ΚΑΠΟΤΕ μία δαιμονισμένη, με δύο δαιμόνια μέσα της, επισκέφθηκε ένα γυναικείο Μοναστήρι της Πελοποννήσου.
Ήθελε να μονάσει.Όμως όπου και να πήγαινε την έδιωχναν.
-Γιατί;
-Διότι αποκάλυπτε από τις Καλόγριες και από τον κόσμο τις ανεξομολόγητες αμαρτίες τους με την απαραίτητη κάθε φορά σάλτσα για να ξεφτιλίσει στο έπακρο τους Χριστιανούς.
Η τελευταία Μοναχή, στην οποία προσέτρεξε, είχε θάρρος και το’λεγε η καρδούλα της, μα είχε προλάβει συνάμα να εξομολογηθεί τις σοβαρότερες αμαρτίες της και έτσι οι διάβολοι δεν μπορούσαν να ατενίσουν το παρελθόν της.
Παρότι η Μοναχή Μ…μόνη της στο Μοναστήρι την δέχθηκε.Αλλά και το τι τράβηξε από τα δαιμόνια!!
Θα ζήλευαν και οι επινοητικότεροι συγγραφείς θρίλερ του Χόλιγουντ.
Κάποτε της λένε τα δαιμόνια:
-Έχεις ξεχάσει να πεις μία αμαρτία στην εξομολόγηση.
-Ποιά;
-Δεν σου λέμε !
Δεν θέλουν οι δαίμονες να εξομολογούμαστε τις αμαρτίες μας αφού διαγράφονται τελείως από τον υπολογιστή τους, έστω και αν έχουν τεράστια μνήμη στον σκληρό δίσκο τους και έτσι μένουν δίχως επιχειρήματα και κρατούμενα σαν δικαστεί η ψυχή μας.
Γιαυτό ό,τι πολυτιμότερο μπορούμε αν ζητήσουμε από Τον Θεό και τον Άγιο Φανούριο είναι να μας αξιώσει κάποτε να κοιτάξουμε μέσα μας και πίσω μας και να δούμε τις αμαρτίες μας προκειμένου να τις εξομολογηθούμε.
Άς φτιάξουμε λοιπόν την Φανουρόπιτα για να φανερωθεί η αμαρτωλή μας κρυφόπιτα που τόσα χρόνια υποθάλπουμε μυστικά στα άβατα της ψυχή μας.
π.Διονύσιος Ταμπάκης
