του Χαράλαμπου Παπαδόπουλου
Ήταν Νοέμβριος του 1979 όταν πρωτοετής φοιτητής στα Γιάννενα έπεσε στα χέρια μου ένα φυλλάδιο με τίτλο «Μήνυμα στον πρωτοετή». Έλεγε πολύ καλά λόγια και ενθουσιάστηκα. Το μήνυμα προερχόταν από την φοιτητική οργάνωση «Χριστιανική Φοιτητική Δράση» η οποία ήταν το τμήμα της ιεραποστολικής δραστηριότητας της αδελφότητας θεολόγων «Ο Σωτήρ» για τους φοιτητές.
Από μικρό παιδί θα έλεγα ότι ήμουν μέσα στην Εκκλησία και αγωνιζόμουν όπως μπορούσα. Με χαρές και με λύπες. Με μπερδέματα, με πτώσεις, με απογοητεύσεις, που και που πήγαινα στην εξομολόγηση, δηλαδή περνούσα ανθρώπινα, με υπομονή.
Συνδέθηκα με την Χριστιανική Φοιτητική Δράση και δυστυχώς εφαρμόστηκε και σε μένα αυτό που έλεγε η πρόσφατα αγιοκαταχθείσα Γερόντισσα Γαβριηλία : «Δεν ανθίζει η ψυχή μέσα στην ομάδα». Ναι αλλά αν δεν ανθίζει η ψυχή σημαίνει ότι δεν ωριμάζει, αφού πρώτα είναι το άνθος και ύστερα έρχεται ο καρπός.
Ναι, γιατί δυστυχώς η Χριστιανική Φοιτητική Δράση ήταν μια ομάδα. Δικά της κατηχητικά, δικές της ομιλίες, δικοί της αγώνες ποδοσφαίρου, δικά της βιβλία, δικές της παρέες, δικές της εκδρομές, δικές της κατασκηνώσεις, δικές της καφετέριες (εννοώ τα εντευκτήρια). Μας έλεγε ο μακαριστός Επίσκοπος Κονίτσης Σεβαστιανός, γνωστός για τους αγώνες του για την Βόρειο Ήπειρο, ο οποίος προερχόταν από την ίδια αδελφότητα, «δεν σας λέω ν’ αφήνετε τα μαθήματά σας, αλλά τις ώρες που ξοδεύουν οι συμφοιτητές σας στις καφετέριες, εσείς να τις ξοδεύετε στο εντευκτήριο». Δεν συγκρίνεται όμως σε εμπειρία ζωής η συναναστροφή στο εντευκτήριο με την ανοιχτή συναναστροφή με άλλους φοιτητές και φοιτήτριες.
Την συναναστροφή με φοιτήτριες μέσα στην Χριστιανική Φοιτητική Δράση ας την αφήσουμε καλύτερα. Πρόσεχαν να μην σχολάσουν ταυτόχρονα οι συνάξεις φοιτητών και φοιτητριών μήπως δούμε καμία φοιτήτρια και αμαρτήσουμε. Δεν μπορούσα λοιπόν να κέρδιζα εμπειρία ζωής από εκεί σαν προετοιμασία για τον γάμο, μιας και δεν μάθαινα καθόλου πως είναι οι γυναίκες, αν και θα ζούσα με μια γυναίκα για μια ζωή.
Βέβαια που και που μας έκαμναν θεωρητικά σεμινάρια για τις σχέσεις με τις γυναίκες. Αλλά πέστε μου εσείς, θεολόγοι απομονωμένοι από τον κόσμο σε μια αδελφότητα, που δεν έχουν πάρει ούτε γεύση πως είναι η ζωή στην κοινωνία αφού δεν έχουν κολλήσει ούτε ένα ένσημο από την εργασία τους, τι σοβαρό θα μπορούσαν να μας πουν για τον γάμο και τον αγώνα επιβίωσης μέσα στην κοινωνία ;
Μα θα μου πείτε, μπορούσατε να συναναστραφείτε με συμφοιτήτριες στο Πανεπιστήμιο, έξω στην πόλη και αλλού. Δυστυχώς το κλίμα που σου περνούσαν ήταν μακριά από τις γυναίκες, παρέα μόνο με τους δικούς μας επειδή έτσι δεν κινδυνεύαμε. Τώρα από ποιον κίνδυνο γλιτώναμε, είναι απορίας άξιο. Μετά από τόσα χρόνια νομίζω ότι μάλλον οι άλλοι γλίτωναν από εμάς.
Δεν μας έφταναν αυτά είχαμε και τις εξορμήσεις. Έτσι το λέγαμε όταν στεκόμασταν στο Πανεπιστήμιο, στις πλατείες, στους δρόμους και πουλούσαμε το περιοδικό «Η Δράση μας». Το πρόβλημα ήταν, πέρα από το χάσιμο μαθημάτων, ότι με τον τρόπο αυτό δείχνεις στους άλλους και κυρίως στους συμφοιτητές σου ότι έχεις πάρει έναν καλουπωμένο δρόμο με αποτέλεσμα να δυσκολεύονται οι σχέσεις σου μαζί τους. Έ μα φυσικά, αφού εμείς ήμασταν ιεραπόστολοι.
Εννοείται πως όλα αυτά είναι έξω από το πνεύμα της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Κανένας Πατέρας της Εκκλησίας δεν συμφωνεί με αυτά. «Πρώτα φωτισθήναι και έπειτα φωτίσαι» συμβουλεύει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Εμείς όχι στο στάδιο του φωτισμού δεν είχαμε φτάσει, αλλά συχνά ούτε και
στων αρχαρίων. Μου περνάει η σκέψη μήπως τελικά τα της ιεραποστολής ήταν παραμύθια κι απλώς μας είχαν για τζάμπα πωλητές των βιβλίων και περιοδικών τους ;
Σκέφτομαι καμιά φορά θα είχε πλάκα εκεί στην πλατεία Ομονοίας στην Αθήνα που φώναζα για τα ορθόδοξα βιβλία να περνούσε η Γερόντισσα Γαβριηλία, αφού το 1986 εκεί κοντά ζούσε, και να της πρότεινα να αγοράσει για να ωφεληθεί. Κάποιο τεύχος του περιοδικού «Η Δράση μας» είχε κύριο άρθρο με τίτλο «Διακριθείτε». Μας συμβούλευε ο αρθογράφος της οργάνωσης να αγωνιστούμε να ξεχωρίσουμε στις σπουδές μας από τους συμφοιτητές μας. Το αστείο είναι ότι με το καλούπωμα που μας έκαμναν μας δυσκόλευαν να διακριθούμε !
Θυμάμαι σε κάποια ομιλία στα Γιάννενα του μακαρίτη θεολόγου και υψηλά ιστάμενου στην οργάνωση κ. Βασιλειάδη τον ρώτησε ένας φοιτητής τι σημαίνουν τα λόγια του Αποστόλου Παύλου «Ου πάντων η πίστις». Αυτός απάντησε «αν βρείτε κάποιον που δεν κάνει για την πίστη να μου τον δείξετε κι εμένα». Μετά από τόσα χρόνια νομίζω ότι τελικά εδώ κάνει ένα σοβαρό λάθος η οργάνωση. Όχι μόνο δεν είναι για όλους η πίστη, αλλά οι πιστοί πρέπει να προσέχουμε και από πολλούς να μη μας βλάψουν και όχι να εκτιθέμεθα τόσο ανόητα όπως κάμναμε στην Χριστιανική Φοιτητική Δράση.
Εδώ στην Αποκάλυψη του Ιωάννου λέει : «και εβλασφήμησαν οι άνθρωποι τον Θεόν εκ της πληγής της χαλάζης, ότι μεγάλη εστί η πληγή αύτη σφόδρα» (Αποκ.16,21). Δηλαδή αντί να μετανοήσουν από τα βάσανα που περνάνε κάποιοι άνθρωποι και να τους συγχωρέσει ο Θεός, Τον βλαστημάνε ακόμα περισσότερο.
Δυστυχώς, πρώην συνοδοιπόροι της Χριστιανικής Φοιτητικής Δράσης, δεν θέλουν όλοι οι άνθρωποι να έχουν σχέσεις με τον Θεό και είναι και δικαίωμά τους. Καλύτερα λοιπόν να αφήσετε τα πολλά τρεξίματα και να κοιτάξετε να κερδίσετε εμπειρία ζωής από τα πολύτιμα φοιτητικά σας χρόνια. Γιατί έτσι, όχι μετά πολλά χρόνια, θα ωφελήσετε τουλάχιστον την σύζυγό σας και τα παιδιά σας.
ΜΑΛΛΟΝ ΕΣΥ ΔΕΝ ΕΜΑΘΕΣ ΤΙΠΟΤΑ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ…….ΓΙΑΤΙ ΟΠΩΣ ΕΛΕΓΕ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ ΑΦΗΣΤΕ ΤΙΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΕΔΩΣΑΝ ΠΟΛΛΑ ΚΑΡΒΕΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ………..ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΓΑΒΡΙΗΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΜΑΧΟΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΑΡΑ ΜΑΚΡΙΑ….ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΖΗΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΝΑ ΣΕ ΦΩΤΗΣΕΙ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΜΗΝ ΓΡΑΦΕΙΣ ΣΕ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΚΟ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΨΥΧΕΣ
Θα συμφωνήσω με τον αρθρογράφο, στο γενικό πλαίσιο όσων γράφει. Αυτό το κλίμα κι αυτή την απομόνωση συνάντησα έντονα κι εγώ. Σίγουρα δεν μπορούμε να πούμε ότι οι αδελφότητες – οργανώσεις αυτές δεν έκαναν καλό. Εξάλλου πολλά θεολογικά βιβλία τους είναι γεμάτα με σοβαρά θεολογικά νοήματα και αναλύσεις, αλλά και το ήθος όπως και η αυταπάρνηση πολλών απ’ αυτούς, όπως του προαναφερόμενου αείμνηστου θεολόγου, είναι ικανά να εμπνεύσουν πνευματικά. Το ζήτημα για εμένα είναι τι μένει στο τέλος. Διότι όταν αυτό που κυριαρχεί και βγαίνει προς τα έξω είναι ο αποστειρωμένος βίος, η θέση ότι αποφεύγουμε όσους δεν είναι “δικοί μας” (γιατί εγώ αυτό κατάλαβα), και γενικά η θεώρηση της ζωής με “παρωπίδες” (και βέβαια ΔΕ μιλάω για εκπτώσεις σε πνευματικά ζητήματα). σίγουρα δεν είναι ό,τι καλύτερο για να προβάλλουμε στο όνομα του Χριστού. Προσωπικά πιστεύω ότι με αυτόν τον τρόπο βλασφημείται, κατά κάποιον τρόπο, το νόημα του Ευαγγελίου οπότε αποφεύγουν οι άνθρωποι την Εκκλησία, αποκτώντας λανθασμένη αντίληψη γι’ αυτή. Έχει δίκιο ο αρθρογράφος που αισθάνεται ότι έχασε 10 χρόνια εμπειρίας ζωής. Και δεν είναι μόνο τα 10 χρόνια. Κάτι τέτοιο είναι ιδιαίτερα τραυματικό και μπορεί να καταστρέψει όλη τη ζωή αλλά και την πνευματική πορεία κάποιου, δεδομένου ότι μπορεί να γίνει αιτία οριστικής απόσχισης από τη ζωή της Πίστης. Σε ό,τι αφορά το “τζάμπα πωλητές των βιβλίων και περιοδικών τους” είναι αστείο να μιλάμε για κέρδος τη στιγμή κατά την οποία πωλούνται σε τιμές κόστους. Επίσης, δεν μπορούμε να μιλάμε αβασάνιστα για θεολόγους που δεν έχουν ούτε ένα ένσημο διότι πολλοί από αυτούς έχουν εργαστεί ή εργάζονται. Τρανό παράδειγμα ο αείμνηστος Π. Τρεμπέλας που διετέλεσε και καθηγητής του Πανεπιστημίου της Αθήνας με πολύ πλούσιο θεολογικο έργο.
Εύχομαι πραγματικά να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα για τις αδελφότητες διότι είναι πολύ κρίμα να χάνονται χρόνια από τις ζωές των ανθρώπων ή να καταστρέφονται αλλά και να σκανδαλίζονται κάποιοι εξαιτίας ακραίων αντιλήψεων, απόψεων και συμπεριφορών οι οποίες, κατά τη γνώμη μου, δε συνάδουν με το Ορθόδοξο πνεύμα.