Οι εξελίξεις που έχουν δρομολογηθεί πλέον , είναι πολύ πιο σοβαρές από έναν Ελληνοτουρκικό πόλεμο σε περιορισμένο πεδίο .
Η απόφαση της τουρκικής κυβέρνησης να προχωρήσει στην κατασκευή μιας νέας μεγάλης διώρυγας, που θα λειτουργεί παράλληλα με τα Στενά δυτικά της Κωνσταντινούπολης, άναψε φωτιές αφού δηλώνει την πρόθεση του Ερντογάν για κατάργηση της Συνθήκης του Μοντρέ με την οποία παραχωρήθηκε στην Τουρκία ο πλήρης έλεγχος των Στενών του Βοσπόρου και των Δαρδανελίων . Το κανάλι δηλαδή αυτό , δεν προβλέπεται στην εν λόγω συνθήκη . Κρατείστε το !
Με την συνθήκη της Λωζάννης απ την άλλη ( 24η Ιουλίου ) του 1923 ,η Τουρκία ανέκτησε ως γνωστόν ,την Ανατολική Θράκη, την Ίμβρο και Τένεδο, μια λωρίδα γης κατά μήκος των συνόρων με τη Συρία, την περιοχή της Σμύρνης και της Διεθνοποιημένης Ζώνης των Στενών, η οποία όμως θα έμενε αποστρατιωτικοποιημένη και αντικείμενο νέας διεθνούς διάσκεψης , εκείνης του Μοντρέ αργότερα. Παραχώρησε τα Δωδεκάνησα στην Ιταλία, όπως προέβλεπε ΚΑΙ η συνθήκη των Σεβρών στην οποία δεν συμμετείχε η τότε ΕΣΣΔ και δεν έκανε αποδεκτή η τότε Τουρκία.
Να σημειωθεί εδώ ότι , η Συνθήκη των Σεβρών -στο τμήμα που αναφερόταν στην Ελλάδα- περιείχε εγγράφως τις παραχωρήσεις των τουρκικών εδαφών όπως διαμορφώθηκαν στη Σύνοδο Ειρήνης του Παρισιού (1919) Τι σημαίνει αυτό ;
Ότι ΥΠΑΡΧΕΙ ¨σύγκρουση¨ μεταξύ των όσων συμφωνηθήκαν στη Σύνοδο Ειρήνης του Παρισιού (1919) και στη συνθήκη της Λωζάννης του 1923.
Ποιος λέτε να φοβάται αυτήν την σύγκρουση ;
Σύμφωνα με την διεθνή πρακτική όταν μία Συνθήκη πάψει να ισχύει αντικαθίσταται με μια «ολοκαίνουρια» όμως ,αν αυτή δεν μπορεί να υπάρξει τότε επανέρχεται σε ισχύ η προηγούμενη. Εν προκειμένου η συνθήκη των Σεβρών κα σε κάθε περίπτωση , αυτά που συμφωνηθήκαν στη Σύνοδο Ειρήνης του Παρισιού (1919) , η οποία οργανώθηκε από τις νικήτριες συμμαχικές δυνάμεις της Αντάντ και των ΗΠΑ στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Δεν μπορεί να υπάρξει όμως «ολοκαίνουργια » συνθήκη που να αντικαθιστά την υφιστάμενη όταν η κατάργηση της Ισχύος της ΔΕΝ ακολουθήσει αυστηρά τις παρακάτω προϋποθέσεις.
-Όταν τα ( ίδια ) μέρη μίας προγενέστερης συνθήκης, συνομολογήσουν μία νέα συνθήκη, με το ίδιο αντικείμενο , ισχύει δηλαδή ο κανόνας “lex prosteriori derogate priori
-Όταν μια μεταγενέστερη συνθήκη ( που συμφωνήθηκε ) είναι ειδικότερη της προγενέστερης ,οπότε εφαρμόζεται η αρχή “lex specialis derogat generalis”.
Η λήξη μίας συνθήκης πραγματοποιείται επίσης , με την εκτέλεση των συμβατικών δεσμεύσεων που προβλέπει. Μπορεί όμως να επέλθει και στις εξής περιπτώσεις:
α) με την κοινή βούληση των συμβαλλόμενων μερών – κατάργηση
β) με την εκδήλωση της βουλήσεως ενός των συμβαλλόμενων – καταγγελία
γ) με την επέλευση εξωτερικών γεγονότων (ΠΟΛΕΜΟΣ, διαδοχή κρατών, αδυναμία εκτελέσεως ή μεταβολή των περιστάσεων).
Η αναστολή δε ισχύος των συνθηκών, σύμφωνα με το Αρθ.57 Συμβάσεως της Βιέννης 1969 περί Συνθηκών, είναι δυνατή κάτω από προϋποθέσεις. Η αναστολή πραγματοποιείται, είτε κατά πρόβλεψη της ίδιας συνθήκης, είτε υπό τους όρους στους οποίους συμφωνούν μεταγενέστερα όλα τα συμβαλλόμενα κράτη.
Πολύ σημαντικό ρόλο στην ακυρότητα των συνθηκών παίζει το στοιχείο της κυριαρχίας και το βουλητικό στοιχείο. Σε κάθε συνθήκη πρέπει να πρυτανεύει η ΚΑΘΑΡΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ κάθε κράτους.
Καθαρή συναίνεση έχουμε, όταν κατά τη διάρκεια της συνομολόγησης μιας συνθήκης, δεν έχει προκύψει κάποιο νομικό ελάττωμα, όπως πλάνη, απάτη, ΕΞΑΝΑΓΚΑΣΜΟΣ. Ωστόσο σημαντική θεωρείται, η εκ μέρους της διεθνούς κοινότητας, διατήρηση κάποιων πόρων, να διατηρηθεί δηλαδή το επίπεδο των θεμελιωδών αξιών και των συμφερόντων της διεθνούς κοινότητας και να ληφθεί – σ αυτό το πλαίσιο – υπόψη η ιδιαίτερη βούληση του κάθε συμβαλλόμενου κράτους.
Ποιο είναι το συμπέρασμα ;
Έναν Ελληνοτουρκικό πόλεμο των ΘΕΛΟΥΝ πολλαπλάσιοι από αυτούς που των απεύχονται.
