Άρθρο της Κατερίνας Χατζηθεοδώρου.
Πριν απαντήσω στις θέσεις περί αποχής των κ.κ. Βαθιώτη και Δασκαλάκη, δύο εξαιρετικού ήθους και σημαντικής διανόησης ατόμων και του κ. Γιοβανόπουλου, εντελώς ξεχωριστού δημοσιογράφου, περί ενός μόνου και κοινού προτάγματος από το σύνολο των πατριωτικών κομμάτων στις προσεχείς εκλογές, του προτάγματος για ένα νέο Σύνταγμα διά του οποίου θα περνάει η εξουσία θεσμικά στον λαό, επιτρέψτε μου να γράψω λίγα λόγια για μένα. Δεν το έχω κάνει ποτέ μέχρι τώρα, επιθυμώντας να κρίνομαι από τα εκάστοτε κείμενα μου και όχι από τα παρελθόντα έργα μου. Όμως τώρα το κρίνω απολύτως απαραίτητο, ώστε να γίνει κατανοητό «ποιος» και με ποιο συνειδησιακό υπόβαθρο απαντά στους ως άνω.
Πήρα πτυχίο πολιτικού μηχανικού στο Α.Π.Θ. και ήδη είμαι επίτιμο μέλος Τ.Ε.Ε. ως συνταξιούχος. Επίσης πήρα πτυχίο δημοδιδασκάλας από την Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία λίγο πριν την «κλείσουν», με ένα (ίσως μοναδικό στα χρονικά της) ακέραιο δέκα (10) σε αυτὀ. Με προσκάλεσε τότε η σχολή Μωραϊτη (προφανώς πληροφορήθηκε από την Ακαδημία για το 10 στο πτυχίο), αλλά δεν αποδέχτηκα την πρόσκληση για προσωπικούς λόγους. Προς το τέλος του 2013 και μέρος του 2014 έγραψα ένα βιβλίο, που εκδόθηκε τον Νοέμβριο του 2014 από τον οίκο Γκοβόστη με τίτλο «Νίκη της Δημοκρατίας και νέο Σύνταγμα» (έχει εξαντληθεί).
Λοιπόν στους κ.κ. Βαθιώτη και Δασκαλάκη θα απαντήσω αιτιολογώντας το αναγκαίον της ψἠφου στην παρούσα συγκυρία, ει δυνατόν, όλου του ελληνικού λαού. Τόσον αναγκαίου, ώστε το θεωρώ ζήτημα ζωής ή θανάτου για την πατρίδα μας. Στον κ. Γιοβανόπουλο θα απαντήσω αιτιολογώντας το ότι ο συγχρονισμός με τον λαό και την συγκυρία δεν είναι και ο ευνοϊκότερος γι’ αυτό το τεράστιας σημασίας εγχείρημα. Ούτε χρόνος υπάρχει, (ασφυκτικό το διάστημα μέχρι τις προσεχείς εκλογές), ούτε έχει γίνει η κατάλληλη προεργασία ώστε να κατανοήσει ο λαός ότι αυτό το αίτημα (πρόταγμα) είναι το «εκ των ων ουκ άνευ» για τη συνέχιση της ίδιας της ύπαρξης της Ελλάδος και των Ελλήνων.
Το βιβλίο, πριν από μια ολόκληρη δεκαετία, αυτόν τον ρόλο είχε: να προετοιμάσει τον Έλληνα γι’ αυτό το μέγιστο άλμα στην πολιτικοκοινωνική του εξέλιξη, γραμμένο με πολύ απλό και κατανοητό τρόπο επαναλαμβάνοντας, ίσως μέχρις σημείου κοπώσεως του αναγνώστη, τι σημαίνει να διεκδικήσει και να επιτύχει το πολιτικό του αυτεξούσιο. Και δίνοντας μία αδρή σκιαγράφηση ενός τέτοιου Συντάγματος, απλά ως βάση για περαιτέρω προβληματισμό και συζήτηση και καθόλου ως «θέσφατον».
Ωστόσο, τότε ο λαός έτρεχε πίσω από τον ΣΥΡΙΖΑ για να σωθεί, ο οποίος τότε είχε καταφέρει να κοροϊδέψει τους πάντες. Μετά έτρεχε πίσω από τη Ν.Δ. για να σωθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ. Και ακόμα τρέχει πίσω της για να σωθεί από ποιον άραγε, από τον ίδιο τον «δήμιο» του; Αν βέβαια δεν συνέβη καλπονοθεία στις προηγούμενες εκλογές. Γεγονός σχεδόν βέβαιο, λαμβανομένου υπ’ όψει του απόλυτου αλαλούμ των εκλογικών καταλόγων. Ψηφίζουν οι πάντες. Ανήλικες, υπερήλικες (έως115 ετών!) και σίγουρα οι πεθαμένοι, εφ’όσον δεν έχει γίνει κάτι τόσο απλό: να επικαιροποιηθούν οι εκλογικοί κατάλογοι, αφαιρώντας οι Δήμοι τους ανηλίκους και τους αποβιώσαντες.
Και δεν σας φαίνεται αρκετά παράξενο, που κανένα κόμμα δεν απαιτεί να γίνει επικαιροποίηση των εκλογικών καταλόγων μέχρι τις επόμενες εκλογές; Αρκετά ιστολόγια προμοτάρουν μετά μανίας την αποχή, προβάλλοντας ως μοναδικό επιχείρημα (τουλάχιστον οι εν τίτλω έντιμοι διανοητές προβάλλουν πολλά επιχειρήματα, ακόμα και συνειδησιακά, κρίνω όμως από λανθασμένη αντίληψη της παρούσας πραγματικότητας) ότι είναι μάταιη η ψήφος μας αφού τα αποτελέσματα θα τα μαγειρέψει η Singurar Logic, κατά πως θέλει το σύστημα.
Γιατί λοιπόν αντ’ αυτού, τα υπέρ της αποχής ιστολόγια δεν ωθούν τον λαό και τα κόμματα να απαιτήσουν επικαιροποίηση των εκλογικών καταλόγων; Με δεδομένο ότι έγινε πλέον παγκοίνως γνωστόν ότι από αυτήν την υπεχειλίζουσα δεξαμενή, δυστυχώς δε και από, την ιδιαίτερα δύσκολο να ανιχνευτεί εφ’ όσον οι κατάλογοι είναι πλασματικοί, δεξαμενή της αποχής, αντλείται το θολό και θανάσιμα δηλητηριασμένο για την πατρίδα μας νερό της καλπονοθείας;
Στην μοναδική παρουσία του βιβλίου που μόνη οργάνωσα, (ο εκδοτικός οίκος αδιαφόρησε παντελώς), αρκετοί από το ακροατήριο είπαν ότι οι ιδέες αυτές είναι μπροστά από την εποχή τους και ο λαός είναι εντελώς ανέτοιμος να προχωρήσει προς την κατεύθυνση να γράψει ο ίδιος ένα εντελώς νέο και απελευθερωτικό Σύνταγμα, στα πρότυπα του βιβλίου. Όμως από τότε έχει περάσει μια δεκαετία ανήκουστων και ανήκεστων δοκιμασιών και βλαβών για τον ελληνικό λαό. Κανένας άλλος λαός, παρ’ όλο που όλοι χειμάζονται κάτω από την ανελέητη μπότα της νέας Τάξης, δεν έχει υποστεί τόσες και τόσον θανάσιμες επιθέσεις όσον εμείς οι Έλληνες!
Τώρα μας ετοιμάζουν την χαριστική βολή. Γι’ αυτό είναι τόσο κρίσιμες αυτές οι εκλογές, για να μετριάσουμε ή και να αποτρέψουμε τα χτυπήματα, μήπως και επιβιώσουμε ως Έθνος Ελλήνων. Αν καθυποτάξουν τους λαούς της Δύσης, δεν θα υπάρξουν άλλες εκλογές. Ένας και «παγκόσμιος κυβερνήτης», ελέω του πατρός του, του Εωσφόρου. Και ο σώζων εαυτόν (εν Χριστώ Ιησού) σωθήτω!
Κατ’ εμέ, το πιο κρίσιμο θέμα από όλα όσα διακυβεύονται στις προσεχείς εκλογές είναι το θέμα της παράδοσης του Αιγαίου στην Τουρκία με δαιμονικά πανούργους τρόπους. Όλα τα χτυπήματα που μας έχουν επιφέρει ή θα μας επιφέρουν μπορούν αργότερα να θεραπευτούν, εκτός βέβαια από όσους έφυγαν ή θα φύγουν από «επιβαλλόμενες» πανδημίες. Αν η προδοσία του Αιγαίου συμβεί, μόνον με μακροχρόνιο πόλεμο, πολύ αίμα νέων ανθρώπων και «αλάνθαστη» εξωτερική πολιτική, θα μπορεί να αναιρεθεί.
Με την παράδοση απόλυτης δύναμης στη Ν.Δ., αλλά και με τα πατριωτικά κόμματα, που βρίσκονται προ των θυρών της Βουλής, να μην έχουν ακόμα δηλώσει κατηγορηματικά (να απαιτήσουμε και εγγράφως!) ότι είναι αποφασισμένα, όταν έρθει η σχετική ψηφοφορία για το Αιγαίο, να παραιτηθούν εξ ολοκλήρου ως κομματικοί σχηματισμοί, έστω και αν μέλη τους αυτομολήσουν προς την Ν.Δ., ώστε να διαλυθεί η Βουλή.
Και έτσι ώστε σύσσωμο το τμήμα του ελληνικού λαού, που ακόμα μέσα στην καρδιά του ζει αγάπη για την πατρίδα του, να αναλάβει να εμποδίσει τη συγκεκριμένη προδοσία. Η οποία, αν συμβεί και δεν μπορέσει αργότερα να αναιρεθεί, θα σημάνει και το οριστικό «τετέλεσται» της Ελλάδος και των Ελλήνων.
Εφ’ όσον ο ελληνικός λαός δεν εννοεί να καταλάβει πού πατάει και πού βρίσκεται και δεν εξουδετερώσει με την καθολική ψήφο του, διότι με την καθολικότητα της ψήφου θα κοπούν τα φτερά κυρίως των συστημικών κομμάτων, (θα το εξηγήσω αυτό σε επόμενο άρθρο) την δύναμη επιβολής, τυραννίας θα έλεγα, της Ν.Δ. τότε θα χτυπηθεί κάτω σαν το χταπόδι, σε αυτήν την νέα και πανίσχυρη τετραετία της. Όση και να είναι τελικά η διάρκεια της θητείας της Ν.Δ., τα χτυπήματα θα αρχίσουν ευθύς εξ’αρχής, εν είδη «σοκ και δέους» εις την δεκάτην δύναμι(ν) -για να θυμόμαστε πότε-πότε την τρίτη κλίση, και τα (ν), η οποία πρέπει οπωσδήποτε να επανέλθει στη θεϊκή μας Ελληνική Γλώσσα!
Στο μεσοδιάστημα, θα πρέπει όσοι μπορούμε να έχουμε προετοιμάσει τον ελληνικό λαό ότι ο μόνος σωτήρας του είναι ο ίδιος ο εαυτός του και ότι πρέπει να βρει νόμιμους τρόπους να κινηθεί προς Εθνοσυνέλευση και ψήφιση ενός εκ θεμελίων νέου Συντάγματος που θα τον καθιστά, με θεσμικό και αναλλοίωτο τρόπο, πολιτικά αυτεξούσιο στην πατρίδα του.
Και να συνεχίσει την Ιστορία του από εκεί που την άφησε το αιματοβαμμένο κορμί του πρώτου κυβερνήτη μας, του Ιωάννη Καποδίστρια. Η θυσία του περιμένει από εμάς την δικαίωση της. Αν κινηθούμε σωστά, θα διαπιστώσουμε αμέσως πόσο πολύ ο Θεός θα μας βοηθήσει, γιατί η ζυγαριά της Θείας Δικαιοσύνης Του κλίνει βαριά-βαριά προς το μέρος μας!
Έπραξε πολύ ορθά ο κ. Γιοβανόπουλος που άνοιξε τώρα το θέμα νέου Συντάγματος, όχι βέβαια με την προοπτική να επιτευχθεί εσπευσμένα. Μακάρι να μπορούσε να συντελεστεί και εσπευσμένα και σωστά. Δεν τον κρίνω ως πραγματοποιήσιμο έναν τέτοιο συνδυασμό. Όμως, η ώρα της ωρίμανσης του ελληνικού λαού για κάτι τέτοιο έχω την αίσθηση ότι πλησιάζει καλπάζοντας. Το θέμα, λοιπόν, δεν πρέπει πια να κλείσει μέχρι την τελική νίκη. Την «Νίκη της Δημοκρατίας με νέο Σύνταγμα» !
Για να συμβάλω προς αυτήν την κατεύθυνσι(ν) και για να δώσω το πολιτικό και συνειδησιακό μου στίγμα όπως προείπα, τα τρία επόμενα άρθρα, (πιθανόν καθημερινά ένα) θα περιέχουν αποσπάσματα από κρίσιμα κεφάλαια του βιβλίου, που αφορούν το γιατί και το πώς ενός νέου Συντάγματος. Αργότερα ίσως μπορέσω να στείλω ολόκληρο το βιβλίο σε pdf στην αγαπητή μας Τρικλοποδιά ώστε, αν το εγκρίνει ο διαχειριστής της, να δημοσιευτεί ολόκληρο.
Εν συνεχεία των τριών άρθρων θα έρθουν οι απαντήσεις προς τους εν τίτλω σημαντικούς αγωνιστές «υπέρ Πίστεως και Πατρίδος», (η θέσις–αντίθεσις δεν αναιρεί το βέβαιο αυτό γεγονός), αν και εδώ δόθηκε ακροθιγώς το πλαίσιο τους. Ιδιαίτερα προς τον κ. Γιοβανόπουλο ολοκλήρωσα ό,τι είχα να πω. Περισσότερα θα δει, αν θέλει, στα αποσπάσματα που προείπα.
Κατερίνα Χατζηθεοδώρου.
