Απόψε, δε θα μεταχειριστώ τη …γνωστή μου γλώσσα. Δεν θα μεταχειριστώ τη γλώσσα που χρησιμοποιώ για να διδάσκω, να συνδιαλέγομαι, να επικοινωνώ με τον φίλο, τον συνεργάτη, τον συνάδελφο. Τη γλώσσα της ευγένειας, εν πάσει περιπτώσει. Απόψε, θα χρησιμοποιήσω τη γλώσσα του αγανακτισμένου, του απηυδισμένου. Αυτού που έχασε πλέον την υπομονή του. Του αηδιασμένου. Απόψε, βγάζω την καθηγητική μου τήβεννο και μένω με αυτό που έχω: Το θυμωμένο μου πρόσωπο!
Από την ώρα και τη στιγμή που ξεχύθηκε το (προφητευόμενο από τον ίδιο τον Άγιο Παΐσιο) “κακό στον κόσμο”, ήλπιζα και ευχόμουν με όλη τη δύναμη της ψυχής μου, ότι ο Έλληνας, ο σύχγρονος Έλληνας, ο νέος και στιλιταρισμένος Έλληνας, ο…”μεταλλαγμένος” Έλληνας των “πρωινάδικων” και των σεξιστικών συζητήσεων προς άγραν…πορνογραφικών σχέσεων, θα ξυπνούσε.
Θα πετούσε το “γράσσο” από τους οφθαλμούς του, θα τίναζε το μουδιασμένο από τον λήθαργο κεφάλι, θα κοίταζε γύρω του έκπληκτος και τρομαγμένος, ίσως για πρώτη φορά μετά από 40 χρόνια “ηθελημένου υπνωτισμού” και θα αντίκρυζε την πραγματική αλήθεια. Όπως ακριβώς ο Neo της εφιαλτικής ταινίας “The Matrix”.
Έκανα λάθος.
Η συνέχεια του άρθρου στον παρακάτω σύνδεσμο
