμε πως ήταν τελικά…μέριμνα θεϊκή τόσο η κατάλυση και διάλυση του «κράτους του Χριστού επί της Γης», όσο και η τουρκική σκλαβιά τετρακοσίων τόσων χρόνων επί τουλάχιστον του κυρίως ελλαδικού χώρου (Άκρο Βαλκανικής Χερσονήσου). Το υπόλοιπο μισό (Ανατολική Θράκη, Μικρασιατικά παράλια, Πόντος, Νότια Μικρασιάτικα παράλια) βρίσκεται ακόμη επί τουρκικής κατοχής, ως κύριο μέρος της σημερινής Τουρκίας.
Και επιμένω λέγοντας μέριμνα θεϊκή, διότι από τη μέρα της ανάκτησης της Πόλης από τα νύχια της φράγκικης συμμορία του Βελαρδουΐνου το 1261, όλη η βυζαντινή νομενκλατούρα (κυρίως οι λεγόμενοι «διανοητές» και «λόγιοι»), πίστευε (σκεπτόμενη…ρεαλιστικά) πως επειδή πλέον η αυτοκρατορία είχε κατακερματιστεί σε λατινικά και ελληνικά κρατίδια, φρονιμότερο και ρεαλιστικό θα ήταν, να υπάρξει μια Ένωση της Χριστιανοσύνης, ερχόμενοι σε διαπραγμάτευση με τη Ρώμη και με στόχο την υποταγή του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην παπική τιάρα για να…σωθεί ό,τι έχει απομείνει και να αποσωβηθεί ο τουρκικός κίνδυνος. Αυτού του είδους όμως η … real politique, θα αποτελούσε τη θρυαλλίδα όχι μόνο για τον τελικό χαμό του ελληνικού γένους, αλλά και για την οριστική κατάλυση της Ελληνικής Ορθοδοξίας.
Γιατί ο Θεός εγκαταλείπει το επίγειο Βασίλειο Του στα χέρια βαρβάρων
Το εναπομείναν βυζαντινό κράτος της περιόδου 1261-1453 ασφαλώς και δεν είχε καμμία απολύτως δυναμική. Μια σκιά της άλλοτε κραταιάς και «θεοφύλακτης» αυτοκρατορίας ήταν. Κι αν λάβουμε υπ’ όψη μας και την «Αποκάλυψη» του Ιωάννη, η οποία ομιλεί «περί δεσίματος του Διαβόλου στο φρέαρ της Αβύσσου για χίλια έτη μετά τη θυσία του Αρνίου και την νίκην αυτού έναντι του Θανάτου», αυτό εσήμαινε πως η εξέλιξη του Θείου Λόγου σε βασίλειο επί της Γής (ανάδυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέσα από τα συντρίμμια της αμαρτωλής και γενοκτόνας Ρώμης) θα είχε χώρο χρονικό χιλίων και κάτι χρόνων. Πράγματι, μέσα σε αυτά τα χρόνια, το βυζαντινό κράτος μεγαλούργησε.
Η Πόλη που δημιουργήθηκε και χτίστηκε για να γίνει πρωτεύουσα του, έλαμψε και θάμπωσε την Οικουμένη με την ακτινοβολία που εξέπεμπε και που ήταν καθαρή Θεία Μέριμνα. Διέδωσε την ορθή πίστη παντού, εκχριστιάνισε βαρβάρους, συγκρότησε το τελικό Ορθόδοξο Χριστιανικό Δόγμα μέσα από τις φωτισμένες Οικουμενικές Συνόδους οι οποίες με τη σειρά τους διόρθωσαν καταστάσεις αιρετικές που εκτραχύνθηκαν και πλημμύρισαν στο αίμα τους πιστούς (Εικονομαχίες κλπ), συμπλήρωσαν το Σύμβολο της Πίστεως και εδραίωσαν τον Λόγο του Θεού εμπλουτίζοντάς τον παράλληλα με τη Θεία Μουσική (Βυζαντινή Μουσική) και τους Ψαλμούς και εν γένει, η ελληνική Ορθοδοξία έγινε το συνώνυμο του Χριστιανισμού.
Μετά το πέρας όμως περίπου χιλίων πάνω κάτω ετών από την ίδρυση του νέου κράτους από τον Μεγάλο Κων/νο, το βυζαντινό κράτος εκφυλίζεται μέσω κυρίως της αμαρτωλής δυναστείας των Αγγέλων (ο εκφυλισμός άρχισε πολύ νωρίτερα, από τα μέσα της δυναστείας των Κομνηνών) και τέλος καταλύεται από τους Φραγκολατίνους με απώτερο (παπικό) στόχο την οριστική υποταγή της ελληνικής Ορθοδοξίας στη Ρώμη. Τι σημαίνε όμως πνευματικά αυτό; Μα ασφαλώς το…επόμενο βήμα, το οποίο περιγράφει ο Ιωάννης στην «Αποκάλυψη» του, δηλαδή το «λύσιμο» ή την «απελευθέρωση του Δαίμονα» από τα δεσμά του και – κατά τη Θεία Δικαιοσύνη – η δοθείσα δεύτερη ευκαιρία στον Διάβολο να δημιουργήσει κι αυτός το «δικό του κράτος», με τη σταδιακή αποδόμηση του Χριστιανισμού (περίοδος Αναγέννησης, Διαφωτισμού κλπ) στην Ευρώπη, για να πάρει και αυτός στο τέλος ό,τι δικαιούται. Ένα πράγμα όμως δεν επέτρεψε να συμβεί: Η ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΣΗ του εκλεγμένου Λαού του Θεού, δηλαδή των Ελλήνων μέσω της διαφύλαξης του αληθινού Χριστιανισμού, δηλαδή της Ορθοδοξίας, από τον άμεσο κίνδυνο του αιρετικού Δυτικού Δόγματος.
Η τελική πτώση της Πόλης από τους Τούρκους, δεν ήταν επί της ουσίας τιμωρία. Όχι! Ο Θεός, ο δικός μας Θεός, Εκείνος που ήρθε στον κόσμο και πέρασε εκείνα τα φοβερά μαρτύρια, δεν είχε, ούτε έχει καμμιά απολύτως τιμωρητική διάθεση. Ό,τι σχεδιάζει, έχει ως στόχο αφ’ ενός τη διαφύλαξη του Λόγου Του, και αφ’ ετέρου την «συνέτιση» του Ποιμνίου Του.
Η ποιητική φράση «Σώπασε κυρά Δέσποινα και μην πολυδακρύζεις, πάλι με χρόνους με καιρούς, πάλι δικά σας είναι» δεν υπήρξε απλά ως …παρηγορητικός λόγος ως προς την αρχή των μαρτυρίων ενός Έθνους που κήρυξε τον Λόγο του Θεού σε όλη τη γνωστή τότε Οικουμένη, αλλά ακριβώς ως Θεία Υπόσχεση, ότι ό,τι ακριβώς συνέβη και ο,τι θα συμβεί στη συνέχεια, δεν αποτελεί τίποτε περισσότερο από την επέμβαση της Θείας Μέριμνας έναντι της «κατρακύλας» που προήλθε από την πτώση (ηθική και θρησκευτική) του Θεοφύλακτου Κράτους και με πρόθεση να «συνετίσει μέσα από έναν φοβερό μαρτύριο (όπως ακριβώς το Μαρτύριο του ίδιου του Θεού ενάντια στη πάλη Του με τον Διάβολο) το Έθνος Του», προφητεύοντας παράλληλα και την τελική Ανάσταση του.
Ένας «ατέλειωτος» κανόνας που όμως «παράγει»…Αγίους!
Προσπαθώντας να γράψω όσο μπορώ πιο κατανοητά το νόημα αυτού του κανόνα που μας επέβαλε η Θεία Μέριμνα, μου ήρθε συνειρμικά στο νού ένα εκπληκτικό τραγούδι, δημιούργημα της έξοχης τραγουδοποιού Αρλέτας που έχει τίτλο «Το μπάρ Ναυάγιο». Σε κάποια αποστροφή του στίχου, λέει πως «Αν θες να αγιάσεις, πρέπει να αμαρτήσεις»! Οποία αλήθεια! Οι στίχοι, θεόπνευστοι θαρρείς, κουβαλούν μέσα τους όλη την πορεία του Γένους μας, που για να φτάσει στην αγιοσύνη, έπρεπε να…αμαρτήσει!
Μπορεί να με …ψέξουν τώρα οι διάφοροι … «γεροντολόγοι» (ο τάδε γέροντας είπε τούτο, ο δείνα γέροντας είπε το άλλο και πάει…λέγοντας) για αιρετικό λόγο ή «βλάσφημο», αλλά λίγο με νοιάζει. Ή μάλλον, δεν με απασχολεί καθόλου. Εξ’ άλλου, όλες οι σκέψεις μου προκύπτουν τόσο μέσα από την ματωμένη πορεία του Γένους μας ανά τους αιώνες που την ερευνώ ως Ιστορικός, όσο και από την βαθιά μου πίστη στο ότι ο ίδιος ο Θεός χαράσσει την πορεία μας, την πορεία των Ελλήνων, επειδή ακριβώς τους εργαλειοποιεί για να υψώσουν τον Λόγο Του και την Αλήθεια. Κι αυτό επειδή είναι οι μόνοι που έχουν μέσα στον γενετικό τους κώδικα την έννοια της Ελευθερίας. Και ως εκ τούτου, είναι και οι μόνοι οι οποίοι θα μπορούσαν να διαδώσουν μια τέτοια θρησκεία, που το απόλυτο κεντρικό σημείο της είναι αυτή ακριβώς η έννοια. Του πράττειν και του ζείν ελευθέρως.
Η πορεία του Γένους μέσα στους μαύρους αιώνες της τουρκικής σκλαβιάς, υπήρξε ένα διαρκές καθαρτήριο. Το μόνο στήριγμα του Έθνους, ήταν η Ορθοδοξία. Αυτή και μόνο αυτή, κράτησε ζωντανούς τους σκλαβωμένους Έλληνες, με την ζωντανή αρωγή των μοναχών κυρίως, οι οποίοι δεν είχαν μόνο αναλάβει το ύψιστο έργο της διδασκαλίας της πίστης στους ελληνόπαιδες (Κρυφό Σχολειό) αλλά και της μόρφωσης τους! Μιας μόρφωσης που περιείχε μέσα της τόσο τα θεόπνευστα κείμενα των Ευαγγελίων, όσο τα ίδια τα έργα του Ομήρου, που βοηθούσαν στο να κατανοήσουν οι ελληνόπαιδες τόσο την καταγωγή τους, όσο και τη γλώσσα τους. Δεν είχαν την πρόσβαση σε αυτά τα ιδιότυπα «σχολεία» όλοι οι ελληνόπαιδες, αυτό είναι γνωστό. Αλλά αυτοί που την είχαν, αργότερα έγιναν οι ίδιοι «δάσκαλοι» των υπολοίπων.
Απομονωμένοι από την υπόλοιπη αιρετική και γεμάτη υποκρισία παπική Ευρώπη, οι Έλληνες κράτησαν έτσι το Φώς της Ορθοδοξίας και ο Λόγος του Θεού, έμεινε ατόφιος, ζωντανός μέσα τους. Μέσα από αυτή την πύρινη πορεία, γεννήθηκαν και πολλοί Άγιοι. Άνθρωποι οι οποίοι μαρτύρησαν (υπέστησαν πολλά δεινά, βασανίστηκαν απάνθρωπα, εκτελέστηκαν) για την πίστη τους και τον αγώνα τους ενάντια στον βάρβαρο και αλλόθρησκο κατακτητή.
Ήταν οι περίφημοι Νεομάρτυρες.
Και χάρη σε αυτούς, ο Θεός είχε το πάνω χέρι στην προστασία του Γένους έναντι του Διαβόλου, ενός Διαβόλου που έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του στο να τους εξαφανίσει. Ούτε λίγο, ούτε πολύ, σύμφωνα με τα γραπτά στοιχεία της Ιεράς Μονής του Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου Θεσσαλονίκης, οι νεομάρτυρες αυτοί φτάνουν στον αριθμό 1,160! Ανάμεσα τους φυσικά και ο εθνικός μας Άγιος και Μέγας Δάσκαλος του Γένους, ο Κοσμάς ο Αιτωλός. Υπόσχομαι πως θα επανέλθω στο θέμα των Νεομαρτύρων με ξεχωριστό μου πόνημα σύντομα.
Το νούμερο λοιπόν από μόνο του «ζαλίζει»! Χίλιοι εκατόν εξήντα άνθρωποι αγίασαν, δίνοντας τεράστιες πνευματικές «ανάσες» στο υπόδουλο Γένος και «ανάγκασαν» πολλούς διανοούμενους από την παπική Ευρώπη να ασχοληθούν με το έργο και το μαρτύριο τους. Ένας από αυτούς ήταν και ο Γάλλος Ογκούστ Σαραγιόν, ο οποίος έγραψε το ιστορικό δοκίμιο «Relations inedites des missions de la Compagnie de Jesus a Constantionople» , Paris, 1864(«Αδημοσίευτες σχέσεις των αποστολών της Εταιρείας του Ιησού στην Κωνσταντινούπολη») περιγράφοντας βίους Ελλήνων αλλά και εκχριστιανισμένων Τούρκων που εκτελέστηκαν για την πίστη τους. Βεβαίως, δεν εξαιρείται επ’ αυτών και ο μέγιστος Σερ Στήβεν Ράνσιμαν, ο οποίος στο έργο του αναφέρεται εκτενώς σε Αγίους Νεομάρτυρες, όπως ο Άγιος Ραφαήλ, ο Άγιος Νικόλαος, η Αγία Αργυρή, ο Τούρκος πρώην μουσουλμάνος Άγιος Αχμέτ κ.α.
Αντιλαμβάνεστε λοιπόν, πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξαν όλοι αυτοί οι Νεομάρτυρες Άγιοι στην διατήρηση της Ορθοδοξίας αλλά και το πόσο ενέπνευσαν τους σκλαβωμένους Έλληνες στο να διατηρήσουν την πίστη τους αναλλοίωτη. Ιδού λοιπόν γιατί ήταν τόσο σημαντικό για το Γένος το Θεϊκό Σχέδιο στο να επιτρέψει η Θεία Μέριμνα να καταληθεί η μήτρα της Ορθοδοξίας, το ελληνικό Βυζάντιο μαζί με την Θεοφύλακτη Πόλη και να υποδουλωθεί στην πιο σκληρή και απάνθρωπη σκλαβιά. Για να ΠΡΟΦΥΛΑΧΘΕΙ το Γένος από τον δαιμονικό κίνδυνο της αιρετικής παπικής Μήτρας περνώντας μέσω της σκλαβιάς δια πυρός και σιδήρου και εν τέλει να φτάσει στην Αγιοσύνη.
«Για να αγιάσεις λοιπόν, πρέπει να αμαρτήσεις». Και οι ελεύθεροι στο πνεύμα Έλληνες, αμάρτησαν. Και τότε αλλά και (ιδίως) τώρα, που το Γένος δέχεται καταιγισμό «πυρών» εδώ και πολλά χρόνια, από τον ίδιο τον Διάβολο και τους οπαδούς του, νεοταξίτες.
Το «Ψευτορωμαίϊκο» και η ανθελληνική του δράση
Ό,τι και να γράψει κανείς για την διαχρονική αυτή συμμορία των ανθελλήνων που κυβέρνησε την Ελλάδα από τη Μεταπολίτευση και μετά, είναι λίγο. Δεν θα αναφερθώ εκτενώς για το πώς φτάσαμε να κυβερνιόμαστε από μια ελίτ πολιτικών οικογενειών και πλουτοκρατών και από πού προήλθε αυτή η μάστιγα των «Εμπόρων του Έθνους». Εξ άλλου, εκτενέστερα για την ιστορία του Ψευτορωμαίϊκου αφηγείται το ανολοκλήρωτο ακόμη βιβλίο μου «Το Ψευτορωμαίϊκο» που αναμένεται να ολοκληρωθεί συντόμως και να διανεμηθεί δωρεάν μέσω διαδικτύου ( από τις πλατφόρμες των Apple Books και Google Play). Είναι τόσα πολλά που ακολούθησαν το νεοϊδρυθέν Ελληνικό Βασίλειο του 1832 ως τα σήμερα, που πολύ φοβάμαι πως ένα βιβλίο 300ων περίπου σελίδων, είναι πολύ μικρό για να τα χωρέσει. Ωστόσο, κοντός ψαλμός αλληλούϊα. Εσείς θα κρίνετε όταν το πάρετε στα χέρια σας.
Πάμε παρακάτω.
Τι είναι εν τέλει το «Ψευτορωμαίϊκο»; Γιατί επετράπη από τα …ύψιστα κλιμάκια του Ουρανού να…κατοικοεδρεύσει στα άγια τούτα χώματα;
Το «Ψευτορωμαίϊκο» κατά την ταπεινή μου άποψη, δεν είναι απλά μια πολιτικοοικονομική κατάσταση, που βρήκε πρόσφορο έδαφος στο να αναπτυχθεί. Δεν είναι απλά μια καθεστηκυία τάξη που επεβλήθη από τον ξένο παράγοντα πάνω σε ένα Έθνος, το οποίο προσπαθούσε χρόνια ολόκληρα να «πατήσει» γερά στα πόδια του.
Είναι μια κατάσταση που αποτελεί μέρος της δικής μας οντότητας, ακριβώς όπως ένα καρκίνωμα που προκαλείται από το ίδιο το σώμα μας. Και το σώμα των Ελλήνων, παράγει τέτοια «καρκινώματα» από την αυγή ακόμη του πολιτισμού μας. Όμως τούτο εδώ το «καρκίνωμα», άνθισε και ρίζωσε επί δεκαετίες, γιατί εμείς οι ίδιοι το «ποτίσαμε» και το καλλιεργήσαμε. Εμείς οι ίδιοι επιλέγαμε μια ζωή «πολλά ψευδώς υποσχόμενη», είτε από άγνοια, είτε από έλλειψη πολιτικής παιδείας, είτε επειδή εξαγοράζαμε την ψήφο μας έναντι πινακίου φακής στη χειρότερη ή έναντι ενός μεγάλου κομματιού από παντεσπάνι στη καλύτερη. Χωρίς να μας νοιάξει ποτέ αν όλοι αυτοί που αναδεικνύαμε κάθε φορά ως …εθνοπατέρες, αν αξίζουν της τιμής αυτής. Αυτό που μας ένοιαζε κάθε φορά, ήταν οι…ιδεολογικοί μας προσανατολισμοί στην πιο «αθώα» περίπτωση και στην πιο υστερόβουλη, αυτούς που θα μας «εξυπηρετούσαν» προσωπικά και οικονομικά. Φτάσαμε έως του σημείου, να …επιλέγουμε ως «άξιους» εκπροσώπους μας, ανθρώπους της Show biz, αθλητές, μοντέλα(!), τηλεπερσόνες, τηλεοπτικούς αστέρες της δημοσιογραφίας κλπ, μόνο και μόνο επειδή ήταν ήδη γνωστοί και …οικείοι στο πλατύ κοινό, αγνοώντας πλήρως την …απόλυτη κενότητα τους και ελπίζοντας μόνο στο να επικρατήσει το κόμμα της…αρεσκείας μας επειδή αυτό θα εξυπηρετούσε καλύτερα τα…προσωπικά μας συμφέροντα.
Το «Ψευτορωμαίϊκο» ήταν και είναι, εκτός των άλλων, και το απαύγασμα της δικής μας «σαπίλας». Ήταν και είναι το απόλυτο υποπροϊόν της δικής μας ψυχικής«αφόδευσης», μέσω μιας σάπιας πνευματικής τροφής που καταναλώναμε με βουλιμία. Τίποτε περισσότερο ή λιγότερο.
Δεν θα φιλοσοφήσω παραπάνω πάνω σε αυτό, γιατί δεν έχει νόημα αφ’ ενός και αφ’ ετέρου, γιατί το θέμα δεν εξαντλείται μόνο με την φιλοσοφική ανάλυση του πράγματος. Και στην τελική, δεν είναι και το κεντρικό σημείο αυτό. Το θέμα μας είναι ΤΟ ΓΙΑΤΙ, εφ’ όσον αξίζαμε πολύ περισσότερα ως λαός, να έχουμε στο τέλος τον…κατιμά στη θέση της Ανώτατης πολιτειακής Αρχής και όχι την Αφρόκρεμα.
Ο Άγιος Παΐσιος, πολλές φορές είχε μιλήσει για τις ανίατες αρρώστιες που ταλαιπωρούν τους ανθρώπους γενικότερα. Και είχε υπογραμμίσει πλειστάκις πως όλες αυτές οι αρρώστιες, οι αυτοάνοσες κυρίως, «στέλνονται» πρός… «συνετισμό» και ως κυρίως, ως διαδικασία… κάθαρσης! Και ότι αποστέλλονται σε ανθρώπους που αφ’ ενός μπορούν να τις αντέξουν και αφ’ ετέρου λόγω του πολλαπλού τους τροχιοδεικτικού χαρακτήρα, διότι μαζί με τον πάσχοντα, υποφέρουν και οι οικείοι του. Είναι μ’ άλλα λόγια, μια συμφορά, που σκοπό έχει να μας…αλλάξει πορεία και να μας φέρει κοντά στον Θεό! Οποία αλήθεια!
Και πράγματι! Φανταστείτε τον εαυτό σας. Πόσες φορές δεν έχετε απευθυνθεί στον ίδιο τον Θεό ή στους…εκπροσώπους Του Αγίους ή ακόμη στην μεγαλύτερη «διαμεσολαβήτρια» που ο Λόγος Της περνάει άμεσα, δηλαδή την Παναγία, για να σώσει το παιδί σας, τον ή την σύντροφό σας ή τέλος πάντων, εκείνον ή εκείνη που αγαπάτε! Πόσες φορές εξ’ αιτίας μιας τέτοιας συμφοράς, δεν έχετε…λιώσει τα παπούτσια σας ανεβαίνοντας τα σκαλιά μιας εκκλησίας ή τα γόνατα σας μπροστά σε μια (θαυματουργή) εικόνα;
Γιατί το κάνατε αυτό; Μα για τον απλούστατο λόγο ότι ….καμμιά ΕΠΙΓΕΙΑ ΔΥΝΑΜΗ δεν μπορεί να κάνει τίποτε απολύτως όταν πρόκειται για ανίατη ασθένεια, παρά μόνον η ΟΥΡΑΝΙΑ! Ακόμη και οι ίδιοι οι γιατροί δεν λένε πως «η επιστήμη έχει κάνει ό,τι μπόρεσε, πλέον είναι ζήτημα Θεού»; Γιατί το λένε, έστω και ως σχήμα λόγου; Μα διότι είναι η απόλυτη Αλήθεια!
Τι έχει πράξει ως σήμερα αυτό το πολιτικό «καρκίνωμα» του «Ψευτορωμαίϊκου» προς όφελος του λαού; Απολύτως τίποτε! Ακόμη και τα λεγόμενα… «καλά» που έχει κάνει, είναι τόσα λίγα και τόσο αμφιλεγόμενα, που αυτομάτως ο λαός τα θέτει ως …έργα πλουτισμού των ιθυνόντων! Και πράγματι, πόσες φορές δεν έχουν κυκλοφορήσει είτε φήμες, είτε επίσημα με αποδεικτικά στοιχεία, υποθέσεις που αφορούσαν…προμήθειες ή μίζες για ένα μεγάλο κοινωφελές έργο ή για στρατιωτικούς εξοπλισμούς ή συμβάσεις έργων σε «ημέτερους» και πάει λέγοντας; Τόμοι ολόκληροι μπορούν να γραφτούν για όλα αυτά! Και δεν είναι φυσικά ΜΟΝΟ αυτά.
Το «Ψευτορωμαίϊκο» πάντα φοβόταν τον τουρκικό κίνδυνο μετά την απόβαση των Τούρκων στην Κύπρο το 1974. Ζούσε και ανέπνεε με το πώς θα μπορούσε να αποσοβήσει κάθε κίνδυνο επειδή ήξερε πως το ΝΑΤΟ ως συμμαχική βάση, δεν θα ήταν σε θέση να επέμβει υπέρ της Ελλάδας επειδή δεν ήταν αυτός ο στόχος του και ο σκοπός του. Και γι’ αυτόν τον λόγο, θεώρησε ως μεσοβέζικη λύση την έναρξη διαλόγου μεταξύ Αθήνας-Άγκυρας για την (υποτιθέμενη) διευθέτηση της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο, εστιάζοντας έτσι εκεί το θέμα παρακάμπτοντας τις άλλες απαιτήσεις της Άγκυρας. Θεώρησε πως με αυτόν τον τρόπο, θα κερδίσει τον απαιτούμενο χρόνο για να ενισχυθεί η Ελλάδα περαιτέρω στρατιωτικά αλλά και πολιτικά. Αρχικά αυτή η κοσμοθεώρηση ως σκέψη ενέργειας δεν ήταν κακή, με την προϋπόθεση πως ο…κερδισμένος χρόνος θα είχε αξιοποιηθεί καταλλήλως μέσω μιας οικονομικής ανόδου που θα επέφερε διπλωματική ισχύ (Βυζαντινή διπλωματία) και παράλληλα ισχυρό εξοπλιστικό πρόγραμμα τέτοιο, που κάθε πονηρή σκέψη εκ μέρους του εχθρικού στρατοπέδου να ακυρώνονταν εν τη γενέση της. Κάτι τέτοιο όμως δεν συνέβη, γιατί δεν ήταν ο στόχος αυτός του «Ψευτορωμαίϊκου». Ο στόχος ήταν το απόλυτο πλιάτσικο προς ίδιος όφελος, μέσω διαπλεκόμενων συμφερόντων με τον ξένο παράγοντα και η εσαεί νομή της εξουσίας, πότε από το ένα κόμμα και πότε από το άλλο. Ποτέ δεν υπήρξε εθνικό σχέδιο. Υπήρξε μόνο διαχρονικό σχέδιο νομής της εξουσίας με…δίκαιο τρόπο μέσω μιας δημοκρατίας που ουδεμία σχέση είχε με τη συλλογικότητα.
Οι μόνοι μεγάλοι ηγέτες που είχαν απομείνει μετά την δολοφονική δικτατορία των συνταγματαρχών που πούλησαν την Κύπρο επειδή δεν τους βόλευε ο…Μακάριος, ήταν οι Κ. Καραμανλής και Α. Παπανδρέου. Αμφότεροι με μεγάλη και διεθνή προσωπικότητα και σοβαρές ικανότητες αρχηγού κράτους, προσπαθούσαν να κρατήσουν τον τουρκικό κίνδυνο μακρυά από την Ελλάδα, αλλά εναποθέτοντας όλα τα…αυγά τους στον συμμαχικό παράγοντα. Ο μεν Καραμανλής πίστευε ακράδαντα πως η εισδοχή της Ελλάδας στην ΕΟΚ, θα αποτελούσε κατασταλτικό παράγοντα σε όποια βούληση τουρκική υπήρχε για ένταση ή ακόμη και πόλεμο. Ήθελε με αυτόν τον τρόπο να δέσει οριστικά την Ελλάδα στον δυτικό στρατόπεδο και μέσω των κονδυλίων που θα παρείχε η Ένωση ως θεμέλια εμπορικής και οικονομικής ανάπτυξης, να καταστήσει την Ελλάδα σημαντικό παίκτη της περιοχής με μεγάλη επιρροή τόσο στα υπόλοιπα βαλκανικά κράτη, όσο και στην ίδια την καρδιά της ΕΟΚ. Στόχευσε σωστά, αλλά η αλαζονεία που τον κατείχε, δεν του επέτρεψε να δημιουργήσει…διαδόχους άξιους στο να συνεχίσουν το έργο του.
Από την άλλη, ο δε Α.Παπανδρέου, που ενώ είχε απίστευτα χαρισματική προσωπικότητα, την σπατάλησε μέσω του λαϊκισμού, αντί να θεμελιώσει ως όφειλε, την εθνική κυριαρχία με πράξεις που είχαν βάση και ουσία. Επίσης, ούτε εκείνος είχε ξεφύγει από την λεγόμενη «αρρωστημένη ηγετική εγωπάθεια» και μέσω αυτής της αλαζονικής κατάστασης, δεν θέλησε να δημιουργήσει άξιους διαδόχους επειδή ήθελε να ήταν πάντα εκείνος ως ο Νο1 και αυτός που θα ήλεγχε το παιχνίδι. Εξ άλλου και να ήθελε, δεν θα το κατόρθωνε. Ουδείς εκ της παρατάξεως του όχι μόνο δεν διέθετε ούτε το ένα δέκατο από την προσωπικότητα του και τις ηγετικές του ικανότητες, αλλά και ούτε καν μπορούσε να φτάσει, έστω και με …σπρώξιμο, σε μια αξιοπρεπή πρωθυπουργία. Τόσο ο Καραμανλής, όσο και ο Παπανδρέου, δημιούργησαν προσωποπαγή κόμματα, στελεχωμένα με προσωπικότητες κάτω του μετρίου. Ιδίως το κόμμα του Παπανδρέου, το ΠΑΣΟΚ, είχε μαζέψει όλον τον κατιμά της λεγόμενης «επαναστατικής νεολαίας» του οπορτουνιστικού αριστερισμού, με αποτέλεσμα η λεηλασία της Ελλάδας να γίνει…πράξη και η μετάλλαξη του Έλληνα από εργατικό ολόνιο σε παρασιτικό κηφήνα μια πραγματικότητα θλιβερότατη που καταδίκασε την Ελλάδα σε αργό θάνατο.
Οι δύο εναπομείναντες μεγάλοι ηγέτες που σφράγισαν με την παρουσία τους την Ελληνική πολιτική σκηνή, με την αλαζονεία και την εξουσιομανία που τους διακατείχε, έβαλαν τα θεμέλια για τον μελλοντικό θάνατο της πατρίδας και το ομολογουμένως εντυπωσιακό έργο του Καραμανλή κυρίως, να μη βρεί κανέναν συνεχιστή.
Ο ολοκληρωτικά γερμανόφιλος Κ. Μητσοτάκης στην αρχή και αργότερα ο Σημίτης και η παρέα του, ήρθαν μετά τον θάνατο του Παπανδρέου στη δεκαετία του 90, να ισοπεδώσουν ό,τι είχε απομείνει όρθιο. Τα στελέχη και των δύο κομμάτων ήταν ο ένας πιο ανίκανος από τον άλλον, με αποτέλεσμα ουδείς να μπορεί να αναστρέψει την πορεία της πατρίδας προς τον γκρεμό. Με μια εκμαυλισμένη κοινωνία που ζούσε σε πλαίσια μεταξύ μπουζουκάδικων και νεοπλουτισμού με ξένα κόλυβα (υπέρμετροι δανεισμοί), αλλά και με πολιτικά σκύβαλα σε θέσεις εξουσίας, ήταν νομοτελειακά σίγουρο ότι ο τόπος θα πήγαινε στον γκρεμό. Ο μόνος τους φόβος και τρόμος ήταν μη τυχόν οι Τούρκοι κάνουν πράξη τις…απειλές τους και εξ αιτίας του φόβου αυτού, υποχωρούσαν συνεχώς σε κάθε απαίτηση της Άγκυρας που συν τω χρόνω «νομιμοποιούσε». Από την περίοδο των Ιμίων μέχρι την Συνθήκη της Λισσαβώνας το 2001, η Ελλάδα έβαζε υποθήκη το ίδιο της το μέλλον, προκειμένου ο πολιτικός αυτός κατιμάς και των δύο παρατάξεων να επιβιώσει και να νέμεται την εξουσία εσαεί.
Ο Άγιος Παΐσιος όταν βρισκόταν ακόμη εν ζωή, έβγαζε πύρινους λόγους εναντίον τους, αλλά ουδείς τον άκουγε. Ωστόσο, το έλεγε συνεχώς πως ήταν…θέλημα Θεού αυτή η κατάντια, για να έρθει πιο γρήγορα η ώρα της λευτεριάς. Έλεγε «Κι ένας Έλληνας ακόμη να απομείνει (εννοούσε πραγματικός Ορθόδοξος Χριστιανός Έλληνας, ψυχή και καρδιά) ο Θεός θα κάμει το σχέδιό Του, που είναι η μεγαλοσύνη του Γένους και η εκ νέου παγκόσμια ακτινοβολία του»
Γιατί όμως έλεγε και ξαναέλεγε αυτή τη κουβέντα αυτός ο Μέγας Γέρων; Μα διότι ο Έλληνας, είχε ήδη αλλοτριωθεί!
Η ολοκληρωτική προσκόλληση στο άρμα της Δύσης, δεν είχε μόνο ως αποτέλεσμα την εκρηκτική άνοδο του βιοτικού του επιπέδου (πάντα επιμένοντας στο «με ξένα κόλυβα»). Είχε και κάτι άλλο, πολύ πιο χειρότερο. Την αφαίμαξη του Έλληνα από τον πατριωτισμό του και την σταδιακή του αποθρησκειοποίηση, ως αποτέλεσμα της ενστέρνισης της δυτικής κουλτούρας του καταναλωτισμού, της θεοποίησης του δυτικού τρόπου ζωής και της αποχριστιανοποίησης του. Ο Έλληνας αστός, ο κάτοικος δηλαδή των μεγάλων αστικών κέντρων, έγινε πλέον…ευρωπαίος (λες και δεν ήταν πριν), μαθαίνοντας να απεχθάνεται και να απορρίπτει το παρελθόν του μέσω της σταδιακής του απομόρφωσης (απόρριψη της βυζαντινής του κληρονομίας και της αποστροφής του από τον πατριωτισμό) και την προσκόλληση του στον άκρατο καταναλωτισμό.
Ήταν η δεύτερη μεγάλη παγίδα στην οποία έπεσε το Γένος. Ό,τι δηλαδή δεν έγινε με την Λατινοκρατία του 13ου αιώνα, έγινε τώρα. Το «τυράκι» που του πρόσφερε το προδοτικό «Ψευτορωμαίϊκο», ήταν το…ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα που θα ήλεγχε η Γερμανία: το Ευρώ. Μαθημένος μέσα στην χλιδή και βαθύτατα επιρρεασμένος από την καταιγιστική προπαγάνδα των ΜΜΕ, δέχτηκε όχι απλά πανεύκολα, αλλά θα έλεγα ολοκληρωτικά, τα χρυσά δεσμά που προσέφερε το Ευρώ, υπογράφοντας έτσι με το αίμα του το συμβόλαιο με τον Διάβολο…
Πριν εφτά αιώνες, αυτό το ίδιο «συμβόλαιο», την Ένωση δηλαδή, σε εκείνη την κατάπτυστη Σύνοδο της Φλωρεντίας το 1439, η οποία δεν ίσχυσε – ελέω Θείας Μέριμνας – ποτέ εξ αιτίας του μεγίστου Μάρκου Ευγενικού, το πλήρωσε πανάκριβα με μια σκλαβιά (τουρκική) που δεν είχε άλλο προηγούμενο. Σήμερα, το τίμημα είναι εξ ίσου βαρύ. Το πλήρωσε και εξακολουθεί να το πληρώνει με μιαν άλλου είδους σκλαβιά: την οικονομική που είναι ακόμη χειρότερη, γιατί προκαλεί πείνα, άκρατη δυστυχία και απόλυτο σκοταδισμό.
Αν συγκρίνουμε λοιπόν ευκρινώς και τις δύο περιπτώσεις, θα διαπιστώσουμε πως επικρατούσαν ακριβώς οι ίδιες συνθήκες. Οι μεν (δυτικοί Λατίνοι τότε, σήμερα «κονκλάβιο των Βρυξελλών» της ΕΕ) και οι δε (βυζαντινοί άρχοντες τότε με μικρό βεληνεκές και τρεμάμενοι μήπως χάσουν τα…πρωτεία, σήμερα ελληνικό πολιτικό σύστημα με τους ίδιους ακριβώς φόβους) έβαλαν τα θεμέλια για την μελλοντική εξαφάνιση του Γένους προκειμένου να μη…γίνουν οι ίδιοι βορά στα νύχια της Τουρκίας!
Η «Σταύρωση», η «Αποκαθήλωση» και η «Ανάσταση»
Και ερχόμαστε λοιπόν στο …τώρα.
Στο εφιαλτικό σκηνικό του σήμερα.
Στο…τι μέλλει γενέσθαι.
Ο Άγιος Παΐσιος πριν ακριβώς 2 χρόνια, μας είχε προειδοποιήσει μέσω ενός προσκυνητή του Αγίου Όρους και πάλι κατ’ εντολή Θεού, πως «Έρχεται μεγάλο κακό στον κόσμο, η Ελλάδα θα σωθεί αν μετανοήσει». Προφανέστατα εννοούσε την επέλαση της πανδημίας ενός κορωναϊού βγαλμένου μέσα από τα σκοτεινά υπόγεια της νεοταξικής ελίτ και των φουτουριστικών εργαστηρίων της για την οριστική ποδηγέτηση της σύγχρονης και σάπιας από την Πτώση Ανθρωπότητας. Η Σοφία του Θεού που σε καμμιά περίπτωση δεν έχει τιμωρητική διάθεση, θέλησε να προφυλάξει και πάλι τον εκλεγμένο από Εκείνον Λαό του από μια καταστροφή που ερχόταν ως αποτέλεσμα της βαθιάς υποταγής του στο Κακό. Η προειδοποίηση αυτή, δεν εισακούστηκε από κανέναν απολύτως. Ούτε καν και από αυτούς που θεωρούνταν…ακόμη πιστοί Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Οι περισσότεροι νεο-Έλληνες την λοιδόρησαν ως προϊόν «φαντασιοπληξίας των ψεκασμένων», ενώ οι εναπομείναντες Χριστιανοί ως την…έναρξη των γεγονότων του Γ’ ΠΠ. Λίγη πίστη να είχαμε, θα είχαμε γλυτώσει από το μαρτύριο αυτό, που δεν έχει σχέση με την υγεία του σώματος, αλλά με την υγεία της ψυχής καθαρά και του πνεύματος.
Το «Ψευτορωμαίϊκο», ευρισκόμενο ένα βήμα πριν την πτώση του, υποτάσσεται στην ολιστική παγκόσμια παράνοια και πράττει αυτά ακριβώς που του επιτάσσουν οι παγκοσμιοποιητές σε μια χώρα όπου η έννοια της αποικίας έχει λάβει νέες διαστάσεις. Απόλυτη φυλάκιση του σώματος μέσω των τρομακτικών lockdown, συνειδητή αποδόμηση της οικονομικής δραστηριότητας και επιβολή παρανοϊκών επιταγών, που στην καλύτερη θυμίζουν οργουελικούς εφιάλτες. Το Κακό όμως δεν σταμάτει εκεί. Επεκτείνεται μέσω του τρόμου που προκαλεί ο τουρκικός επεκτατισμός, που έχει μπεί πλέον στην τελική του φάση, επιδιώκοντας την σταδιακή κατακερμάτιση της πατρίδας μέσω παράλογων απαιτήσεων.
Οι (μεταλλαγμένοι) νεο-Έλληνες των μεγάλων αστικών κέντρων όχι μόνο δεν αντιλαμβάνονται ότι ο πόλεμος που διεξάγεται αυτή την ώρα στην πατρίδα μας είναι πόλεμος ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ, αλλά το αντίθετο, ότι κάποια στιγμή όλα θα…τελειώσουν και η …κανονικότητα (λέγε με «πάρτυ») θα επιστρέψει πάραυτα αρκεί να…παραδώσουν το σώμα τους στο νέο «εμβόλιο» κατά του… «(παρανο)ϊού»! Ένα εμβόλιο που με τη μέθοδο της γενετικής, μεταλλάσσει τον γενετικό κώδικα του ανθρώπου βάναυσα και δημιουργεί ένα νέο ανθρώπινο είδος. Παρά το γεγονός πως οι νέο-Έλληνες γνωρίζουν ότι θέτουν σε κίνδυνο την ίδια τους την ύπαρξη, εν τούτοις είναι έτοιμοι να …παραδώσουν το Θείο Σώμα τους, την «κατ’ εικόνα και ομοίωση» τους με τον Θεό, βορά στα νύχια του Διαβόλου προκειμένου να εξακολουθούν να ζούν υπό τη σκιά της Αμαρτίας.
Δεν υπήρξε, ούτε ποτέ θα υπάρξει άλλο τέτοιο παντελώς διαβολικό σχέδιο υποταγής της Ανθρωπότητας! Μόνο ο Διάβολος θα μπορούσε να σχεδιάσει και να υλοποιήσει ένα τέτοιας υφής σχέδιο! Τόσο Κακό μαζεμένο, ουδέποτε είχε βιώσει η Ανθρωπότητα. Και όμως, το ζούμε σήμερα, αυτή την ώρα, αυτή τη στιγμή.
Υπόσχομαι και δεσμεύομαι να παρουσιάσω μια πιο εμπεριστατωμένη μελέτη γύρω από το σχέδιο αυτό που ονομάζεται «Ατζέντα 2030» και τις προθέσεις των παγκοσμιοποιητών της Ελίτ των Νεοταξιτών.
Το «Ψευτορωμαίϊκο» έχοντας γίνει το απόλυτο εργαλείο επιβολής των σχεδίων αυτών στη πατρίδα μας, έχει προβεί σε μια τιτάνια προσπάθεια μέσω της απόλυτης προπαγάνδας που διεξάγουν τα υποταγμένα σε αυτό ΜΜΕ της Ελλάδας να επιβάλλει σε όσους έχουν απομείνει ακόμη στη ψυχή και στη καρδιά Έλληνες, αυτή την πραγματικότητα ως μια ύστατη προσπάθεια να παραμείνει ακόμη βιώσιμο. Βρίζοντας πλέον ανοικτά τον ίδιο τον Θεό, υπεισέρχεται μέσω της – ήδη υποταγμένης – εκκλησιαστικής Ιεραρχίας μέσα στους ίδιους τους ναούς και προσπαθεί να επιβάλλει την δική του ατζέντα, κάνοντας «παραστάσεις» ανίερες και βδελυρές, όπως η προχτεσινή στον καθεδρικό ναό της Μητρόπολης των Αθηνών επ’ ευκαιρίας της Θείας Λειτουργίας για το νέο έτος. Και με το «τσίρκο» που αποκαλεί «ελληνική κυβέρνηση», να ισοπεδώσει ό,τι έχει μείνει ακόμη όρθιο. Έχοντας όλοι οι αξιωματούχοι, από την … «Πρόεδρο» της ελληνικής «Δημοκρατίας» και τον Πρωθυπουργό, ως τον τελευταίο υπουργό ή παρατρεχάμενο, το πρόσωπο τους καλυμμένο με μάσκα(!) (αλήθεια, να προφυλαχθούν από τι; Τι είδους βδέλυγμα θα μπορούσε να τους βλάψει μέσα στην ιερότητα ενός ζώντος Θεού που περιβάλλει τον Ναό;) και την ίδια την Πρόεδρο να …αρνείται να προσκυνήσει τον Σταυρό, αυτό το αιώνιο σύμβολο τεράστιας δύναμης που στην θέαση του ο Διάβολος τρέμει σύγκορμος, μη τυχόν και …κολλήσει κορωναϊό, η εικόνα που παράγει δεν είναι μόνο ανατριχιαστική. Είναι απολύτως βδελυρή. Έχοντας ήδη εντέχνως εξοβελίσει το χριστεπώνυμο πλήθος από τους ναούς, προσπαθεί το ίδιο, μέσω της τηλεοπτικής εικόνας, να γελοιοποιήσει και να αποδομήσει την ίδια την πίστη του, μια πίστη που αιώνες όλοκληρους υπήρξε το απόλυτο στήριγμα του! Και το χείριστο όλων, να έχει και την επίσημη άδεια της ίδιας της Ιερωσύνης να το πράξει!
Επιτρέποντας λοιπόν η ίδια η Θεία Σοφία να συμβαίνουν όλα αυτά, έχει έναν και μοναδικό στόχο: ΝΑ ΜΑΣ ΑΦΥΠΝΙΣΕΙ, αφήνοντας να αποκαλυφθεί ενώπιον μας το βδελυρό πρόσωπο του ίδιου του Διαβόλου! Προσπαθεί να συγκλονίσει, όλους όσους έχουν ακόμη ώτα και οφθαλμούς ανοικτούς, πως ο Διάβολος έχει παρεισφρύσει ακόμη και στα Ιερά των Ιερών και πως ήγγικεν η ώρα για τον ύστατο αγώνα. Και πως η μόνη βοήθεια που μπορεί να σταθεί δίπλα μας, είναι εκείνη του Θεού και κανενός άλλου.
Οι εναπομείναντες Έλληνες, οι έχοντες μέσα τους Θεό, Ορθοδοξία και Πατρίδα, θα είναι και η εμπροσθοφυλακή του Θεού στον τιτάνιο αυτόν ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ αγώνα που καλείται να δώσει το Έθνος. Το Γένος μας, είναι πλέον περικυκλωμένο από παντού. Οι δαίμονες των αμαρτιών της Δύσης έχουν εξαπολυθεί με τις πιο άγριες διαθέσεις, έχοντας σκοπό να μας ισοπεδώσουν.
Το «Ψευτορωμαίϊκο» δεν είναι μόνο η κατάρα μας, είναι συνάμα ΚΑΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΣ.
Επειδή ακριβώς αποδεικνύεται η τρομακτική του όψη σε όλους μας, αυτό και μόνο μας προτρέπει να προστρέξουμε στη Θεία Αγκάλη. Και δεν είμαστε μόνοι σε αυτόν τον αγώνα. Έχουμε και ισχυρούς αρχηγούς και ηγήτορες σε αυτόν τον ύστατο αγώνα.
Έχουμε κατά πρώτον, όλους τους σύγχρονους Αγίους μαζί μας. Όλους αυτούς που με τον λόγο-σπόρο τους όταν ευρισκόταν εν ζωή, έσπειραν το άγονο από την αμαρτία χωράφι μας και το έκαναν γόνιμο. Και τώρα, ο λόγος τους έχει καρπίσει, έχει βλαστήσει και έχει βγάλει καρπούς. Όλο το Ίντερνετ έχει γεμίσει από τους λόγους παρηγορίας τους. Και το σπουδαιότερο απ’ όλα, έχουν την αμέριστη συμπαράσταση τόσο από τους Νεομάρτυρες της Τουρκοκρατίας, όσο και από τους μεγάλους Αγίους που με το αίμα τους εδραίωσαν τη χριστιανική πίστη στα χρόνια της Ρωμαιοκρατίας. Όλοι αυτοί είναι μαζί μας. Από τον Άγιο Δημήτριο τον Μυροβλύτη ως την Αγία Αικατερίνη και από τους Τρείς Ιεράρχες και Πατέρες της Εκκλησίας ως τον Άγιο Νεκτάριο και τον Άγιο Αρσένιο τον Καππαδόκη. Δηλαδή μιλάμε για …στρατιά ολόκληρη από Αγίους, για χιλιάδες μάρτυρες και νεομάρτυρες.
Και κατά δεύτερον και κυριότερον, έχουμε την ίδια την Υπέρμαχο Στρατηγό μαζί μας. Την Μάνα του Θεού και Παναγία, η οποία χύνει εδώ και τέσσερις μήνες ασταμάτητα το Θείο Δάκρυ Της, για να ξεπλύνει τις αμαρτίες μας και να ηγηθεί ως Στρατηγός με…γαλόνια (όπως τη ζωγράφισε η αδελφή της Βασιλικής Πλεξίδα κατ’ εντολήν της ίδιας της Παναγίας) στις έσχατες μέρες που …έφτασαν ήδη.
Άλλους δεν χρειαζόμαστε. Αρκεί να το πιστέψουμε και να το κάνουμε κτήμα μέσα μας.
Το «Ψευτορωμαίϊκο» δεν έχει πολλή ζωή ακόμη. Είναι ζήτημα μηνών, για να μην πω ημερών, η πτώση του. Εξ άλλου, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός μας το τόνισε υπογραμμισμένα: «Θα έρθει ένα Ψευτορωμαίϊκο. Να μην το πιστέψετε, θα φύγει πίσω». Έτσι απλά και κατανοητά. Και ο καιρός του «…να φύγει πίσω» ήρθε. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι το «κύκνειο άσμα» του. Η συντριπτική πλειοψηφία των – εκτός συστήματος – ιντερνετικών αρθρογράφων και πολιτικών αναλυτών, παραδέχεται πως η κυβέρνηση της νεοφιλελεύθερης ΝΔ βρίσκεται μισό βήμα πριν την κατάρρευση υπό το βάρος των ασφυκτικών πιέσεων που δημιούργησαν η κρίση της πανδημίας και τα εθνικά θέματα. Περισσότερο τους απασχολεί το … «σκοτεινό» (κατά την άποψη τους) αύριο που θα διαδεχθεί το «Ψευτορωμαίϊκο» παρά το άν θα καταρρεύσει το ίδιο ή όχι.
Επίσης, η ίδια αυτή πλειοψηφία, αρνείται να παραδεχθεί τουλάχιστον δημοσίως, πως η μόνη βοήθεια που απέμεινε στο Γένος, είναι αυτή του Κυρίου, διότι η μέγγενη της ήδη εγκατεστημένης στο πνεύμα των νέο-Ελλήνων κοσμοθεωρίας της αθεΐας, εμποδίζει με δυσκοίλιο τρόπο την αποδοχή του ότι ο πόλεμος αυτός είναι ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ και όχι κοσμικός.
Εύχομαι κάποια μέρα να το αποδεχθεί. Γιατί όπως έλεγε κι ο μεγάλος μας ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης, «Το να μη μπορείς να πιστέψεις (στον Θεό) είναι ένα είδος αναπηρίας». Πόσο δίκιο είχε, έστω και ως…ποιητική αδεία ο λόγος του.
Εν κατακλείδι και ως συμπέρασμα, το μόνο που μας απομένει ως Έθνος, είναι να σφίξουμε τα δόντια και να στρέψουμε όλοι ομαδικά το βλέμμα προς τον μόνο Εγγυητή της Σωτηρίας μας, τον Εσταυρωμένο Χριστό. Είναι ο μόνος που μπορεί να τα βάλει με τον Διάβολο, γιατί είναι ο μοναδικός που τον έχει Νικήσει κατά κράτος. Η θέα του Σταυρού και μόνο τρομάζει και φρίττει τους εχθρούς Του. Και το είδαμε αυτό πάμπολλες φορές πρόσφατα, όταν λυσσαλέα μια χούφτα φανατικοί μουσουλμάνοι λαθρομετανάστες, έκαναν τα αδύνατα δυνατά να τον γκρεμίσουν στη αγιοτόκο Λέσβο, με την…ελαφρά συνεπικουρία των «υπαλλήλων» του «Ψευτορωμαίϊκου» που είχαν απαγορεύσει προσώρας την αναστήλωση του. Όμως ο Σταυρός σε πείσμα όλων, αναστηλώθηκε και στέκει και πάλι εκεί, άγρυπνος φρουρός της πίστης και της Ορθόδοξης ομολογίας. Γιατί; Μα διότι ο ίδιος ο Θεός το θέλει να στέκει εκεί! Απλά πράγματα.
Το «Ψευτορωμαίϊκο» πεθαίνει μαζί με τους δαίμονες συμμάχους του. Κουράγιο Έλληνες αδέλφια μου. Ο Θεός μέσω της «κατάρας» αυτής, έχει σκοπό να μας σώσει από τον ίδιο τον κακό εαυτό μας. Εμείς πάλι, θέλουμε να σωθούμε. Εφ’ όσον αυτό θέλουμε, δεν έχουμε άλλο δρόμο από το να στραφούμε και πάλι στην μόνη οδό που μπορεί να μας εξασφαλίσει την σωματική και – κυρίως – την πνευματική μας Ελευθερία: την Ορθοδοξία.
Εύχομαι σε όλους, μια ευλογημένη χρονιά. Καλή, δεν ξέρω αν θα είναι. Αυτό που ξέρω όμως, είναι ότι θα είναι ΣΩΤΗΡΙΑ.
Πύρινος Λόγιος
[email protected]
