Εδώ και 30 κοντά χρόνια, αυτή η συμμορία των περίφημων «εκσυγχρονιστών» του ΠΑΣΟΚ, έχοντας ήδη αλώσει και το κόμμα της παραδοσιακής Δεξιάς και με «οδηγό» τον «απέθαντο» Κώστα Σημίτη, προσπαθεί να παραδώσει το μισό Αιγαίο αλλά απ’ ό,τι φαίνεται, αυτό εξακολουθεί να παραμένει…ολόκληρο γιατί προστατεύεται από… άλλες, πολύ μεγάλες δυνάμεις!
Με το «καλημέρα» του 2021, ξεκίνησαν και πάλι εν μέσω της «θεομηνίας» του κορωναϊού και οι εκ νέου διερευνητικές επαφές μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας για να…διερευνηθεί ακόμη πιο ενδελεχώς το ότι…συμφωνούν στο ότι διαφωνούν; Ή μήπως για να διερευνηθεί το κατά πόσον η κόπρος του Σημιτισμού θα βρεί τρόπο έχοντας και τη βοήθεια των ανθρώπων του νεο–Σουλτάνου, να ακρωτηριάσει επ’ ωφελείας της, τη σπονδυλική στήλη του Ελληνισμού, δηλαδή του Αιγαίου;Έχω γράψει έναν…τόνο από άρθρα για το καρκίνωμα του Σημιτισμού. Κι άλλες τόσες φορές, είτε σε συζητήσεις μου με διάφορους ακαδημαϊκούς παράγοντες είτε σε πιο στενά περιβάλλοντα, είχα θέσει το ζήτημα αυτής της ελεεινής συμμορίας και το πόσο επικίνδυνη είναι όχι μόνο για τα εθνικά μας θέματα, αλλά και για ολόκληρο το Έθνος. Και δεν ήμουν ο μόνος, ευτυχώς. Παρά το γεγονός ότι είχα χαρακτηρισθεί με τα χειρότερα κοσμητικά από πολλούς, είχα και άλλους τόσους συμπαραστάτες με την ίδια άποψη με εμένα. Στο βιβλίο μου «Το Ψευτορωμαίϊκο», ο Σημιτισμός έχει περίοπτη θέση μέσα στην συνολική ύλη του.
Πρίν από κανα δυό χρόνια, ένα από τα «παιδιά» αυτής της συμμορίας, ο Γιάννης Τσιρώνης, πρώην στέλεχος της νεολαίας του σημιτικού ΠΑΣΟΚ και μετέπειτα των «Οικολόγων Πράσινων» (αφού από το ΠΑΣΟΚ είχε φάει…πόρτα, μεταπήδησε στους Οικολόγους Πράσινους) και νυν …στελεχάρα του ΣΥΡΙΖΑ, πρώην υπουργός και προσωπικός φίλος του «περίφημου» Θάνου Βερέμη (αντιπροέδρου του ΕΛΙΑΜΕΠ, αυτού του τύπου δηλαδή που έγραψε το σενάριο για το ντροπιαστικό ντοκυμανταίρ του ΣΚΑΙ «1821, η γέννηση ενός…έθνους»(!)) , βγήκε μια μέρα στα κανάλια και μεταξύ τυρού και αχλαδιού, αμόλησε και τη γνωστή…βόμβα, ότι «Το Καστελλόριζο δεν ανήκει στο Αιγαίο, τι να κάνουμε τώρα» και όπως ήταν φυσικό, ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών, ακόμη κι από στελέχη του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ! Φυσικά δεν το είπε ούτε τυχαία, ούτε και…από επιπολαιότητα. Το είπε, διότι αφ’ ενός αυτή είναι η πάγια γραμμή τόσο του Σημιτισμού, όσο και του ΕΛΙΑΜΕΠ αλλά και γενικότερα της εθνομηδενιστικής γραμμής που ακολουθούν τα παραμάγαζα του Σόρος και αφ’ ετέρου, διότι εκείνη ακριβώς την περίοδο, συζητιόταν εκτενώς τόσο η περίφημη Συνθήκη των Πρεσπών, όσο και η τουρκική επιθετικότητα στην Ανατολική Μεσόγειο. Έπρεπε λοιπόν, κατά κάποιον τρόπο, να βγεί προς τα έξω τόσο η …σημαντικότητα της εν λόγω συνθήκης, όσο και η γενικότερη πολιτική των συστημικών κομμάτων που απαρτίζουν το ελληνικό κοινοβούλιο για τα εθνικά μας θέματα και μέσω του Τσιρώνη, τέθηκε το ζήτημα του Καστελλορίζου εντέχνως για να …διερευνηθεί και η λαϊκή κοινή γνώμη εν είδει ατύπου δημοσκόπησης.
Φυσικά η…λαϊκή (πλειοψηφούσα) κοινή γνώμη, όχι μόνο αντέδρασε με σφοδρότητα, αλλά και εξέφρασε την…άτυπη άποψη της μέσω μιας πλειάδας «κοσμητικών» εναντίον του Τσιρώνη και μάλιστα τέτοιας σφοδρότητας, που στοίχισε ακόμη και την ίδια τη βουλευτική έδρα στον εν λόγω κύριο. Οι κύριοι όμως του Σημιτισμού και του ΕΛΙΑΜΕΠ, έκαναν όχι μόνο γνωστές τις προθέσεις τους μέσω αυτού του ελεγχόμενου «τσιρακιού», αλλά και κάτι περισσότερο ακόμη. Έθεσαν τα θεμέλια (δείχνοντας κυρίως στους Τούρκους το ποιός κάνει κουμάντο την ελληνική διπλωματία) για τον βίαιο ακρωτηριασμό της Ελλάδας.
Γιατί το Καστελλόριζο; Τι παραπάνω έχει από τα άλλα ελληνικά νησιά;
Αν έχει λέει…Αν η Δυτική Θράκη για παράδειγμα, έχει μέγιστη στρατηγική σημασία για τον έλεγχο των στενών των Δαρδανελλίων και όχι μόνο, το Καστελλόριζο είναι στην κυριολεξία, η μήτρα για το ποιός μπορεί να ελέγξει την ίδια την Ανατολική Μεσόγειο και τους θησαυρούς της. Γι’ αυτό οι Τούρκοι, από το 1974 ακόμη ή και πιο πρίν, έχουν βάλει στο στόχαστρο τους το εν λόγω νησιωτικό σύμπλεγμα. Επειδή γνωρίζουν πως όποιος ελέγχει το Καστελλόριζο, ελέγχει και την γύρω θαλάσσια περιοχή. Νομίζετε ότι τυχαία η Ιταλία τα άρπαξε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στις αρχές του 20ού αιώνα και λίγα χρόνια πρίν τον Α’ΠΠ, όταν και ξεκίνησε ένας καυγάς μεταξύ των Ιταλών και των Τούρκων για την Λιβύη; Και ακόμη περισσότερο, νομίζετε ότι τυχαία ο εθνικιστής και φασίστας Μουσσολίνι είχε χτυπήσει το χέρι του βροντερά στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για τη Συνθήκη της Λωζάννης, όπου αρνούνταν κατηγορηματικά να δοθούν τα νησιά αυτά στην Ελλάδα;Όχι βέβαια!Διότι γνώριζε εκ των προτέρων πως μέσω αυτών των νησιών και κυρίως του συμπλέγματος του Καστελλορίζου, θα μπορούσε να ελέγχει όλο εκείνο το τμήμα της Αν. Μεσογείου μέχρι και την Κύπρο χωρίς κανείς να τολμήσει να τον…κουνήσει. Και ασφαλώς, όλοι ξέρουμε το τι ρόλο έπαιξε το σύμπλεγμα αυτό κατά τον Β’ ΠΠ, όταν από τις εκεί ιταλικές βάσεις, ο Άξονας εξαπέλυε επιθέσεις τόσο στο μέτωπο της Βορείου Αφρικής, όσο και σε καταδρομείς εναντίον συμμαχικών πλοίων στη Μεσόγειο. Η περίφημη ταινία του Τζ. Λη Τόμπσον «Τα κανόνια του Ναβαρόνε» ακριβώς διηγείται μέσω μιας μυθοπλασίας (η ταινία βασίζεται στο ομότιτλο βιβλίο του Άλιστερ ΜακΛιν) την στρατηγική σημασία των Δωδεκανήσων και του Καστελλορίζου συγκεκριμένα και τον ρόλο που έπαιξαν στον πόλεμο αυτόν.
Όταν τα Δωδεκάνησα, με τη Συνθήκη των Παρισίων του 1947, δόθηκαν ως λάφυρο πολέμου στην νικήτρια Ελλάδα, οι Βρετανοί κυρίως, θέλησαν μέσω της κίνησης αυτής να …χρυσώσουν αφ’ ενός το χάπι της άρνησης τους (παρά τις δεσμευτικές υποσχέσεις του Τσώρτσιλ ο οποίος μέσα στην απόγνωση του να συγκεντρώσει συμμάχους και στρατό είχε δώσει σε Ελλάδα και Κύπρο προκειμένου να παραμείνουν στον συμμαχικό άξονα) να παραχωρήσουν ελεύθερο δημοψήφισμα στην Κύπρο για την ένωση της με την Ελλάδα και αφ’ ετέρου, μέσω της κίνησης αυτής, να ελέγχουν όλο το κομμάτι της Ανατολικής Μεσογείου μιας και η Κύπρος παρέμεινε στην Βρετανική Αυτοκρατορία. Μετά τα γεγονότα της ΕΟΚΑ και τη δημιουργία του νέου κράτους της Κύπρου, οι Τούρκοι βλέποντας πως οι Έλληνες σε λίγα χρόνια θα μπορούσαν να…αντικαταστήσουν τους Εγγλέζους στον έλεγχο της θαλάσσιας αυτής περιοχής, έβαλαν ως στόχο μέσω του Ντενγκτάς αρχικά την διχοτόμηση της Κύπρου και στη συνέχεια, άρχισαν να μιλούν και για το…πρόβλημα της Μεγίστης.
Η Κυρά της Ρώ και η σημαία που δεν απεστάλλει ποτέ
Όταν το 1975, λίγο μετά την επιχείρηση «Αττίλας» που είχε ήδη δημιουργήσει τετελεσμένα στη Κύπρο, οι Τούρκοι εφάρμοσαν για πρώτη φορά μια άλλη επιχείρηση την οποία είχαν στα σκαριά για να αρπάξουν μικρά ελληνικά νησάκια ή αλλιώς βραχονησίδες, ούτως ώστε να θέσουν την Ελλάδα μπροστά σε νέα τετελεσμένα. Η επιχείρηση αυτή είχε ονομαστεί «Δούρειος Ίππος» και συγκροτήθηκε μέσα στα υπόγεια της ΜΙΤ, της τουρκικής μυστικής υπηρεσίας, μέσω της οποίας οι στρατηγοί του κεμαλισμού χάρασσαν την μελλοντική πορεία της Τουρκίας, πιστοί στον όρκο που έδωσαν το 1924 σε εκείνη την τελευταία συνεδρίαση πριν την οριστική διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στα πλαίσια λοιπόν αυτού του σχεδίου και έχοντας ήδη μια σπουδαία νίκη εναντίον της Ελλάδας, αποφάσισαν να τεντώσουν κι άλλο το σχοινί. Για πρώτη φορά στην ιστορία τους, οι Τούρκοι της ΜΙΤ, εφαρμόζουν το σχέδιο αυτό μάλλον δοκιμαστικά, αλλά περισσότερο για να…μπούν στη μύτη μιας μεγάλης ηρωΐδας τους Γένους, της Δέσποινας Αχλαδιώτη ή πιο γνωστής ως «Κυράς της Ρώ», η οποία «φύλαγε Θερμοπύλες» στην εσχατιά της ελληνικής επικράτειας. Οι Τούρκοι ήξεραν πολύ καλά την εν λόγω ηρωΐδα. Είχαν προηγούμενα μαζί της. Διότι τον Αύγουστο του 1929, μόλις πέντε χρόνια μετά τη Συνθήκη της Λωζάννης (και την πεισματική άρνηση του Μουσσολίνι να παραδώσει στην Ελλάδα το σύμπλεγμα των Δωδεκανήσων), μια ομάδα παραστρατιωτικών με επικεφαλής τον σφαγέα της Σμύρνης Μουρχάν Καραογλάνογλου, πέρασαν απέναντι στο νησάκι της Ρώ (εκεί που δεν υπήρχε κανείς Ιταλός, ούτε καν φρουρά ιταλική) και ύψωσαν την τουρκική σημαία (του νεοσύστατου Τουρκικού κράτους) χωρίς να τους ενοχλήσει κανείς. Οι Τούρκοι πίστευαν πως κανείς δεν επρόκειτο να τους ενοχλήσει και η σημαία θα κυμάτιζε για καιρό εκεί στο βράχο. Έπεσαν έξω ολοσχερώς. Εκεί υπήρχε μια γυναίκα που το θάρρος της θα έμενε στην παγκόσμια ιστορία ως φωτεινό παράδειγμα φιλοπατρίας, θάρρους και αυτοθυσίας. Η Δέσποινα Αχλαδιώτη. Η Κυρά της Ρώ.Με το που είδαν τη σημαία το ζεύγος Αχλαδιώτη (ο σύζυγός της ζούσε ακόμη τότε), μόλις έφυγαν οι Τούρκοι, την κατέβασαν, την κουρέλιασαν και την πέταξαν στο πέλαγος και στη θέση της ύψωσαν μια αυτοσχέδια ελληνική σημαία που την έφτιαξαν από ένα λευκό σεντόνι και μπλέ ύφασμα. Οι Τούρκοι δεν πίστευαν στα μάτια τους όταν είδαν από μακρυά ότι στη θέση της τουρκικής, είχε αναρτηθεί από…αγνώστους(!) μια ελληνική σημαία, που λογικά δεν θα έπρεπε καν να υπάρχει εκεί. Η Ιταλική σημαία θα ήταν το πιο λογικό να υπήρχε. Αλλά η…ελληνική; Μα φυσικά! Διότι «Η Κυρά της Ρώ», τους έστειλε το δικό της μήνυμα. Ότι οι βράχοι αυτοί που βρισκόταν μια ανάσα πρίν την – κατακτημένη – Μικρασία, ήταν και θα παραμείνει έδαφος ελληνικό, ό,τι κι αν αυτοί έκαναν. Σκλαβωμένο μεν σε αλλόφυλους, αλλά ελληνικό. Τελεία και παύλα.
Η ιταλική φρουρά που βρισκόταν στο χωριό του Καστελλορίζου, έμαθε φυσικά το συμβάν αλλά δεν έδωσε και μεγάλη σημασία, χαρακτηρίζοντας το ως… «παιχνίδια μεταξύ πρώην εχθρών» και οι Τούρκοι δεν τόλμησαν να ξαναπλησιάσουν εκεί, νομίζοντας ότι ίσως οι Ιταλοί να τους έστηναν καρτέρι.
Το 1943, μεσούσης της θύελλας του Β’ ΠΠ και με την Ιταλία να έχει συνθηκολογήσει, η θαρραλέα «Κυρά της Ρώ» υψώνει ξανά την ελληνική σημαία στον βράχο της, στέλνοντας πλέον ένα άλλο μήνυμα, αυτή τη φορά στους ήδη ηττημένους Ιταλούς. Και συνέχιζε να την υψώνει κάθε μέρα από τότε, έχοντας ήδη ενταχθεί στην Ελληνική Αντίσταση και στον Ιερό Λόχο, μια ομάδα από επίλεκτους Έλληνες κομμάντος στα πλαίσια του στρατού της Μέσης Ανατολής που είχε συγκροτηθεί και μέσω αυτών των υπηρεσιών της, η Ρώ είχε γίνει κάτι σαν…ορμητήριο για Έλληνες ιερολοχίτες και Άγγλους καταδρομείς.Το Καστελλόριζο είχε γίνει…ελληνικό πολύ πριν την ώρα του, χάρη στη λεβεντιά και την παλικαροσύνη αυτής της γυναίκας. Και ασφαλώς εννοείται πως οι Τούρκοι ούτε καν διανοήθηκαν να ξαναπατήσουν το πόδι τους εκεί. Κι όλα αυτά, μέχρι να επισημοποιηθεί η ένταξη των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα το 1947, οπότε στο Καστελλόριζο υψώθηκε η γαλανόλευκη οριστικά και αμετάκλητα.
Οι Τούρκοι δεν μπόρεσαν ποτέ να χωνέψουν ότι μια…γυναίκα θα μπορούσε να κουρελιάσει τη σημαία τους κι έτσι, τον Αύγουστο του 1975, ένα χρόνο μετά την άνανδρη δεύτερη εισβολή των στην ανυπεράσπιστη πλέον Κύπρο, η ΜΙΤ εφαρμόζει δοκιμαστικά τον «Δούρειο Ίππο» στην…βραχονησίδα της Ρώ, ακριβώς με το ίδιο σενάριο που εφαρμόστηκε 20 χρόνια αργότερα, με την περίπτωση των Ιμίων. Μια ομάδα «δημοσιογράφων», με επικεφαλής τον συντάκτη της εφημερίδας «Μιλιέτ» Ομάρ Κασσάρ, εκμεταλλευόμενοι την απουσία της Αχλαδιώτη από το νησί λόγω προβλημάτων υγείας, αποβιβάζονται στο νησάκι και υψώνουν εκ νέου την τουρκική σημαία, ελπίζοντας πως το εγχείρημα τους θα προκαλούσε σάλο με όλες τις συνέπειες. Ήταν φανερό ότι η ΜΙΤ ήθελε…καυγά για μελλοντικά τετελεσμένα. Κατά σύμπτωση όμως (ή μήπως…Θεού θέλοντος😉 εκείνο το βράδυ η γενναία Δέσποινα επέστρεφε από την πόλη του Καστελλορίζου και όταν είδε έκπληκτη την τουρκική σημαία να (ξανά) κυματίζει πάνω στον βράχο, χωρίς χρονοτριβή την κατέβασε, την κουρέλιασε και την πέταξε στη θάλασσα, ανεβάζοντας εκ νέου την ελληνική. Οι Τούρκοι αιφνιδιάστηκαν γι’ άλλη μια φορά και ξεκίνησαν ένα παιχνίδι «γάτας–ποντικού» με την γενναία Δέσποινα, πηγαίνοντας το βράδυ και κατεβάζοντας την ελληνική σημαία και το πρωί η Κυρά της Ρώ την ανέβαζε. Τρία βράδια κράτησε το επεισόδιο, ώσπου κατέπλευσε εκεί την τρίτη μέρα το ανθυποβρυχιακό «Πεζόπουλος» και…αποκατέστησε την…τάξη, απλά και ήσυχα. Οι Τούρκοι δεν ξαναπάτησαν ποτέ από τότε το νησί, βρίσκοντας στο πρόσωπο της Αχλαδιώτη τον απόλυτο και ανίκητο φύλακα. Στα Ίμια όμως, η Ελλάδα είχε την απόλυτη ατυχία να έχει ως κυβέρνηση την επιτομή του «Ψευτορωμαίϊκου», την κυβέρνηση Σημίτη και όχι μιαν άλλη … γενναία Κυρά. Και υπέστη μια πρωτοφανή ήττα, τη στιγμή που όλα έδειχναν ότι θα επικρατούσε κατά κράτος.
Η Μπακογιάννη, ο αδελφός της και το ΕΛΙΑΜΕΠ του Ροζάκη
Θέλοντας να πάω την «ιστορία» μου παρακάτω, δεν θα μπορούσα να μη θυμηθώ τα λόγια ενός άλλου μεγάλου Έλληνα, του Αθανάσιου Πολυζωΐδη, εκείνου του αλύγιστου προέδρου του Δικαστηρίου της Επικρατείας, όπου βρέθηκε να δικάζει τον αρχιστράτηγο της Επανάστασης Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στα πλαίσια μιας συνομωσίας των Γερμανών αντιβασιλέων του Όθωνα εναντίον του. Ο Πολυζωΐδης κατά τη διάρκεια της απολογίας του στο ίδιο Δικαστήριο στο οποίο βρέθηκε ο ίδιος κατηγορούμενος επειδή δεν επικύρωσε την θανατική καταδίκη του Αρχιστράτηγου, είχε πει μεταξύ άλλων απευθυνόμενος στον «εισαγγελέα» Τζώρτζ Μέϊσον: «Όσο αυτός ο τόπος βγάζει Κολοκοτρώνηδες και μεγάλους ήρωες, εσείς οι ξένοι έχετε χαμένο το παιχνίδι…»Οποία αλήθεια! Ε, γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο και οι ξένοι πάτρωνες του «παντός ελεγχόμενου» ελληνικού κράτους, φρόντισαν και πήραν τα μέτρα τους, δημιουργώντας την δική τους «5η φάλαγγα», τους εθνομηδενιστές του «Ψευτορωμαίϊκου», με τους οποίους συνεργαζόταν καθ’ όλη τη διάρκεια των διακοσίων χρόνων αρμονικότατα. Μια από αυτές τις …πέμπτες φάλαγγες, είναι και το ΕΛΙΑΜΕΠ, δηλαδή το Ελληνικό Ίδρυμα Αμυντικής και Ευρωπαΐκής Πολιτικής, το οποίο λειτουργεί από το 1985 με χρηματοδότηση απ’ ευθείας από το ίδρυμα «Open Society» του Τζώρτζ Σόρος και όχι μόνο. Ένας πακτωλός από χρηματοδότες το πλαισιώνουν, οι οποίοι κατά κύριο λόγο ανήκουν στην ελληνική οικονομικοπολιτική «ελίτ» η οποία ανδρώθηκε κυρίως κατά την γερμανική Κατοχή στην Ελλάδα, αλλά και άλλους διεθνείς φορείς, όπως η αμερικανική PriceWaterhouseCoopers, το ΝΑΤΟ, το European Science Foundation, το German Marshall Fund of USA, η Ευρωπαΐκή Επιτροπή και άλλοι πολλοί. Ακόμα και ξένες πρεσβειές έχουν μπεί στο…κόλπο, όπως η πρεσβεία της Ολλανδίας, της Ιαπωνίας, της Γερμανίας (φυσικά), ακόμα και η πρεσβεία της …Αυστραλίας!Είναι τόσοι πολλοί οι…χορηγοί, που χάνεται κανείς στην ίδια τη λίστα. Γιατί άραγε τόσος πολύς κόσμος …συνωστισμένος για ένα…ίδρυμα «κοινωφελούς συνεισφοράς», μιας…μικρής και με περιορισμένο βεληνεκές χώρας; Μήπως, επειδή ο Πολυζωΐδης είχε πεί αυτήν την μεγάλη αλήθεια μπροστά στα μούτρα του κορδωμένου Εγγλέζου Μέϊσον;
ΤΕΛΟΣ Α’ ΜΕΡΟΥΣ Αύριο η συνέχεια (για να έχει και λίγο…σασπένς το…έργο)
