Κυριακή της προσκύνησης του Τιμίου Σταυρού σήμερα, αγαπητοί μας εν Χριστώ αδελφοί. Ακριβώς στο μέσον του μεγάλου αγώνα της αγίας Τεσσαρακοστής, η Εκκλησία του Χριστού, μας προβάλλει “το αήττητον τρόπαιον της ευσεβείας”, τον ζωοποιό Σταυρό, για να μας εμψυχώσει, για να γλυκάνει κάθε πικρία μας από τη συνεχιζόμενη νηστεία παθών και τροφών, από τις εναντίον μας προσβολές των δαιμόνων και αιρετικών, από τις ποικίλες πάλι θλίψεις και τους πειρασμούς της καθημερινότητας. Προβάλλεται σήμερα ο Τίμιος Σταυρός, για να μας υπενθυμίσει τον νικηφόρο ερχομό του Αναστημένου Κυρίου μας, για να μας δώσει δύναμη να συνεχίσουμε με περισσότερο ζήλο την υπέρ του Χριστού και της Πίστεως κακοπάθεια, αναλογιζόμενοι τα άχραντα Πάθη, που υπέμεινε εκουσίως και μετά χαράς για τη σωτηρία μας, ο μόνος αθώος και αναμάρτητος.
Επειδή όμως, μην ξεχνιόμαστε, ζούμε σε φρικτή περίοδο κατοχής του Θηρίου, εσχάτης Αποστασίας, γενικής επικράτησης των μεγαλύτερων Αιρετικών και τελικής επίθεσης του Διαβόλου στα έσχατα με πολύ θυμό, μανία και πονηρία, δεν παραλείπει ο Εχθρός να ελκύει κι αυτός το αδέσποτο και χλιαρό πλήθος μέσα από τα αγαπημένα του θαύματα, με τα οποία προσπαθεί να τραβήξει ψυχές στην απώλεια.
Είδαμε προ ημερών, να επαναλαμβάνεται το φοβερό όντως σημείο της συνεχούς θείας αιμορραγίας, που επί δύο χρόνια τώρα αναβλύζει από τον Εσταυρωμένο σε γνωστό παρεκκλήσι, το οποίο βέβαια υπηρετεί τον αντίχριστο Λυκοποιμένα των Αθηνών.
Ο αφελής και ακατήχητος λαός, το αποίμαντο ποίμνιο, δυστυχώς εύκολα παρασύρεται από εντυπωσιασμούς, τρέχει λέει να δει και να προσκυνήσει το θαύμα, αντί να στραφεί πίσω, να αλλάξει ζωή και να μετανοήσει, αντί να φύγει μακριά από την εκπορνεύουσα και πονηρευομένη εκκλησία των ασεβών, πριν ξεσπάσει η ερχόμενη πληγή της φοβερής οργής του Θεού. Πόσο μακρόθυμος και φιλάνθρωπος είναι ο Χριστός μας! Πόσα σημεία συνεχώς δεν μας στέλνει για να επιστρέψουμε κοντά του;
Ματώνουν και δακρύζουν οι Εικόνες και οι Σταυροί στους αιρετικούς ναούς της κρατικόδουλης και ιερόδουλης Εκκλησίας! Κι όμως κανείς απ’ αυτούς δεν προβληματίζεται, δεν τρομάζει, δεν μετανοεί, δεν χωρίζεται από την Αίρεση! Αντιθέτως, το θαύμα αμέσως γίνεται αιτία διαφήμισης και εμμονής στον εμετό της βλασφημίας! Οι ίδιοι οι λειτουργοί εκεί συνεχίζουν να μνημονεύουν τους εχθρούς του Τιμίου Σταυρού, να κοινωνούν σφραγισμένους αρνητές Του, συνεχίζουν να αυτοδικαιώνονται και να το θεωρούν αυτό ευλογία Θεού και επίσκεψη Θείας Χάριτος!
Και ο Κύριος πάνω στον Σταυρό του συνεχίζει να αιμορραγεί! Το τίμιο Αίμα του βοά, κραυγάζει μυστικά για τη συνεχιζόμενη εναντίον του προδοσία, την υποκρισία, την ασέβεια, την χλιαρότητα των ίδιων των Ορθοδόξων, για την δίωξη των αγωνιστών και εκλεκτών του ομολογητών και τέλος για την άθεη σιωπή και το σατανικό βόλεμα των επιφανειακών Χριστιανών!
Ο Σταυρός υψώνεται σήμερα αδελφοί πάλι από τους σφραγισμένους πια οικιακούς του εχθρούς, πώς να μην ματώνει ασταμάτητα;
Ο Σταυρός προσκυνείται από χείλη όχι μετανοημένων αμαρτωλών, αλλά πορωμένων ασεβών! Προσκυνείται υποκριτικά, αλλά και ατιμάζεται Ιουδαϊκά! Όπως ο Ιούδας φιλούσε και πρόδιδε, έτσι και το τυφλό πλήθος προσκυνά και προδίδει! Θέλει να συμπορεύεται μαζί και με τον Χριστό και με τους εχθρούς του! Μασκοφόροι, εμβολιασμένοι, πιστοί, χλιαροί, περίεργοι, ανώμαλοι, μάγοι και κάθε λογής δημοσίως φαύλα υποκείμενα, συναθροίζονται από κοινού σε ένα σώμα, για να λατρεύσουν ποιόν; Τον άρχοντα του σκότους, τον αρχηγό του ψεύδους, τον ερχόμενο εν ονόματι της αγάπης και της ειρήνης, τον Αντίχριστο!, ο οποίος αφού πέτυχε να αλλοιώσει το φρόνημα των Ορθοδόξων, τους συναθροίζει τώρα εύκολα στους ναούς του Οικουμενισμού!
Τί φρικτές εποχές! Τί λυπηρές σκηνές! Έμειναν, αγαπητοί τα σύμβολα της Εκκλησίας άθιχτα, τα τυπικά ορθόδοξα, κοσμούνται οι Εικόνες και τα ιερά Λείψανα, οι αθάνατες ψυχές όμως διαστρεβλώθηκαν οριστικά, βεβηλώθηκαν οι έμψυχοι ναοί, χαράχτηκαν ήδη αιώνια από τον εχθρό, άλλοι πλανώνται θανάσιμα, αρνούνται την σταυρική ζωή, δεν ακολουθούν τον Εσταυρωμένο και τους Αγίους, αλλά αιρετικούς Αρχιερείς και ευσεβιστές δολίους!
Αδελφοί μας συναγωνιστές, οι όντως πιστοί, μα και πάντοτε ανάξιοι, οι μετανοημένοι αμαρτωλοί, οι ταπεινοί προσκυνητές και αγνοί ομολογητές της Αλήθειας, οι εσταυρωμένοι και μηδέποτε εμβολιασμένοι, οι ορθόδοξοι και μηδέποτε αιρετικοί, οι δεδιωγμένοι και όχι βολεμένοι, κρυμμένοι ή ανακατεμένοι, οι αποφασιστικοί και όχι δειλοί, οι αγαπώντες και βαστάζοντες τον Σταυρό, ποιόν άραγε ακολουθούμε, με ποιον συμπορευόμαστε; Με τον Χριστό ή με τον Αντίχριστο; Με τους Αγίους ή με τους βεβήλους; Βαδίζουμε με θυσία ή με διπλωματία; Βάζουμε πρώτα την υγεία ή την Ορθοδοξία;
Προτιμάμε τον μισθό ή τον Χριστό; Προσπαθούμε να ζήσουμε εδώ ή να πεθάνουμε συν Χριστώ;
Την ώρα που το χρέος μας καλεί, εμείς πού στεκόμαστε; Με την Παρθένο Θεοτόκο και τον παρθένο Ιωάννη, με τον ευγνώμονα ομολογητή Ληστή, ή με τον αρχιερέα Καϊάφα, τον προδότη μαθητή και την πόρνη συναγωγή;
Τί Σταυροπροσκύνηση θα κάνουμε φέτος; Με τυπικές μετάνοιες ή με ουσιαστική μετάνοια; Θα ομολογήσουμε μαρτυρικά σαν τον Εκατόνταρχο της τελευταίας στιγμής, θα τολμήσουμε να χωριστούμε από την πλάνη σαν τον Φαρισαίο Νικόδημο και τον Ιωσήφ, θα αψηφήσουμε κάθε δισταγμό σαν τις Μυροφόρες, θα σταθούμε γενναία σε κάθε δοκιμασία, σαν τον άγιο Ευστάθιο, ή θα λυγίσουμε ρίχνοντας θυμίαμα στον βωμό της νέας κανονικότητας; Μπροστά μας αυτήν την εβδομάδα θα ζωντανέψουν τα μεγάλα γεγονότα και πρόσωπα του Πάθους. Αν αγαπάμε αδέλφια τον Σταυρό του Χριστού, τώρα ας δείξουμε που ανήκουμε, τώρα που ξανασταυρώνεται και ξαναματώνει. Στους σταυρωτές αιρετικούς και υποκριτές, ή στους σταυρωμένους ομολογητές Του;
Θυμηθείτε ότι όλοι οι Άγιοι αυτοί του Πάθους και ακόλουθοι του Εσταυρωμένου, χωρίστηκαν εντελώς από τους ασεβείς! Οι περισσότεροι μαρτύρησαν! Κανένας δεν υπήρξε φίλος και του Χριστού και του Ηρώδη, φίλος και της Παναγίας και της Ηρωδιάδας ταυτόχρονα. Αν είσαι της μερίδας του Εσταυρωμένου, δεν έχεις φιλίες με τους θεοκτόνους! Δεν γίνεται να είσαι συσταυρωμένος Χριστού και συλλειτουργός του σοδομισμού! Δεν γίνεται να τιμάς τον Τίμιο Σταυρό, βάζοντας μέσα σου αίμα αθώων βρεφών! Δεν γίνεται να ανήκεις στην Ορθόδοξη Εκκλησία και να είσαι ένα νούμερο των Σιωνιστικών εταιρειών! Δεν γίνεται να είσαι μασκοφόρος και σταυροφόρος!
Όμως, αλήθεια, υπάρχει, ναι, και ένας σταυρός, που οδηγεί στον Άδη! Είναι ο παπικός σταυρός, που δεν γεύεται ποτέ Ανάσταση! Είναι επίσης ο σταυρός των μάγων, των τραγουδιστών, των θαυματοποιών, των εργατών της ανομίας, αυτών που τον κρατάνε σαν τύπο, μα έχουν αρνηθεί την δύναμή του!
Αδέλφια, είναι φοβερό να νομίζεις ότι λατρεύεις τον Εσταυρωμένο, να βλέπεις το αίμα του να ρέει, μα να ανήκεις στους σταυρωτές του και στους βλάσφημους προσκυνητές του!
Τίμιε και πανάγιε Σταυρέ του Χριστού, εσταυρωμένε Κύριε,
“μή παρίδης ημάς κινδυνεύοντας και πάλιν την από σου διάστασιν• αλλ’ οικτείρησον μόνε μακρόθυμε τον εν περιστάσει λαόν σου, και ανάστηθι, πολέμησον τους πολεμούντας ημάς ως παντοδύναμος”. ( Δοξαστικό του εσπερινού)
Α. ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΣΤΟ ΤΙΜΙΟ ΞΥΛΟ.
Πανάγιε Σταυρέ, εσύ η δόξα και το καύχημα του Χριστού, το φως της οικουμένης, σήμερα, την ημέρα την τιμητική της εμφάνισής σου, πες μας, γιατί τόσο πολύ πάλι ματώνεις; Ποιούς άραγε θα έρθεις να αγιάσεις, να καθαρίσεις και να φωτίσεις και ποιούς να συντρίψεις, να κατακαύσεις και να σκοτίσεις; Πώς ανέχεσαι να σε κρατούν στα χέρια τους ρασοφόροι του Εωσφόρου, αιρετικοί, αβάπτιστοι του σφραγίσματος, μασώνοι, σιμωνιακοί, κίναιδοι και πανθρησκειαστές, φίλοι των εχθρών σου Σιωνιστών, των Ισλαμιστών και κάθε ειδωλολατρίας; Πώς ξεχωρίζεις αλήθεια τους σφραγισμένους πιστούς από τους σφραγισμένους του Θηρίου; Ποιοί και πόσοι θα ανήκουν στην οδό σου τη στενή και ανηφορική; Ποιούς τραυματισμένους θα θεραπεύσεις με την θέα σου και μόνο από τις πληγές του νοητού όφεως; Όλα τα δηλητήρια του εχθρού τα εξουδετερώνεις ή όχι; Πού άραγε, Σταυρέ μου ευλογημένε, δεν δύνασαι να εισέλθεις καθαρτικά;
Ετοιμάζεσαι μήπως πάλι να πνίξεις στην Ερυθρά θάλασσα τα στρατεύματα των εχθρών σου;
Ω, πάντιμε Σταυρέ του Κυρίου, το πηδάλιο του πλοίου της Εκκλησίας μας, η βασιλική κλίνη του Βασιλέως της ειρήνης Ιησού Χριστού, πες μας, τί είναι αυτό που σε πληγώνει περισσότερο σε μας τους αμαρτωλούς, τί θα ήθελες από τους πιστούς να ετοιμάσουν για την υποδοχή σου, γιατί θαυματουργείς και μέσα από τα χέρια βέβηλων κληρικών, γιατί τρέχεις συνέχεια αίμα στους κρατικούς ναούς της βλασφημίας;
Μας δείχνεις την οργή σου ή τις πληγές της αγαπώσης καρδίας σου; Θα μας ανέχεσαι για πολύ ακόμα; Ω, λατρεμένε μας Σταυρέ, το σωτήριο και έμψυχο ξύλο της ζωής, μίλησέ μας, στήριξε μας και βοήθησέ μας! Πάλι θα ετοιμάσεις σεισμό για να πεισθούν οι αναίσθητοι; Θα έρθεις μήπως να κρίνεις τον κόσμο πριν την τελική Κρίση, ή θα παραμείνεις έτσι ταπεινωμένος, αιχμαλωτισμένος στα χέρια των ανόμων και των βαρβάρων δοκιμάζοντας την πίστη μας; Συγχώρεσέ μας Σταυρέ μας, ζωή μας, φως και χαρά της ψυχής μας για τα καρφιά με τα οποία σε ματώνουμε, μείνε για πάντα βαθιά χαραγμένος στην καρδιά μας, τυπωμένος βαθιά σε κάθε μας σκέψη και σε κάθε λόγο ή πράξη μας. Θα σε προσκυνούμε διαρκώς με φόβο πολύ και χαρά μεγάλη, θα σε κυκλώνουμε όπως οι στρατιές των Αγγέλων ευλαβικά, θα σε φοράμε πάντα σαν ρούχο και πανοπλία του αγώνα μας, δέξαι τα καυτά δάκρυα της μετανοίας μας και καθάρισέ μας από τον σαρκικό ρύπο, από κάθε ψυχικό μολυσμό, σκέπασέ μας στην ώρα της επίθεσης του σατανά, μείνε αιώνια, τίμιε Σταυρέ, αχώριστος φίλος μας, ποτέ μην επιτρέψεις να σε προδώσουμε και να χάσουμε τη δύναμή σου. Εσύ είσαι ένα με τον Σωτήρα Χριστό, είσαι το ένδοξο όχημά του, είσαι το στολίδι των ταπεινών και το καύχημα των μαρτύρων, μη μας εγκαταλείπεις τώρα που μείναμε λίγοι και μόνοι…Ναι, αγαπημένε μας Σταυρέ, το θυσιαστήριο του Τιμίου Σώματος και Αίματος του Δεσπότου, σώσον ημάς τη δυνάμει σου…
Β. ΘΕΙΕΣ ΔΙΔΑΧΕΣ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ.
Παιδιά μου και αδέλφια μου λατρεμένα και πονεμένα, η αιώνια κληρονομιά μου, στρατιώτες του εσταυρωμένου και αναστημένου μου Κυρίου, μή φοβάστε, μην αποκάμνετε, μην απελπίζεσθε!
Βλέπετε το αίμα μου πόσο ακράτητα ρέει και απορείτε;
Αυτό το αίμα δεν είναι το σωτήριο της θυσίας του Γολγοθά, είναι το ξεχείλισμα της θεϊκής μου οργής για την ασέβεια των λειτουργών μου, για την εκούσια πτώση των εκλεκτών μου, για την ταύτισή τους με τη σφραγίδα του Εχθρού!
Αιμορραγώ για να τους συνετίσω, να τους φέρω σε μετάνοια, αλλά δυστυχώς παιδιά μου, σκληραίνουν περισσότερο οι καρδιές τους! Αντί να με ακολουθούν στο μονοπάτι της θυσίας και της αλήθειας, αυτοί με έσβησαν από την ψυχή τους, με αρνήθηκαν! Και όχι μόνο αυτό, με κρατούν και με στολίζουν και με εκμεταλλεύονται για να θησαυρίσουν, για να δοξαστούν οι ίδιοι, για να τραβήξουν και τους ευκολόπιστους στα δίχτυα τους!
Ανέχτηκα δεκαετίες να με φορούν οι προδότες και μακροθύμησα, ανέχτηκα να με φιλούν οι Ιούδες και σιωπούσα, τους έδινα όπως πάντα χρόνο να σωφρονιστούν, μήπως και μετανοήσουν, αλλά τίποτα… Δεν είδατε που όλοι τους υπέγραψαν φιλίες με τους εχθρούς μου και τον Πονηρό; Δεν βλέπετε πώς τόλμησαν να πουλήσουν και την αθάνατη ψυχή τους για ένα τσίμπημα; Δεν βλέπετε πώς έβαλαν μέσα στους ναούς μου το βδέλυγμα της ερημώσεως; Δεν βλέπετε πώς με απενεργοποίησαν βάζοντας το σημάδι του Αντιχρίστου μέσα τους και μέσα στους ναούς τους; Πώς να μην κλαίω παιδιά μου! Δεν με τρυπούν τόσο οι αμαρτίες όσο η αποστασία των ιερέων από την Πίστη! Αυτό το αίμα της πληγωμένης μου αγάπης, όχι δεν είναι σωτήριο, αλλά προοίμιο θανάτου! Δεν βρήκα άλλο τρόπο για να καθαρίσω την επίσημη βλασφημία. Αίμα θα χυθεί τώρα πολύ, αφού μετάνοια δεν υπάρχει!
Θα έρθω και πριν το τέλος, τώρα, ήδη ξεκίνησα, θα έρθω και για να σώσω, μα και να κατακαύσω! Έτσι είναι η θεία μου φύση, έτσι ενεργεί πάντοτε ο Κύριος, σαν φως, μα και σαν πυρ! Τους δικούς μου τους ξέρω, δεν θα τους αφήσω να πάθουν κακό στη μεγάλη αυτή θλίψη. Δεν τους ξεχωρίζω από το αν με φορούν ή αν με φιλούν, ή αν με έχουν στις πόρτες των σπιτιών τους, αλλά αν με έχουν βάλει στις καρδιές και τον τρόπο της ζωής τους! Όσοι έλαβαν τη σφραγίδα του Διαβόλου, με έχασαν οριστικά! Ξεντύθηκαν μόνοι τους την πανοπλία μου, γιατί αγάπησαν περισσότερο τον νύν αιώνα, θέλησαν να υπακούσουν στους εχθρούς και όχι στους Αγίους μου!
Εκεί, στις καρδιές τους δεν μπορώ πια να μπω, δεν μπορώ να αφαιρέσω μόνος μου το σύμβολο του εχθρού, που έγινε ένα με την ψυχή τους! Εγώ, βλέπετε θέλω την αποκλειστικότητα! Δεν γίνεται να υπάρχω δίπλα στον θρόνο του Σατανά! Δεν μου επιτρέπεται να εισέλθω εκεί που έβαλε σφραγίδα ο εχθρός. Εγώ καθαρίζω μόνο όσους κράτησαν άθραυστη την θεία σφραγίδα, όσους δακρύζουν και μετανοούν ειλικρινά και μέσα στην Εκκλησία μόνο! Όσοι όμως γίνονται αιρετικοί ή φίλοι των αιρετικών, έχουν χάσει τη σωτήρια δύναμή μου! Αν δεν φύγουν αμέσως από τους βέβηλους ναούς της λατρείας του Βελίαρ, κινδυνεύουν θα χαθούν κι ας είναι ανεμβολίαστοι από το Θηρίο! Εγώ παιδιά μου βλέπω τις διαθέσεις και την καρδιά του καθενός, ξέρω να δίνω ευκαιρίες, ξέρω ποιους θα συντρίψω, ποιους θα παιδεύσω και ποιους θα υψώσω. Οι όντως δικοί μου, να ξέρετε, είναι πάνω απ’ όλα ταπεινοί, δεν κάνουν τον δάσκαλο, δεν καυχώνται για την ομολογία τους ή τις αρετές τους. Να ξέρετε ότι υπάρχουν παντού παιδιά μου, ακόμη και εκτός της ποίμνης του Χριστού, υπάρχουν εκλεκτές ψυχές, που είναι έτοιμες να αγκιστρωθούν επάνω μου, είναι εκλεκτά σκεύη εκλογής! Εκείνα πρέπει να ψαρέψω τώρα, που με αρνήθηκαν οι Χριστιανοί.
Ναι, θα κάνω, όπως ήδη γίνεται, σεισμό μεγάλο στην γη, τράνταγμα πνευματικό μα και υλικό, θα φέρω θλίψη, πληγές πολέμου καταστροφικού, τον οποίο δεν διάλεξα ποτέ ο ίδιος, απλώς τον ανέχομαι για να καθαρίσω τον κόσμο από το μόνο κακό, την αμαρτία! Παιδιά μου εσείς ταπεινά και διωγμένα, άγρυπνα και χωρισμένα εντελώς από την ασέβεια, δεν θέλω τίποτε άλλο να κάνετε, μόνο κρατήστε γερά και ταπεινά την καλή σας ομολογία, μη λιποψυχήσετε τώρα στο τέλος, μη συγκοινωνήσετε στο ελάχιστο με την πόρνη Εκκλησία και τους κρατικούς ναούς, μην επιδιώξετε να βολευτείτε με κανένα τρόπο για να ζήσετε εδώ πρόσκαιρα. Αν είστε διωγμένοι, αγαπήστε την στέρηση των αναγκαίων, που έχει ουράνιο μισθό. Αν έχετε κάποια θέση ακόμη στην κοινωνία, βοηθήστε και ελεείστε τους αδελφούς σας, θυσιάστε ό,τι μπορείτε, ταπεινωθείτε, διδάξτε στα παιδιά σας τον δρόμο του μαρτυρίου των Αγίων μου.
Μη μένετε αργοί και δίψυχοι, τώρα δύο είναι τα στρατόπεδα, δεν υπάρχουν στον πόλεμο αυτό μεσαίες θέσεις, δεν ανέχομαι τη διπλωματία και τον συμβιβασμό.
Ή θα ανήκετε στο στρατόπεδο της αίρεσης, ή στο στρατόπεδο της Εκκλησίας. Ελάχιστοι ανεμβολίαστοι σώζονται! Αυτούς έρχομαι σήμερα να φωτίσω, να αγιάσω και να ενισχύσω. Αυτοί να ξέρετε λογίζονται στον ουρανό ήδη Μεγαλομάρτυρες, αν μείνουν έως τέλους ταπεινοί και πιστοί.
Αλλοίμονο όμως στους ιερείς και τους υποτακτικούς των Μητροπόλεων, που ενώ ξέρουν την αλήθεια, με αρνούνται πεισματικά, αλλοίμονο σε όσους διδάσκουν το ανακάτεμα αλήθειας και ψεύδους, αλλοίμονο σε όσους υπηρετούν αδιάφορα τους Λυκοποιμένες, αλλοίμονο σε όσους αφήνουν το κοπάδι μου να το κατασπαράζουν τα θηρία. Αλλοίμονο στους λιποτάκτες μοναχούς και στρατιώτες μου, που προτιμούν την κακή υπακοή από την καλή ομολογία!
Παιδιά μου, έρχομαι και φέτος να σας αναγγείλω την νίκη του Φωτός που έρχεται, ότι τούτη η μπόρα είναι προσωρινή, ότι τώρα πλέκονται τα στεφάνια των αγωνιστών. Συνεχίστε στην ανηφόρα μου, η κορυφή της Αναστάσεως είναι λουσμένη από το φως μου, εκεί φτάνουν μόνο όσοι ακολουθούν τον καλό Ποιμένα, όσοι σταυρώνουν τις κακές τους επιθυμίες και όσοι υπομένουν μέχρι το τέλος.
Προχθές γιόρταζε ένα άλλο τίμιο και έμψυχο ξύλο, καρποφόρο και σκιερό, ένα δέντρο και ένας κήπος μέσα από τον οποίο εγώ βλάστησα, ο μυστικός παράδεισος, το κλειδί της θείας Βασιλείας, η Παναγία Θεοτόκος και Δέσποινα.
Βλέπω βέβαια με θλίψη ότι και Κείνη, που τόσο σας αγαπά σαν Μητέρα και δέεται για σας, πονά, οδύρεται και ματώνει! Μα ούτε και το αίμα της Μάνας σας δεν σας συγκινεί;
Γιατί παιδιά μου γίνατε τόσο αναίσθητοι; Το Αίμα του Θεού ρέει, η μορφή της Παναγίας κλαίει και σεις αμέριμνοι συνεχίζετε την ίδια ζωή, παρέα με τους ασεβείς, κλεισμένοι στο καβούκι του εγωϊσμού σας; Με τί ελπίδες περιμένετε σωτηρία, αν καταφρονείτε τον θρήνο του Χριστού και τις πληγές της Παρθένου; Πώς θέλετε να ζήσετε Ανάσταση χωρίς πάθος και προσωπικές θυσίες, ενωμένοι με τους ψεύτες και δυσσεβείς;
Ιδού, ήγγικεν η ώρα, όσο έχετε καιρό οι ασφράγιστοι μετανοήστε, κλάψτε τώρα, για να μη θρηνείτε αιώνια, όταν αναστηθώ φωτεινός και προηγηθώ της Δευτέρας Παρουσίας Εκείνου που με αγίασε, Εκείνου που πάντοτε είναι εσταυρωμένος και που ανασταίνει μόνο όσους βαδίζουν πίσω του εσταυρωμένοι και τεταπεινωμένοι, ποτέ όσους είναι εκ του διαβόλου χαραγμένοι και με την αίρεση ή το σχίσμα συνδεδεμένοι. Αν θέλετε λοιπόν, ειλικρινά και πιστά να με προσκυνάτε και την αγία του Χριστού Ανάσταση να δοξάζετε, κάνετε πολύ ταπεινά όλα όσα βοά το τίμιο Αίμα μου, μην έχετε καμία σχέση με εκκλησίες κρατικές, μη δικαιώνετε τους σφραγισμένους αρνητές μου, κρατήστε ακλόνητη την ελπίδα με τέλεια υπομονή, και σίγουρα όχι μόνο θα σωθείτε, αλλά και θα αγιάσετε, δοξάζοντας έτσι δια της σταυρικής σας βιωτής το πανάγιο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, αμήν.
