Μια αγονη γη,ο ηλιος νταλα,καπου στην Χιο. Υπαιθρος. Ερημια. Περιπλανιομουν με μια enduro μοτοσυκλετα σε ενα χωματοδρομο και ενα χαρτη πανω στο τεποζιτο. Λιγο νερακι που ειχα μαζι μου ειχε βρασει κι αυτο. Πρωτα ειδα το σπιτι. Μολις εφτασα κοντα σταματησα γιατι ηταν εντυπωσιακο να το βλεπεις μες το πουθενα.
Ηταν ολο φτιαγμενο απο καλο ξυλο και γυαλι.Οταν λεω γυαλι δεν εννοω παραθυρα αλλα μεγαλες επιφανειες απο τζαμι που επιαναν ισως το ενα τεταρτο της επιφανειας του σπιτιου.Διπατο αλλα μικρο και πανεμορφο. Μετα ειδα τον αντρα. Ενας αντρας αδυνατος, ηλιοκαμενος, γυρω στα πενηντα πεντε με εξηντα, φοραει την παραδοσιακη χιωτικη μαντιλα γυρω απο το κεφαλι και με μια τσουγκρανα σγαρλαει το ανυδρο χωμα.
Κατα πως φαινεται εχει βαλει ενα περιβολακι εκει αλλα τα βλασταρια ειναι μικρα ακομα,δεν φαινονται και αναρωτιεμαι τι στην ευχη παλευει αυτος ο ανθρωπος μες στην ζεστη.Μετα βλεπω τα βλασταρια αλλα παλι μου φαινεται καπως χωρις νοημα αυτο μεσα στην ξεραιλα.Τον χαιρεταω.Μου γνεφει φιλικα.
-Ελα να σου βαλω ενα ποτηρι νερο,κανει ζεστη σημερα μου λεει.Δεχομαι,κατεβαινω απο την μηχανη και τον ακολουθω.Εχει μια γαληνια φυσιογνωμια.Μιλαει σπαστα ελληνικα και παραξενευομαι.Αυθορμητα τον ρωταω απο που ειναι.Απο την Ολλανδια μου λεει.Εφερε τα νερα,καθησαμε στα ξυλινα σκαλακια του σπιτιου και αφου συστηθηκαμε του λεω,
-πολυ ομορφο το σπιτι σου
-μονος μου το εφτιαξα μου λεει.Ετσι απλα σαν ναλεγε οτι εφτιαξε αυγα.
-Και απο ρευμα πως την παλευεις?Δεν βλεπω κολονες της δεη.
-Ω!μου λεει χαμογελωντας..ξερεις δεν μου αρεσει να βλεπω κολονες και καλωδια τριγυρω γι’αυτο εχω φτιαξει με πανελ και μπαταριες το ρευμα μου.
Νιωθω συμπαθεια και περιεργεια γι’αυτον τον αγνωστο με το ηρεμο προσωπο.
-Και πως..πως βρεθηκες..εδω στο πουθενα?
-Ζουσα στην Ολλανδια.Ειμαι φωτογραφος και φτιαχνω και καποιες μικρες ηλεκτρονικες πατεντες που τις προωθω μεσα απο εκθεσεις 1-2 φορες τον χρονο.Καποια στιγμη εκανα τσεκ απ και μου βρηκαν καρκινο στον πνευμονα.Οι γιατροι ειπαν οτι μου δινουν το πολυ εναν χρονο ζωης.
Ετσι λοιπον πουλησα οτι ειχα στην Ολλανδια και ηρθα εδω.
Μου κοπηκε το χαμογελο και εμεινα σιωπηλος και αμηχανος.
Τελικα δεν αντεξα και τον ρωταω,
-ποτε εγινε η διαγνωση?
-πριν δεκα χρονια μου λεει.
Ανατροπη
-Και πως εισαι?Πως νιωθεις?
-Πολυ καλα μου λεει μειλιχια.Παντως σιγουρα δεν πεθανα.
Τον κοιταζω και χαμογελαμε και οι δυο.
Πριν προλαβω να του πω οτι ναι μεν αλλα,τοση ερημια,μοναξια,πως τα καταφερνεις μονος, ακουω εναν μικρο θορυβο πισω μας,γυριζω και βλεπω μια γυναικα γυρω στα πενηντα να προβαλει απο την εισοδο του σπιτιου.Ειχε καστανοξανθα μαλλια και ενα ωραιο σωμα γεματο καμπυλες.Σηκωνομαι,γυριζω προς το μερος της και σκεφτομαι οτι ειναι ομορφη.
-Να σου γνωρισω την Κατριν μου λεει.Της απλωνω το χερι και την χαιρεταω.Και αυτη εχει αυτο το ηρεμο,ησυχο προσωπο οπως ο φιλος μου.
-Ειναι Γερμανιδα.Την εφεραν μαζι τους καποιοι φιλοι μου απο την Χωρα,γνωριστηκαμε,ερωτευτηκαμε και αποφασισε να μεινει μαζι μου.
Σε αυτην την φαση εχω πια εντονα εντυπωσιαστει απο ολη αυτη την ιστορια που ξετυλιχτηκε μπροστα μου μεσα σε 15-20 λεπτα.
Τον ευχαριστησα για το νερο και την παρεα και τους ευχηθηκα οτι καλυτερο.
Φευγοντας εριξα μια τελευταια ματια πισω και τους ειδα στην βεραντα να στεκονται ο ενας διπλα στον αλλον,για μια στιγμη μου φανηκε σαν να ηθελα να κλαψω, κουνησαν το χερι σε χαιρετισμο, ανταπεδωσα και πηρα το χωματοδρομο ξανα..
Τρία πουλάκια
