ΟΣΟ φτάνουμε στὰ ἔσχατα ,τόσο προσομοιάζουμε Τοῦ Χριστοῦ καὶ στὰ γεγονότα τῆς Σταύρωσης ,ἀλλὰ καὶ τῆς φαινομενικης Θεοεγκατάλειψης.
Θὰ αἰσθανομαστε πὼς μᾶς ἔχει ξεχάσει καὶ ἐγκαταλείψει ὁ Θεός….”Ηλί ἠλι ,λαμα σαβαχθανί”. Μα τότε ἀκριβῶς θὰ εἶναι κοντά μας ὅσο ποτέ.
Σαν τὴν μητέρα ποὺ κρύβεται γιὰ μία στιγμὴ ἀπ’το μονάκριβό της καὶ ἀμέσως ἔρχεται καὶ τὸ παίρνει ἀγκαλιὰ καὶ σταματᾶ μὲ τὰ φιλιά της τὰ δάκρυά του .
Σὰν τὸ ὀξυγόνο τὸ ἀόρατο, ποὺ δὲν φαίνεται μέν ,ἀλλὰ εἰσχωρεῖ καὶ ζωογονεῖ ὅλα τὰ κύτταρά μας.
π.Διονύσιος Ταμπάκης
