Σε μια βαθιά ρεματιά κοντά στα χωριά Βάστα και Ίσαρη Αρκαδίας, κατάφυτη από βελανιδιές και μόλις λίγα χλμ. από τη Μεγαλόπολη και 215 χλμ. από την Αθήνα, συναντάμε το γραφικό εκκλησάκι της Αγίας Θεοδώρας. Είναι ένα εκκλησάκι με πλούσια θρησκευτική παράδοση και ιστορία που αψηφά τους νόμους της φύσης!
Παγκόσμιο δέος πίστης και θαυμασμού προκαλεί η θέα και μόνο σε αυτό το βυζαντινό εκκλησάκι (ναίδριο) του 12ου αιώνα μ.χ. με τα 17 δέντρα στη σκεπή του! Έχει ήδη μπει στο βιβλίο ρεκόρ του Γκίνες!
Σύμφωνα με την θρησκευτική παράδοση και την ιστορία ο αριθμός των 17 δέντρων που στέκονται θαυμαστά στη σκεπή και ανατρέπουν όλους τους νόμους της φύσης: βάρος, ριζικό σύστημα, ταλάντωση από τους ανέμους,τροφοδοσία ανάπτυξης των τεράστιων δέντρων που κάποια έχουν κοπεί πάλι και πάλι λόγω ηλικίας και ξαναδύονται πάλι και που ποτέ δεν αγγίζουν τα φυσικά φαινόμενα, με απείραχτο το κτίσμα της τυχοποϊίας για αιώνες, γιατί:<< όπου ο Θεός βούλεται νικάται η φύσης>>,καλύπτει ένας θρύλος!
Στο σημείο αυτό εκτελέστηκε, εκείνα τα χρόνια η Οσιο παρθενομάρτυς Αγία Θεοδώρα. Και σύμφωνα με την προ σευχή που έκανε πριν εκτελεστεί άδικα, προς τον Θεό και δημιουργό μας, ότι ζήτησε έγιναν πραγματικότητα:
– Τα μαλλιά της να γίνουν δέντρα, όσα και τα χρόνια της!
– Το σώμα της να γίνει εκκλησάκι ναίδριο και να στέκει εκεί για αιώνες, παρά την Τουρκοκρατία!
– Το αίμα της να γίνει ποτάμι, που αναβλύζει από τα θεμέλια του ναϊδρίου ασταμάτητα!
Η λαχτάρα και η επιθυμία της Θεοδώρας να υπηρετήσει τον Θεό σε μοναστήρι της ανάγκασε να μονάσει σε ανδρικό μοναστήρι της Παναίτσας αρχικά ως Θεόδωρος. Ύστερα από κάποιο λιμό αναγκάστηκε να βγει από το μοναστήρι για να διακονίσει του λιμοκτονούντας κατοίκους, αλλά και να φέρει τρόφιμα στο μοναστήρι. Τελικά κατηγορήθηκε ότι άφη σε έγκυο κοπέλα στη περιοχή, αδίκημα που επέφερε τον θάνατο εκείνη την εποχή. Καταδικάστηκε σε θάνατο, δεν υπερασπίστηκε τον εαυτό της και λίγο πριν εκτελεστεί επι καλέστηκε από τον Θεό τα προαναφερόμενα. Όταν όμως μετά την εκτέλεσή της αποκαλύφθηκε η φύση της ότι ήταν γυναίκα, οι εκτελεστές ζήτησαν συγχώρεση από τον Θεό και την ενταφίασαν με τις ανάλογες τιμές.
Εκείνο που μένει μοναδικό στον επισκέπτη και που δεν μπορεί να συλλάβει ο ανθρώπινος νους, είναι το δέος, η γαλήνη, ο σεβασμός και η σιωπή από το γαλήνιο τοπίο και ο ήχος από τα κρυστάλλινα νερά του Χάραδρου ποταμού!
Μπορεί να αισθανόμαστε απογοήτευση από την εγκατάτάλειψη των γραφικών χωριών και των απέραντων εκτάσεων στη οροπέδιο της Τρίπολης, που κάποτε ήταν καταπράσυνο από τα κηπευτικά και ειδικά την πατατοπαραγωγή, σε αποζημιώνει όμως το τοπίο από τις ατέλειωτες βελανιδιές!
Δυστυχώς οι Κυβερνήσεις μας, όλες μεταπολεμικά δεν φρόντισαν να δημιουργήσουν υποδομές απασχόλησης με μικρές ευέλικτες βιοτεχνίες και να κρατήσουν το νέο ειδικά πληθυσμό στον τόπο τους. Εγκληματικές ενέργειες, διεστραμμένες και ανθελληνικές σκέψεις και αποφάσεις, συγκέντρωσαν τον μισό πληθυσμό της χώρας στα μεγάλα αστικά κέντρα και ότι έμεινε, τον εξανδραπόδισαν στα πέρατα της γης!
Το τέλειο και οριστικό έγκλημα έγινε την εποχή των μνημονίων, που περισσότεροι από 1.000.000 νέοι επιστήμονες μετανάστευσαν στο εξωτερικό και να χαθεί ακόμη μία γενεά για την πατρίδα μας. Τώρα ανοίγοντας στα σύνορα υπακούοντας στους παγκοσμιοποιητές γεμίζουμε τη χώρα από λαθροεισβολείς από κάθε καρυδιάς καρύδι, από 75 χώρες του κόσμου και ειδικά Μουσουλμάνους.
Τους Μουσουλμάνους που οι προγονείς μας έχυσαν ποτάμια αίματος, για να τους διώξουν από τη χώρα. Θέλουμε να γνωρίζει ο απλός λαός, όταν θα αρχίσουν την εξέγερση τα μουσλήμια για να εφαρμόσουν τον Σαρία, όλοι αυτοί που αποφασίζουν για το άνοιγμα των συνόρων που θα κρυφτούν; Που θα πάνε; Ποιός θα τους προστατεύσει; Μήπως ο Τζ. Σόρος από τα παλάτια του, ή ο Κοντεχόφεν Καλέργι;
Στα αγιασμένα αυτά χώματα και ειδικά στην Αγιοτόκο Αρκαδία, που κάθε ξωκλήσι μυρίζει αγιοσύνη και κάθε ερημική βρύση είναι ένα αγίασμα, ας σεβαστούμε αυτά τα προ σκυνήματα, που μόνο πίστη και δέος προκαλούν.
Κάθε χριστιανός Έλληνας που πιστεύει στην Ανώτερη δύναμη του Θεού και αισθάνεται δέος μπροστά στη χειροπιαστή πραγματικότητα των αγιασμένων αυτών ιερών τόπων, ας τα στηρίξει με την συχνή επίσκεψη και την παρουσία του.
Τα προσκυνήματα αυτά είναι τόποι που μας οδηγούν να ξεχνάμε τις καθημερινές φροντίδες,τις θλίψεις, τις περιστάσεις και τις δοκιμασίες. Οι ησυχιστικοι αυτοί τόποι προ ξενούν δέος και διδάσκουν τη χριστιανική ζωή, καλλιεργούν την ελπίδα, ηρεμούν τους λογισμούς, ανορθώνουν το φρόνημα, ειρηνεύουν την ψυχή μας και είναι τα απάνεμα λιμά ναι που μας γαληνεύουν από το πέλαγος των καθημερινών προβλημάτων του αιώνος αυτού του απατεώνος!
Σεπτέμβριος 2024 Ιωάννης Καλάκος
