… και με τι αηδίες και ξεράσματα καθόμασε κι ασχολούμαστε και σπαταλάμε τον πολύτιμο χρόνο της ζωής μας!
Κανένα κακό και κανένα ελάττωμα δεν είχαν θέση στον προπτωτικό άνθρωπο. Μολονότι πεπερασμένος, είχε την πληρότητα της ομοιότητας με τον Θεό, πληρότητα απαραίτητη για την εκπλήρωση του προορισμού του. Και ποιος ήταν ο προορισμός του;
1) Να γίνει ναός του άπειρου, αΐδιου και υπερτέλειου Θεού.2) Ο νους του ανθρώπου να γίνει ο νους του Θεού,3) Ο λόγος του να είναι ο λόγος του Θεού, το πνεύμα του να είναι ενωμένο με το Πνεύμα του Θεού,4) Οι ιδιότητες του χαρακτήρα του να είναι θεοειδείς.
Η κατοίκηση του Θεού μέσα στον άνθρωπο συνιστά, μ’ άλλα λόγια, συνένωση του Θεού με τον άνθρωπο. Έτσι, ο άνθρωπος-πλάσμα γίνεται μέτοχος της θείας φύσεως. Όποιος φτάνει σ’ αυτή την κατάσταση, ονομάζεται και γίνεται πραγματικά θεός κατά χάρη! Σε τέτοια κατάσταση κληθήκαμε όλοι μας από τον Πλάστη κατά την πλάση των προπατόρων μας!
(σ.σ.: Και πού καταντήσαμε Θεέ μου!!!!!!!!!!)
ΠΗΓΗ: «ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ, ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΔΗ – ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ»ΓΑ 6 (ΧΑΡΤΟΔΕΤΗΕΚΔΟΣΗ)
Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ
