Πολιτική διαιρετική τομή είναι οι σχετικά σταθερές πολιτικές αντιπαλότητες που θεμελιώνονται επί μειζόνων κοινωνικών διαιρέσεων. Η πολιτική διαιρετική τομή δηλώνει μια ανθεκτική στο χρόνο πολιτική αντιπαράθεση στην οποία εμπλέκονται μεγάλα τμήματα του πληθυσμού μιας χώρας. Έχουμε δύο κατηγορίες πολιτικών διαιρέσεων, αυτές που αφορούν τις διαδικασίες λειτουργίας ενός πολιτικού συστήματος και αυτές που αφορούν τις επιλογές πολιτικής.
Η μετεμφυλιακή οργάνωση του πολιτικού πεδίου ορίζεται από δύο μείζονες διαχωριστικές τομές δεξιάς/αντιδεξιάς. Σύμφωνα με τον Allard και Pesonen υπάρχουν και πολιτικές διαχωριστικές τομές που δεν ανάγονται σε κοινωνικές διαιρέσεις και συναντώνται μόνο ή κυρίως στην πολιτική σφαίρα και ονομάζονται μη διαιρετικές τομές.
Στην Ελλάδα σήμερα παρατηρούμε έλλειψη θεσμικής ενσωμάτωσης της αντίθεσης κεφάλαιο/εργασία και την ύπαρξη κανόνων μηχανισμών βίας αναιρετικών του ίδιου του κράτους. Η δεξιά αυτοαναιρείται καταστρέφοντας αυτά που πρεσβεύει (πχ πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια) και ομοίως η αριστερά σιωπά με κρότο στην καταπάτηση δικαιωμάτων στην εργασία, τις ατομικές ελευθερίες κτλ, ενώ και οι δύο ταυτίζονται πλήρως σε προσανατολισμούς που αφορούν τη ΝΤΠ, με το αφήγημα της πολυπολιτισμικότητας και τις κοινωνίες του ανταγωνισμού. Όλα αυτά υποβαθμίζουν αυτό που λέμε ιδεολογικούς δείκτες και θα έρθει η ώρα που το πληρώσουν ακριβά.
Τα κόμματα έχουν πάψει προ καιρού να αντικατοπτρίζουν τα αιτήματα της κοινωνίας και θα συμπεριλάβω σε αυτό και την απαγόρευση της ύπαρξης και δημιουργίας αντιπροσωπευτικών κομμάτων, με την έννοια ότι το σύστημα από τα θεμέλια του είναι αφιλόξενο και έχει αναπτύξει και μηχανισμούς περιθωριοποίησης. Για να γίνει αντιληπτό στον αναγνώστης θα αναφέρω ένα παράδειγμα της πλαστής επιλογής. Είναι σαν να πηγαίνεις σε μια καφετέρια, να ζητάς σοκολάτα και να σου λέει ο σερβιτόρος έχουμε μόνο φραπέ, ελληνικό και φρέντο….άρα η επιλογή σου είναι περιορισμένη. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στα κόμματα.
Η ελληνική κοινωνία είναι ώριμη πια να μηδενίσει τις διαφορές και τερματίσει τα μπότοξ των πολιτικών κομμάτων που καμουφλάρονται. Η νέα γενιά μου έχει διδάξει ότι μπορεί να ακούει με το ίδιο πάθος ένα τραγούδι που εκφράζει «αριστερούς» καλλιτέχνες και να χορέψει με το ίδιο πάθος ένα ζεμπέκικο που εκφράζει «δεξιούς» καλλιτέχνες και πιστεύω ειλικρινά πως θα λειτουργήσει ως γέφυρα σε αυτή τη μετάβαση. Η νεολαία επειδή γνώρισε το διαφορετικό και νίκησε τις φοβίες δε σε κρίνει στην καταγωγή, αλλά στον προορισμό. Όλοι έχουμε κουραστεί από τον εφιάλτη του American Dream και ήδη κάποιοι οραματίζονται την Πολιτική Συμφιλίωση με κέντρο τον άνθρωπο και όχι τα κέρδη. Από τις κοινωνίες του ανταγωνισμού (πατώ επί πτωμάτων) είναι ανάγκη να πάμε σε κοινωνίες συνεργασίας (αλληλοσυμπληρώνουμε ο ένας την έλλειψη του άλλου)…. «Πάμε να σβήσουμε αυτό που μας πονάει…αυτή η Ιστορία από χώμα έχει χορτάσει, είναι ένας φόνος διαρκή και σκοτεινός κι αν λίγο χώμα δεν αρκεί να το σκεπάσει,…η αγάπη δέντρο και καρπός της ο Σασμός», γιατί η τέχνη μπορεί κάτι δύσκολο, με εύκολο τρόπο, χωρίς πολύπλοκες αναλύσεις. Ας γίνουμε λοιπόν το φως που θα νικήσει την πολιτική νύχτα!
Bούλγαρη Μαρία, Πολιτικός Επιστήμονας
Πηγές
Η διαιρετική τομή της δεξιάς/αντιδεξιάς στη Μεταπολίτευση, Γεράσιμος Μοσχονάς
