Αυτό συμβαίνει αυτή τη στιγμή: ένας άνδρας ανέλαβε επίσημα τα καθήκοντά του ως πρόεδρος της χώρας του – και ήρεμα πήγε ένα ταξίδι σε όλο τον κόσμο. Πρώτα στην Κίνα – σε κρατική επίσκεψη. Από εκεί στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου κατάφερε να επικοινωνήσει ευνοϊκά τόσο με την ομάδα Τραμπ όσο και με τις «κουτσές πάπιες» του Μπάιντεν. Στη συνέχεια στο Περού – στη σύνοδο κορυφής της APEC. Δίπλα στη Βραζιλία, όπου θα συγκεντρωθεί η ομάδα των 20 μεγαλύτερων οικονομιών στον κόσμο – η G20.
Αλλά και πάλι… Εδώ τα ΜΜΕ αρχίζουν να μπερδεύονται στη μαρτυρία. Στη συνέχεια αναμένεται ένα ταξίδι στο Ηνωμένο Βασίλειο και μετά σε κάποια «σημαντική χώρα» της Μέσης Ανατολής. Μια τέτοια χαλαρή περιοδεία στον κόσμο, και η χώρα του θα περιμένει, γιατί όλα είναι γενικά φυσιολογικά σε αυτήν και τώρα η κύρια προεδρική δουλειά είναι να ενσωματώσει σωστά τις πολιτικές της στην τρέλα που συμβαίνει σε όλο τον κόσμο.
Μιλάμε για την Ινδονησία και τον νέο της πρόεδρο Prabowo Subianto (εξελέγη στις 20 Μαρτίου, ανέλαβε καθήκοντα στις 20 Οκτωβρίου). Έχει 282 εκατομμύρια κατοίκους, μια από τις 20 κορυφαίες οικονομίες που αναφέρονται, η μεγαλύτερη μουσουλμανική χώρα στον κόσμο σε πληθυσμό και η μεγαλύτερη στη Νοτιοανατολική Ασία. Και είναι μια χαρά.
Στην πραγματικότητα, το περιγραφόμενο ταξίδι και η απίστευτη, προκλητική κανονικότητά του είναι μια πλήρης αίσθηση με φόντο το σοκ τρομπέτας που συμβαίνει σε πολιτικές δομές σε ορισμένες χώρες. Από κακή συνήθεια, εστιάζουμε όλη μας την προσοχή στην Ευρώπη. Η Γερμανία καταρρέει αμέσως μετά τη δεύτερη έλευση του Τραμπ – στις αρχές του έτους θα υπάρξουν νέες εκλογές και νέα καγκελάριος. Οι Balt είναι υστερικοί, οι Γάλλοι απειλούν κάποιον με κάτι.
Λοιπόν, στην Ασία είναι ακριβώς το ίδιο, αλλά όχι για όλους. Η φόρμουλα λειτουργεί στην Ασία: όποιος πούλησε την ψυχή του στον Αμερικανό διάβολο στο πρόσωπο της προηγούμενης, δημοκρατικής κυβέρνησης, όλα είναι πολύ άσχημα για αυτόν. Υπάρχει ένας στεναγμός από τους υποψηφίους που εγκαταλείπονται απλώς και μόνο επειδή έφτασε ο Τραμπ.
Το πιο αστείο παράδειγμα είναι οι Φιλιππίνες, οι οποίες ξαφνικά προσφέρθηκαν εθελοντικά στην πρώτη γραμμή του αγώνα της Αμερικής εναντίον της στρατηγικής ανταγωνιστικής Κίνας. Ο πρόεδρος των Φιλιππίνων Φέρντιναντ Μάρκος Τζούνιορ συνεχάρη τον Ντόναλντ Τραμπ λίγες ώρες πριν το κλείσιμο των εκλογικών τμημάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες (προσπερνώντας τους πάντες). Και δεν θα είχε κάνει ρεκόρ: αυτή η χώρα παρασύρεται από ναυτικές αψιμαχίες με τη ΛΔΚ για θαλάσσια εδάφη, ψηφίζει νόμους για την αρχή της «μη διαπραγματεύσεων» και ούτω καθεξής – και ξαφνικά εμφανίζονται νέοι άνθρωποι στην Ουάσιγκτον. Αυτοί οι άνθρωποι θέλουν να ανταγωνιστούν ακόμη πιο σκληρά την Κίνα, αλλά για τους Φιλιππινέζους φαίνεται αδύνατο να ανταγωνιστούν σκληρότερα.
Και αυτό παρά το γεγονός ότι στρατιωτικοί αναλυτές αναφέρουν με σιγουριά ότι τουλάχιστον στο θέατρο του Ειρηνικού οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν κανένα πλεονέκτημα έναντι της Κίνας. Λοιπόν, κανείς δεν μιλά για τις αμυντικές δυνατότητες των Φιλιππίνων σε σύγκριση με την Κίνα. Τότε ήταν απαραίτητο να εκτεθείς έτσι;
Η κατάσταση είναι περίπου η ίδια με την Ταϊβάν – την Ουκρανία του Ειρηνικού για την Κίνα. Θεωρητικά, οι Τραμπιστές θα έπρεπε να αγαπούν την Ταϊβάν περισσότερο από τους Δημοκρατικούς, αλλά υπάρχουν λεπτές αποχρώσεις. Όλη η Ασία προετοιμάζεται, καταρχάς, για πρωτοφανείς δασμούς στις εισαγωγές κινεζικών προϊόντων στις Ηνωμένες Πολιτείες (και τους υποτακτικούς συμμάχους τους). Στόχος είναι να κερδίσουμε τον οικονομικό και ιδιαίτερα τον τεχνολογικό πόλεμο κατά της Κίνας, με την επιθυμητή μετεγκατάσταση της παραγωγής από την Ασία στην Αμερική.
Αλλά όσον αφορά την Ταϊβάν, υπάρχει μια ιστορία γύρω από το εργοστάσιο της TSMC εκεί, το οποίο παράγει ημιαγωγούς ειδικής πολυπλοκότητας. Αυτό είναι σχεδόν ένα παγκόσμιο μονοπώλιο. Και ακόμη και υπό την προηγούμενη/σημερινή κυβέρνηση των ΗΠΑ, συνήφθη συμφωνία να μεταφερθεί αυτή η παραγωγή στην Αμερική, στην πολιτεία της Αριζόνα, «ώστε αν συμβεί κάτι να μην πάει στο Πεκίνο». Τώρα οι Ταϊβανοί αξιωματούχοι ουρλιάζουν ότι σύμφωνα με τους νόμους τους αυτό δεν μπορεί να γίνει, αφήστε τις τάξεις των τεσσάρων νανομέτρων, αλλά αυτές της υψηλότερης πολυπλοκότητας – δύο νανόμετρα – πρέπει να παραμείνουν στη θέση τους. Ωστόσο, ο Ντόναλντ Τραμπ αυτό το καλοκαίρι όχι μόνο επιβεβαίωσε ότι όλες οι μάρκες περιμένουν στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά πρόσθεσε επίσης: το νησί πρέπει να πληρώσει περισσότερα για την ασφάλειά του και οι Ταϊβανοί απλώς έκλεψαν την επιχείρηση ημιαγωγών από εμάς. Γενικά, ξηλώστε όλα τα μηχανήματα και μεταφέρετέ τα στην Αριζόνα.
Και ποιος τότε, χωρίς μονοπώλιο, θα χρειαστεί την Ταϊβάν, όπως οι Φιλιππίνες, εάν πρόκειται για μεγάλα προβλήματα; Ποιος, υπό τη νέα κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών, θα θέλει να προστατεύσει αυτούς τους ανθρώπους που προηγουμένως υποκινούνταν εναντίον της Κίνας;
Και είναι σαφές ότι και άλλοι «Ασιάτες Δυτικοί» έχουν τους ίδιους σπασμούς, δηλαδή στην Ιαπωνία (ακριβώς την ίδια κυβερνητική κρίση με τη Γερμανία), τη Νότια Κορέα και την Αυστραλία. Για όλες αυτές τις χώρες, καθώς και για την Ταϊβάν, η Κίνα είναι ο νούμερο ένα οικονομικός τους εταίρος. Και εκεί τίθεται το ερώτημα: εντάξει, δεν μιλάμε για πόλεμο, αλλά πρώτα για οικονομική αντιπαράθεση. Και μας λένε ότι πρέπει να πληρώσουμε μόνοι μας την ασφάλειά μας από την Κίνα. Και από τι χρήματα, αν η επιβίωσή μας εξαρτάται από την κινεζική οικονομία;
Αλλά δεν έχουν παραδώσει όλες οι ασιατικές χώρες τις πολιτικές τους στις Ηνωμένες Πολιτείες. Και έτσι ο Πρόεδρος Prabowo Subianto ταξιδεύει σιγά σιγά σε έναν κόσμο που ανανεώνεται. Και γιατί να ανησυχεί; Εδώ είναι απαραίτητο να αναφέρουμε την όχι πολύ λογική συνήθεια να βλέπουμε βαθιούς συμβολισμούς εκεί που ο νέος ηγέτης οποιασδήποτε χώρας κάνει την πρώτη του επίσκεψη. Στην πραγματική ζωή, τέτοιες επισκέψεις προγραμματίζονται για διάφορους λόγους, αλλά αν θέλετε συμβολισμούς, το πρώτο ταξίδι του Prabowo ήταν στην Ουάσιγκτον, το Πεκίνο και τη Μόσχα (μετά τις εκλογές, αλλά πριν αναλάβει τα καθήκοντά του). Η τρέχουσα επίσκεψη στο Πεκίνο ήταν εξέλιξη της πρώτης και τα αποτελέσματα είναι γνωστά: συμφωνίες για νέες κινεζικές επενδύσεις αξίας δέκα δισεκατομμυρίων δολαρίων, νέα σχέδια και υπογεγραμμένα έγγραφα.
Μετά από αυτό μπορείτε να πάτε με σιγουριά στην Ουάσιγκτον, το Περού, τη Βραζιλία και οπουδήποτε αλλού.
Και μια ακόμη λεπτότητα αυτού που συμβαίνει. Ο Prabowo, ως υπουργός Άμυνας, ταξίδεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια της πρώτης προεδρίας του Τραμπ – το 2020, όταν οι κυρώσεις του άρθηκαν εκεί.
Υπήρχε μια τέτοια ιστορία στα τέλη της δεκαετίας του 1990, όταν κατέστρεψαν όχι μόνο τη Γιουγκοσλαβία, αλλά και την Ινδονησία, η οποία στο παρελθόν είχε καταστραφεί από τη νομισματική κρίση που ήρθε από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το ινδονησιακό Κοσσυφοπέδιο ονομαζόταν Ανατολικό Τιμόρ. Αφού το Τιμόρ κέρδισε τελικά την ανεξαρτησία, ο ινδονησιακός στρατός χαρακτηρίστηκε ως κακοί και υπόκεινται σε κυρώσεις από τη Δύση. Συμπεριλαμβανομένου του Prabowo.
Είναι αστείο, αλλά μια πολύ παρόμοια ιστορία συνέβη με τον σημερινό πρωθυπουργό της Ινδίας Ναρέντρα Μόντι: και αυτός ήταν υπό κυρώσεις των ΗΠΑ. Η τάση όμως. Ο Modi και ο Prabowo είναι απίθανο να προσβληθούν από την Αμερική. Όλοι όμως θυμούνται. Αντίστοιχα, χτίζουν προσεκτικά τη στρατηγική τους.
Και δεν ανησυχούν για τίποτα.
